Δεξιός λοβός #έχασα-το-λογαριασμό: 'Ελα να αγανακτήξουμε, ντάρλινγκ

• Καιρό έχω να γράψω. Το ξέρω. Αλλά μια οι παραστάσεις (που σκίσαμε), μια οι απογραφές (να βγάλουμε και το ψωμάκι μας), δεν είχα χρόνο ούτε να αναπνεύσω. Φαντάσου, έχω να γράψω πάνω από δυο βδομάδες.
• Τα της Ισπανίας τα πήρα πρέφα αργά, καθώς έβγαζα τα μάτια μου σαν γιαγιά με το πατομπούκαλο πάνω από την νταντελίτσα για το σεμεδάκι πάνω από τα απογραφικά δελτία. Αλλά η απογραφή τελείωσε και τώρα πια δεν υπάρχει καμια δικαιολογία.
• Και τι κάνουν οι Ισπανοί, λοιπόν; Παίρνουν τύμπανα και κλαπατσίμπαλα, κατεβαίνουν στις πλατείες και φωνάζουν. Γιατί, λέει, αγανάκτηξαν (με το “ξ”, δε μιλάμε λόγια εδώ). Και μας την είπανε κιόλας, ότι είμαστε κοιμήσια.
• Εμείς, κοιμήσια; Ω μα από πότε; Εμείς όλο αγανακτισμένοι δεν είμαστε; Πάντα δεν κατηγορούμε και βρίζουμε;
• Ναι, βέβαια. Μέσα από το facebook και το twitter. Γινόμαστε για λίγο Τσεγκεβαράδες, κάνουμε το κομμάτι μας να μας κάνουν πατ-πατ στην πλάτη και πάμε να δούμε το τελευταίο επεισόδιο της εκάστοτε σειράς.
• Με αγγλικούς υπότιτλους, φυσικά, γιατί οι ελληνικοί μάς ξινίζουν.
• Όλο ξινιζόμαστε, ρε παιδάκι μου. Κι όλα τα βρίσκουμε ύποπτα και να βρωμάνε σαν την κάλτσα του μικρού Κωστάκη που μόλις γύρισε από το ποδόσφαιρο.
• Να, για παράδειγμα, αυτό με τους Αγανακτισμένους: όλοι αρχίσανε να ρωτάνε τι είναι και τι κάνουν και από πού κρατάει η σκούφια τους και ποιανού παιδί είναι. Ε τι σε νοιάζει, ρε φίλε; Για αλλαγή δεν ξελαρυγγιάζεσαι κι εσύ;
• Μου θυμίζει αυτό που γινότανε όταν πρωτοξεκίνησαν οι Atenistas. Έμενα και Αθήνα τότε και το τι είχα ακούσει δε λέγεται: ότι είναι παιδάκια του ΣΥΡΡΙΖΑ, όχι, ότι είναι νεοπασοκάκια, ψέματα, ότι είναι οπαδοί της Νέας Τάξης, α όχι, τελικά έχουν ερπετικό DNA. Που πήγα σε δράσεις τους, και εντάξει, δεν τρελάθηκα με αυτό που είχε γίνει με τα κεριά στην Ομόνοια, αλλά να σου πω κάτι; Μπορεί να τους λες υποκριτές και κουτάβια κι ότι η αλλαγή δεν έρχεται έτσι, ΑΛΛΑ: όποιοι κι αν είναι, ό,τι κι αν κάνουν, παίρνουν τον κώλο τους και πάνε και καθαρίζουν τα σκουπίδια ΣΟΥ ή δεντροφυτεύουν. Δεν κάθονται στον καναπέ τους να γκρινιάζουν.
• Ούτε το παίζουν Τσεγκεβάρες από το twitter.
• Έβγαλα και στιχάκι προχτές: “είμαι τόσο μα τόσο hipster / που κάνω επανάσταση μέσα απ' το twitter”.
• Φυσικά δεν το πόσταρα στο Twitter.
• Το πόσταρα όμως στο Facebook να δουν όλοι τι έξυπνη που είμαι.
• Αυτά χτες, όμως. Γιατί σήμερα ξύπνησα μέσα στην τρομάρα από ένα τρομερό post-apocalyptic horror όνειρο. Ήταν λέει στη Σουηδία ένα απολυταρχικό καθεστώς στρατιωτικών κανιβάλων. Και είχαν τους ανθρώπους για την πλάκα τους. Άλλους τους σκότωναν (όπως οι μικροί Σπαρτιάτες τους είλωτες) και άλλους τους έτρωγαν, συνοδεύοντάς τους με λίγο οινόμελο (δεν έχουν Chianti στη Σουηδία).
• Και κάπου στρόφαρα. Μπορεί να ξίνισα με αυτό που γινόταν στο twitter για το #greekrevolution αρχικά, , από την άλλη, όμως, αν μόνο έτσι μπορούν να συντονιστούμε λίγο όλοι εμείς οι εξυπνάκηδες και να στροφάρουμε, then so effin' be it. Ποια είμαι εγώ να το κρίνω, σε τελική;
• Και προπαντός, γιατί να ξινίζομαι; Με το ξίνισμα φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, επειδή απλά ξινιζόμασταν σαν μυξοπαρθένες και δεν κάναμε τίποτα επί του πρακτέου.
• Ξέρω, δε θα έρθει η αλλαγή έτσι. Η αλλαγή θέλει αίμα και πόνο, όχι κλαπατσίμπαλα και αντίσκηνα. Από την άλλη, ο κόσμος βράζει αλλά μένει ασυντόνιστος επειδή... ξινίζει. Είτε για το αίμα είτε για τα κλαπατσίμπαλα. Κάπως πρέπει να τα βρούμε. Να τα μιλήσουμε για την επόμενη φορά, ρε παιδί μου.
• Κι αυτά που λες. Κι ίσως να κάτσεις και να συφιλιάζεσαι καταδικάζοντάς τα πάλι όλα, αλλά υπάρχει μια περίπτωση να είσαι περισσότερο μόνος σου από τις άλλες φορές και “ψευτοεπαναστάσεις”. Θα βγουνε πιο πολλοί σήμερα. Κι αν δεν βγούνε σήμερα, θα βγούνε αύριο, που θα έρθει η συναίνεση, θα απολυθούνε και θα τους παίρνει το σπίτι η τράπεζα.
• Με πιθανότητα που αγγίζει τη βεβαιότητα.
• Αυτά. Πάω να αγανακτήξω. Γιατί είμαι νέα και άνεργη.
• Και μου αρέσουν τα κλαπατσίμπαλα.

Δεξιός λοβός #13: Οι καλές νύχτες και οι ζωντανοί νεκροί

• Διαβάζω το The Walking Dead αυτές τις μέρες. Μονορούφι. Μου αρέσει, ρε παιδί μου. Έχει σπλατεριλίκι, ξεκοιλιάσματα κι αγώνα. Αγώνα για επιβίωση και αγώνα για διατήρηση της ανθρωπιάς.
• Μου αρέσει τόσο πολύ γιατί μου θυμίζει την ανθρώπινη κοινωνία. Το σπλατεριλίκι βέβαια, είναι αθέατο, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν υπάρχει. Κοίτα λίγο γύρω σου, κάνε μια ανασκόπηση της ζωής σου, δες τους καθημερινούς σου αγώνες στη δουλειά, τις σκοτεινές σκέψεις σου το βράδυ, τους φίλους που πούλησες ή σε πούλησαν, τους εραστές που άφησες ή που σε άφησαν χωρίς πολλά  λόγια. Το χειρότερο; Δε φαίνεται να μας πειράζει πια. Αφού είναι όλα τόσο εύκολα και γρήγορα. Πού καιρός για ανθρωπιά. Όχι πως μας χρειάζεται. Νόμος του δυνατότερου και άλλα τέτοια τσιτάτα, που τα μαθαίνουμε εξ απαλών ονύχων ζώντας σε ένα σύστημα που φροντίζει να μας αφαιμάσσει από μωρά παιδιά από κάθε ίχνος αλληλεγγύης και συνείδησης.
• Και το χειρότερο είναι πως μπορεί να θυμώσουμε λίγο, αλλά δεν αγωνιζόμαστε ποτέ επί της ουσίας. Λέμε, λέμε, αλλά δεν κάνουμε τίποτα. Στην επόμενη ευκαιρία θα ξαναγίνουμε καθάρματα, προκειμένου να διασφαλίσουμε ακόμα μια μέρα στον ήλιο για το φτηνό μας τομάρι. Ή αυτοί ή εμείς. Σαν να πολεμούμε ζόμπι. Μόνο που, για τον άλλον, τα ζόμπι είμαστε εμείς.
• Rage against the dying of the light, έγραφε ο Dylan Thomas σχεδόν έναν αιώνα πριν. Ποιος θυμός, όμως, και ποιο φως; Μόνο λεφτά και ο αγώνας δρόμου για το κέρδος, είτε υλικό, ζωτικό, συναισθηματικό (όπως τραγουδούσαν και οι Stereo Nova): Υλικά αγαθά, καταναλωτισμός, γρήγορο γαμήσι, επιφανειακές φιλίες, όλοι μας σε ετοιμότητα, με το ένα πόδι να φύγουμε όταν βρούμε κάτι που δε μας αρέσει. Λες κι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένα πιάτο σούπα που αν βρούμε μια τρίχα μέσα μπορούμε να επιστρέψουμε το πιάτο στο σερβιτόρο και να μας φέρει άλλο.
• Δε θέλουμε να έχουμε ευθύνες και χωρίς ευθύνες δεν μπορεί να υπάρξει ούτε συνείδηση ούτε αλληλεγγύη. Διαχωρίζουμε την πολιτική σκέψη από το τι κάνουμε στη ζωή μας, μιλάμε σαν μικροί Τσε Γκεβάρα, αλλά φοράμε το σταράκι και το παντελόνι Diesel. Λοιπόν, να σου πω: κάθε σου πράξη είναι η πολιτική σου σφραγίδα: από το πώς θα πιεις τον καφέ σου το πρωί, μέχρι το τι θα φας, από το τι ρούχο θα φορέσεις μέχρι το τι ανέκδοτα θα πεις. Όλα φέρουν την πολιτική σου ταυτότητα.
• Γι αυτό, φρόντισε να είσαι συνεπής. Να παίρνεις τον εαυτό σου στα σοβαρά. Να συνειδητοποιήσεις τι υπάρχει γύρω σου και να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου.
• Αλλιώς, η πανούκλα θα εξαπλωθεί.
• Κι είμαστε ήδη πολλά ζόμπι. Κι εσύ είσαι ζόμπι κι εγώ είμαι ζόμπι και το σώμα μου είναι ζόμπι και τα χέρια μου είναι ζόμπι και τα χείλη μου είναι ζόμπι. Το ίδιο και τα δικά σου. Φιλάς τον εραστή σου και τον μολύνεις με ενοχές, ανασφάλεια και σύγκριση αυτού που είναι και αυτού που θα ήθελε(ς) να είναι και που δε θα γίνει ποτέ, γιατί όλοι μας μεγαλώσαμε με δυο αόρατα, σιδερένια χέρια να μας κρατάνε από τ' αρχίδια (ή από τις ωοθήκες, αντίστοιχα): τα χέρια της καταναλωτικής κοινωνίας, αυτής που λέει “μεγάλωσε, δούλεψε, αγόραζε, πέθανε, όσο πιο γρήγορα μπορείς”.
• Και κανείς μας δεν μπορεί να κάνει ένα ουσιαστικό βήμα, γιατί ξέρουμε πως μας κρατάνε από τ' αρχίδια, κι αν κάνουμε την υπέρβαση και τραβήξουμε με δύναμη από πάνω μας τα σιδερένια αυτά χέρια, θα πάρουν και τ' αρχίδια μας μαζί.
• Οπότε το βουλώνουμε και περιπλανιόμαστε, ταχύφαγοι και πλαστικοί, σαν ζόμπι και zombie killers, ανάλογα την περίπτωση, έχοντας γίνει όλοι νούμερα: ένα νούμερο δελτίου ταυτότητας, ένας αριθμός μητρώου κοινωνικής ασφάλισης, ένα ΑΦΜ. Ζόμπι χωρίς όνομα – και άρα χωρίς ψυχή, γρανάζια και κρέατα, μέχρι να χαθούμε ευγενικά και άσημα στις καλές νύχτες.
• Ξέρεις, όμως, δεν είναι υποχρεωτικό να το κάνουμε. Μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα, αρκεί να γίνουμε λίγο πιο συνεπείς πρώτα από όλα με μας τους ίδιους. 
• Και μετά να αρχίσουμε να θυμώνουμε. Γιατί έτσι θα έπρεπε.
• Για το τέλος, θα παραφράσω τον τελευταίο στίχο του ποιήματος του Dylan Thomas: 
• Do not fuckin' dare go gentle into that good fuckin' night.

Υπερπαραγωγή #2: Aχ κατακαημένε Τζίζαζ, τι σου 'μελλε να πάθεις...

Δυσκολα τα απογευματα στην επαρχία, που εχεις κανει τις δουλειες σου και περιμενεις να κυλησει ο χρονος μεχρι να ρθει το βραδυ.
Τότε μπαίνεις facebook και αρχίζουν οι υπερπαραγωγές.

Το κάτωθι είναι στην ουσία παραφρασεις της προτασης "Jesus died for your sins", και δώσαμε ρεσιτάλ η Μαρία, η Νανά, ο Σκαμπίτο, ο Ψυχαναγαστικός κι εγώ.

Προσοχή: Έχει μέσα και ζόμπι. Αν το θεωρήσετε βλάσφημο μην το διαβάσετε, γιατι θα σας χαλάσει το ενεργειακό φενγκ-σούι. Αν και δεν πιστευω να υπάρχουν πολλοί αξιοπρεπείς άνθρωποι που διαβάζουν τούτο δω το μπλογκ.

Ορίστε, λοιπόν, τα πιο πετυχημένα:

Gamer Jesus Died for your Sims 
Industrial Jesus Died for your NINs
Jack Jesus died for your beans
LOL Jesus died for your memes
Goth Jesus Died for Your Cocteau Twins 
 Levi Jesus Died for your Jeans
Supernatural Jesus died for your Deans
Tin Man Jesus died for your tins
Berlusconi Jesus Died for your Teens
Aquaman Jesus died for your fins
 Purpose Jesus died for your means
 Hobo Jesus died for your bins
Emo Jesus died for your pins
LOLcat Jesus Died for your Grins
Writer Jesus Died for your moleskins
Garage Jesus died for your Black Keys
Comedian Jesus died for your grins
smoker Jesus died for your prince
Biologist Jesus died for your genes
boring jesus died for your routines
Unicorn Jesus died for your virgins
heezburger Jesus died for your wins
Cobain Jesus died for your aberdeens
Dolly Parton Jesus died for your Jolenes
Baudelaire Jesus Died for your Spleens
Doherty Jesus died for your libertines.
PLASMA Jesus died for your screens
 Anorexic Jesus Died for your pralines
MTV Jesus Died for your Super Sweet Sixteens
John Waters Jesus died for your drag queens
Stephen King Jesus died for your Christines
Director Jesus died for your scenes
Bohemian Rhapsody Jesus died for your Queens
master chef jesus died for your cuisines.
Burlesque Jesus died for your sequins
Sex Jesus died for your endorphines
Collector Jesus died for your figurines
Cartel Jesus died for your cocaines
X-men Jesus died for your Wolverines
Warhammer Jesus died for your Space Marines
Doctor Who Jesus died for your time machines
 Hollywood Jesus died for your Charlie Sheens
Arsonist Jesus died for your gasolenes
Anger Jesus died for your adrenalines
Ippokrates Jesus died for your medicines
Car Battery Jesus died for your crystal methamphetamines
Beatles Jesus died for your yellow submarines
Fairytale Jesus died for your heroines
 Eva Peron Jesus died for your Argentines
Parliaros Jesus died for your tartines
D&D Jesus died for your goblins
Anal sex Jesus died for your vaselines
 Magellan Jesus died for your Philippines
 Gaiman Jesus died for your coralines
Zombie Jesus died for your quarantines
 Vivaldi Jesus died for your violins
Hipster Jesus died for your alt-rock scenes 
 Board Game Jesus died for your Munckins
Insomniac Jesus died for your caffeines
Poison Jesus died for your strychnines
Manowar Jesus died for your battle hymns
Hard disk Jesus died for your recycle bins
lenin jesus died for your kremlins
Mogwai Jesus died for your Gremlins
Sara Jane Smith Jesus died for your Slitheens






Η Μαρία, η Νανά, ο Σκάμπο, ο Ψυχαναγαστικός κι εγώ ευχαριστούμε πολύ το ζόμπι του Cecil B. De Mille που θα μεταφέρει τις ιδέες μας σε ταινίες.

Tι έμαθα το 2010 για το τέλος του κόσμου

Θα συμφωνήσουμε όλοι εδώ, νομίζω, πέρα από τους άνιωθους και τους αλαφροΐσκιωτους ότι το 2010 ήταν μια χρονιά επιεικώς για το ανδρικό μόριο. Ωστόσο, μη βιαστείτε να την πετάξετε σαν χαλασμένο προπολεμικό κινητό που δεν έχει καν αναγνώριση κλήσης, διότι το 2010, όσο μάπα και να ήταν, έκανε ακριβώς αυτό: μας βοήθησε να ανα-γνωρίσουμε πράγματα και να προετοιμαστούμε για τους δύσκολους καιρούς που έρχονται.

Ιδού, λοιπόν, φίλοι μου, τι έμαθα το 2010 για το τέλος του κόσμου και μπορώ να το πω με καμάρι, καθότι το 2010 έκλεισα κι ένα τέταρτο του αιώνα ζωής και μπορώ πλέον να καυχιέμαι πως είμαι έμπειρη και να το παίζω παλιά καραβάνα στους νεότερους:

1. Ότι του χρόνου θα καταστραφεί ο κόσμος.

2. Ότι ο κόσμος θα καταστραφεί είτε από ζόμπι, είτε από εξωγήινους.

3. Στη Ρωσία υποστηρίζουν το δεύτερο.

4. Στην Αμερική το πρώτο.

5. Στην Ελλάδα, σιγά-σιγά τείνουμε να γίνουμε όλοι ζόμπι, μετά τη δήλωση του Παπανδρέου ότι “ΖΟΜΠΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ”. Αυτή η δήλωση πυροδότησε ένα μυστικό μηχανισμό ο οποίος μας στενοχώρησε, μας στενοχώρησε πολύ. Αυτή η κατάθλιψη-κρίση (depression, αγγλιστί), εμπεριέχει τον ιό HZD (Human Zombificus Depressionvirus) που κάνει τους ανθρώπους ζόμπι και μεταδίδεται μέσω της γκρίνιας.

6. Επίσημο αντίδοτο κατά της κρίσης-κατάθλιψης-ιού των ζόμπι θεωρείται από την Κυβέρνηση η αφαίμαξη των ανθρώπων με αναγκαστική αιμοδοσία, βδέλλες και δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα. Κατά τους σοφούς (Φρέιζερ, Λεκατσάς κτλ), το αίμα θεωρείται ένας φορέας της ψυχής. Με την αφαίμαξη, λοιπών, των ανθρώπων, η Κυβέρνηση και οι διεθνείς πολιτικές ποντάρουν στο να στραγγίξουν την ψυχή, ώστε οι άνθρωποι να μη στενοχωριούνται πια και έτσι να καταπολεμηθεί ο ιός των ζόμπι. Δυστυχώς, αυτή η στρατηγική, όχι μόνο δεν καταπολεμά αλλά διογκώνει το πρόβλημα.

7. Οι φετινές γιορτές έγιναν σε κλίμα πένθιμο, καθότι τα ζόμπι δεν ξέρουν από (χριστουγεννιάτικο) πνεύμα. Επίσης, με το επίσημο αντίδοτο, δεν τους είχε μείνει καν ψυχή για να απολαύσουν τα Χριστούγεννα.

8. Παρόλα αυτά, διαφαίνεται μια αχνή ελπίδα στον ορίζοντα: Παρόλο που τα ζόμπι περιπλανιόνταν σαν Μεγάλες Παρασκευές στους εμπορικούς δρόμους των πόλεων, κοιτώντας λυπημένα τις βιτρίνες των (κλειστών) καταστημάτων σαν το κοριτσάκι-με-τα-σπίρτα, στο σπίτι τους, μετά τη γκρίνια και τις μπελαλίδικες συζητήσεις, άρχισαν να επιδίδονται σε οικογενειακές δραστηριότητες: Μπιρίμπα, ταινίες, συλλογικό μαγείρεμα. Μετά από λίγες μέρες, άρχισαν να γελάνε πού και πού, ανακτώντας σιγά-σιγά την ανθρώπινη υπόστασή τους.

9. Ίσως αυτή να είναι η πραγματική λύση στο πρόβλημα των ζόμπι: η αναθεώρηση αξιών, πράγμα πολύ δύσκολο όταν ένα ζόμπι έχει περάσει όλη του τη ζωή βασιζόμενο σε συγκεκριμένα δεδομένα.

10. Το καλό με τις παγκόσμιες κρίσεις, είναι ότι δίνουν ευκαιρίες για αναθεωρήσεις προτεραιοτήτων, όπως είχαμε προβλέψει σε αυτό εδώ το μπλογκ μήνες πριν.

11. Ορισμένοι θεωρούν ότι η οικονομική κρίση είναι πλαστή. Ακόμα κι αν είναι έτσι, η στενοχώρια των ανθρώπων είναι πέρα για πέρα υπαρκτή.

12. Η κρίση είναι εδώ και θα μας επηρεάσει όλους, αν δεν το έχει κάνει ήδη. Οι φερέλπιδες πρωτοπόροι οφείλουν να μην το βάλουν κάτω και να προβούν σε μια σειρά στρατηγικών βημάτων: α. Να ξεχάσουν ασφαλιστικά, “μια-εξελισσόμενη-καριέρα” και να συνειδητοποιήσουν ότι σημασία έχει το ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ. β. Να φορέσουν καουμπόϊκο καπέλο και/ή ριγέ κάλτσες. γ. Να γελάνε πολύ. δ. Να τραγουδούν κάθε ώρα και στιγμή τον Επαναστατικό Ύμνο Κατά Των Ζόμπι. ε. Να μην παίρνουν στα σοβαρά ποστς τύπου “Πώς να καταπολεμήσετε το zombie apocalypse” και "Τι έμαθα για το τέλος του κόσμου το 2010" και να αμφισβητούν τον κάθε ξερόλα.

Το blog “Στην (μ)pooka του κανονιού" καλεί σε συγκέντρωση όλους τους ομοϊδεάτες για να κατεβάσουμε μαζί έναν πληρέστερο χάρτη-μανιφέστο για το σημαντικό αυτό πρόβλημα που μαστίζει την ελληνική (και όχι μόνο) κοινωνία. Πάρτε τα καπέλα και τις κάλτσες σας, οπλιστείτε με μπόλικο χιούμορ και κάντε άφοβα προσθήκες και προτάσεις.

Δεξιός λοβός 5 - αφιέρωμα: Ατρίγωνα κάλαντα

• Ανέβηκα, λοιπόν, εις την Υπερβορέαν, να διακοπεύσω οικογενειακώς. Άρχισαν τα κρύα, επιτέλους. Όλα είναι υπέροχα, αλλά έχω να καταγγείλω κάτι το οποίο θεωρώ πολύ σημαντικό: Φέτος ήρθαν να μας πουν μόνο δυο παιδάκια τα κάλαντα.

• Και όχι, δεν είναι επειδή διάβασαν σε προηγούμενο ποστ αυτό που πρότεινα, να μη δίνουμε/παίρνουμε χρήματα, αλλά φρούτα και γλυκά. Εκτός κι αν στο δημοτικό τους μαθαίνουν να μπλογκάρουν αντί να διαβάζουν Ζαχαρία Παπαντωνίου.

• Αλλά, μόνο δύο παιδάκια; Σοβαρά, γονείς; Φοβάστε μην πάνε καταλάθος στο σπίτι της μάγισσας που ήθελε να φάει το Χάνσελ και την Γκρέτελ; Ή ντρέπεστε, επειδή τα κάλαντα δεν έχουν μεγάλη σχέση με το λάιφσταϊλ της μοντέρνας πυρηνικής οικογένειας, με το κινητό από την πέμπτη δημοτικού κι έναν υπολογιστή ανά άτομο;

• Κι αυτά τα δυο παιδάκια, δεν είχαν καν τρίγωνο. Εμείς στα παιδικάτα μας, κάναμε υπερπαραγωγή που θα ζήλευε και η Ορχήστρα της Βιέννης. Τρίγωνα, μελόντικες, μέχρι και τουμπελέκι.

• Ίσως, βέβαια, τα παιδάκια απλά να ντρέπονται. Κι εμείς ντρεπόμασταν. Κι άντε στα έξι-εφτά, βγαίναμε αποφασισμένοι να τους ξυπνήσουμε όλους αξημέρωτα με τις αγγελικά μας γκαρίσματα, τραγουδώντας αυτό που ακούγαμε. Λίγο πιο μεγάλοι, στα εννιά-δέκα, είχαμε δει τους στίχους πολλές φορές στο σχολείο και ξέραμε πια ότι το τραγούδι έλεγε “συ σ' αρχόντισσα κυρία” κι όχι “Σισαρχώ τη Σανγκιρία”. Και για κάποιο περίεργο λόγο τα κάλαντα δεν ήταν πια τόσο γοητευτικά.

• Παρόλα αυτά, ξέραμε ότι συν Άγιω Βασίλη και χείρα κίνει για να πάρουμε τα πρωτοχρονιάτικα δώρα μας. Οπότε κάναμε την καρδιά μας πέτρα, ξεροκαταπίναμε με σθένος να πάει κάτω η ντροπή και βγαίναμε αποφασισμένοι στους δρόμους της γειτονιάς σαν ανήλικοι Ράμπο της σκάλας του Μιλάνου.

• Εδώ έχω να κάνω μια καταγγελία και στα σχολεία: Μη δείχνετε στα παιδιά τους στίχους από τα κάλαντα μέχρι μια ορισμένη ηλικία. Αφήστε τα να διαδοθούν μόνο προφορικά, από στόμα σε στόμα και το κάθε παιδί να φτιάξει το δικό του τραγούδι με τους δικούς του, υπέροχους misheard στίχους. Τα παιδιά είναι οι καλύτεροι λεξιπλάστες, οι αρχηγοί του α-νοητικού (nonsense) ύφους, το οποίο εμπλουτίζει τη φαντασία. Υπάρχει παγκόσμια nonsense παιδική γλώσσα, η οποία, φυσικά, διαφοροποιείται από χώρα σε χώρα, αλλά διαδίδεται προφορικά από παιδί σε παιδί, κυρίως από τα λεγόμενα λαχνίσματα και αντέχει εξαιρετικά στο χρόνο. Τι νομίζετε ότι είναι το α-μπε-μπα-μπλομ και το σιλ-μα-ριο;

• Μακρόχρονες αναζητήσεις μου στο χώρο του αποκρυφισμού και της συνομωσιολογίας με κάνουν να τείνω προς το εξής συμπέρασμα: ότι τα λαχνίσματα είναι ένα πανίσχυρο κωδικοποιημένο-μουσικοποιημένο μυστικό σύνθημα, το οποίο θα ενεργοποιήσει κάποιο χαμένο στα βάθη των αιώνων μυστικό όπλο για τη σωτηρία της ανθρωπότητας από το επερχόμενο zombie apocalypse του 2012.

• Γράφτηκαν από τους Άτλαντες το 4.000 πΧ, πέρασαν στους Αιγύπτιους μέσω της θρησκευτικής λατρείας και ενεργοποιούσαν το μηχανισμό των Αντικυθήρων.

• Πέρα, όμως, από τη μυστική τους χρησιμότητα, τα κάλαντα έχουν και μια άλλη, πιο φανερή λειτουργία: Είναι ευαγγελικές ειδήσεις, δηλαδή, διαδίδουν το χαρμόσυνο μήνυμα της γέννησης του Χριστού. Γι' αυτό και οι νοικοκύρηδες όφειλαν να φιλέψουν τα παιδιά, τα οποία τους γέμιζαν ευχές (“ σ'αυτό το σπίτι που ήρθαμε / πέτρα να μη ραγίσει / κι ο νοικοκύρης του σπιτιού / χίλια χρόνια να ζήσει”). Κι άμα δεν τους άρεσε το φίλεμα, τον έλουζαν με σκωπτικούς στίχους. Η Βικιπαίδεια έχει ένα παράδειγμα:

  «Αφέντη μου στη κάπα σου χίλιες χιλιάδες ψείρες,
  άλλες γεννούν, άλλες κλωσούν κι άλλες αυγά μαζώνουν!»

  
  

• Έγκυρες πηγές λένε ότι για χρόνια το μοναδικό σπίτι στο οποίο ακουγόταν η τελευταία ευχητική στροφή από τα κάλαντα ήταν αυτό του Επιτίμου.

(Πληροφορίες για την κακή τύχη αυτών των παιδιών ελέγχονται ως αναληθείς.)

• Πάντως, ακόμα κι αν ανήκετε στην άλλη πλευρά και προσμένετε με λαχτάρα το 2012, οι σκοτεινές δυνάμεις του Χάους έχουν προνοήσει και για σας. Μπορείτε να διαδώσετε το χαρμόσυνο μήνυμα του ερχομού των Μεγάλων Παλαιών και να ευχηθείτε στους αγαπημένους σας...Merry Cthulmas!

10+1 λόγοι να κατέβεις στην πορεία της Τετάρτης.

1. Γιατί δεν έχεις δουλειά και άρα δεν έχεις χρήματα.
2. Γιατί έχεις δουλειά αλλά εξακολουθείς να μην έχεις χρήματα. Ούτε χρόνο.
3. Γιατί, είτε έχεις, είτε δεν έχεις δουλειά, το πιο πιθανό είναι να μην κάνεις αυτό που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ θέλεις, επειδή δε σου επιτράπηκε ποτέ.
4. Γιατί οι γονείς σου σκίστηκαν να σε σπουδάσουν και ακόμα σκίζονται για να (σε) ζήσουν, ενώ θα έπρεπε να έχουν πάρει σύνταξη και να γυρνούν τον κόσμο με ένα σακίδιο στην πλάτη.
5. Γιατί το μόνο που νιώθεις συνέχεια είναι μια ανησυχία.
6. Γιατί πλέον ούτε το Cracked.com αρκεί για να διασκεδάσει την ανησυχία σου.
7. Γιατί, όταν υπάρχει τόση ανησυχία μέσα σου και γύρω σου, δεν μπορείς να συνεννοηθείς με τους συνανθρώπους σου.
8. Γιατί έννοιες όπως “συνάνθρωπος” τείνουν να εξαφανιστούν.
9. Γιατί είναι ο μόνος τρόπος, έτσι όπως έχουν τα πράγματα, να διαμαρτυρηθείς.
10. Γιατί μπορείς.
11. Γιατί μπορούμε να κάνουμε ένα μίνι zombie apocalypse.

Δεξιός Λοβός #2: Αίμα, σπέρμα και zombies

Ούτε κι αυτό το άρθρο θα είναι για τα σκατά, παρότι έμαθα κάποιες πολύ χρήσιμες πληροφορίες για αυτό χτες. Αντ' αυτού, όμως, θα σας αποζημιώσω με λίγο zombie talk.

Ξυπνάω, που λέτε, πρωί-πρωί, και πίνοντας την καφεδάρα μου και link στο link, πέφτω πάνω σε αυτό το άρθρο.

Δεν ξέρω τι θα κάνει ο μπάρμπας, αν ήμουν εγώ στη θέση του θα το ονόμαζα το σύνδρομο του indie γκόμενου. Έχω γράψει άπειρες φορές για αυτό. Βέβαια, σε αυτό το σύνδρομο δεν εμπίπτουν μόνο οι indie γκόμενοι. Εμπίπτουν και όλοι όσοι σε βρίζουν όταν τους λες indie γκόμενους. Κι αν ακούγεται οξύμωρο δεν είναι, γιατί ο καλός indie δε θα παραδεχτεί ποτέ μα ποτέ μα ποτέ πως είναι indie.

Βέβαια, αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, γιατί δεν το κάνουν μόνο οι άντρες. Ας μη βγάζουμε κι εμείς την ουρά μας απέξω. Η αυτολύπηση είναι παντού, αυτό το ηλίθιο συναίσθημα που κουβαλάμε από τα γεννοφάσκια μας και σε κάθε τομέα της ζωής μας θεωρούμε ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί, και ως εκ τούτου δε δικαιούμαστε να θυμώνουμε.

I've got news for you: 1. Είσαι γαμάτος, απλά και μόνο επειδή είσαι εσύ. 2. Οι άλλοι είναι εξίσου γαμάτοι με σένα. 3. Έχετε λοιπόν, κάθε δικαίωμα να βάλετε κάτω τις γαματοσύνες και να τις μετρήσετε. Κοινώς, να ΜΑΛΩΣΕΤΕ.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που μάλωσες με κάποιον; Προσωπικά, δεν μπορώ να θυμηθώ. Αποφεύγω να μαλώνω όπως ο διάολος το λιβάνι. Πάντα θεωρούσα ότι αυτός είναι πολιτισμός, ότι έτσι κρατάω επίπεδο και έχω αξιοπρέπεια.

My fat, mediterranean ass.

Γιατί έτσι στενοχωριόμουν και τα έβαζα με τον εαυτό μου, για κάθε σκατίλα που γινόταν στη ζωή μου. Για κάποιο ακαθόριστο, χαμένο στις απαρχές του Σύμπαντος λόγο, θεωρούσα ότι οι άλλοι είχαν δίκιο και κάπου εγώ είχα το λάθος. Δεν ήμουν αρκετά καλός άνθρωπος, κόρη, φίλη, γκόμενα, και για αυτό οι άλλοι είχαν κάθε δίκιο να μην είναι ευχαριστημένοι μαζί μου και να μη μου συμπεριφέρονται με τον τρόπο που ήθελα. Δε μου άξιζε, ρε παιδί μου, πώς το λένε, γιατί σε κάτι υστερούσα. Σε κάτι έπρεπε να υστερώ.

Και για αυτό, έφαγα σκατά στη μάπα που έκαναν τέτοιο φλοπ, όσο και οι χιονόμπαλες που θέλω να σκάσω στη μούρη της παρέας μου σε λίγο. Όχι επειδή είμαι θυμωμένη μαζί τους. Απλά θέλω να παίξω χιονοπόλεμο.

Αυτό που δεν ήξερα τότε και συνειδητοποίησα μόλις σήμερα, είναι ότι και οι άλλες πλευρές της σχέσης, είτε γκομενικής, είτε φιλικής, είτε απλά ανθρώπινης, πιθανώς να ένιωθαν το ίδιο. Ότι δεν τους άξιζε να πάρουν αυτό που πραγματικά ήθελαν από μένα, because they were creeps, they were weirdos, που λένε και οι Radiohead, ο κλασικός ύμνος αυτολύπησης.

Κι έτσι δεν έγινε ποτέ το confrontation εκατέρωθεν των πλευρών, δεν έγινε ποτέ πραγματικός καυγάς, και αρκεστήκαμε σε αμφίπλευρο ξενέρωμα και χλιαρότητα. Περιμέναμε να καταλάβει ο άλλος, χωρίς να κουνήσουμε καν το μικρό μας δαχτυλάκι, και να κάνει κάτι γιατί ο άλλος ήταν Παντοδύναμος και τα ήξερε όλα, και αν δεν έκανε κάτι σήμαινε ότι δεν νοιαζόταν. Κι όταν είδαμε κι αποείδαμε, φύγαμε. Πήγαμε στους επόμενους φίλους και γκόμενους, τόσο γλυκά κι ευγενικά, όσο δεν θέλει ο Dylan Thomas στο “do not go gentle into that good night”. Γλιστρώντας.

Ε, λοιπόν, κάτι ήξερε ο Dylan. Αλλά κι αυτός σκατά μάλλον τα έκανε γιατί διοχέτευσε τα συναισθήματα του στα ξίδια και την ποίηση.

Τώρα που διοχετεύουμε τα συναισθήματά μας; Σε δημιουργία, σε εξυπνακίστικα σχόλια στο Facebook, σε μεθόδους και στρατηγικές “να κολλήσει ο άλλος, να με πάρει στα σοβαρά” και σε ταινίες με zombie, γιατί μόνο εκεί νιώθουμε αυτό το συναίσθημα της ανθρωπινότητας, της απόγνωσης και της ανάγκης να μείνουμε ακέραιοι στο τσίρκο που γίνεται γύρω μας. Στην ουσία, βλέπουμε ταινίες με ζόμπι γιατί γουστάρουμε που οι ήρωες γαμάνε τα πρέκια των zombies, κάτι που πολύ θα θέλαμε να κάνουμε σε όσους νιώθουμε ότι μας έχουν αδικήσει, αλλά δεν μπήκαμε ποτέ στον κόπο να το κάνουμε για να μη ρίξουμε τα μούτρα μας.

I've got news for you #2: Όταν, υποτίθεται, θέλεις έναν άνθρωπο στη ζωή σου, δικαιούσαι και ταυτόχρονα υποχρεούσαι, και για αυτόν αλλά πιο πολύ για σένα, να ρίξεις τα μούτρα σου. Γιατί, για να κάνεις παρέα μαζί του ή να πηδιέσαι μαζί του, φαντάζομαι ότι τον θες στη ζωή σου. Γιατί, όταν ένας άνθρωπος καταλαμβάνει μέρος του χρόνου σου, της ενέργειάς σου, της σκέψης σου, του κρεβατιού σου κτλ, υποτίθεται ότι τον εκτιμάς και τον γουστάρεις. Οπότε βασικός σου στόχος είναι να τον κρατήσεις στη ζωή σου, σωστά; Ή, τουλάχιστον, έτσι είθισται στον πλανήτη από όπου κατάγομαι.

Για αυτό, κάθε φορά που νιώθεις ότι ρε παιδί μου, δεν έπρεπε να κάνει αυτό ή το άλλο, πες το. Απλά πες το. Χωρίς γκρίνια και καλλυμένες επιθέσεις, απλά και ξάστερα. Υποκείμενο-ρήμα-αντικείμενο. “Χτες έκανες αυτό κι αυτό και με πείραξε γιατί μπλαμπλα”. Οι δικηγόροι, όταν γράφουν δικόγραφα, εκθέτουν ΟΛΑ τα πραγματικά περιστατικά, αλλιώς η αγωγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Γιατί, ξέρεις, και το δικαστήριο δεν έχει χρόνο κι ενέργεια να εξετάσει το μακρύ και το κοντό του καθενός. Όσο πιο λιτά κι απέριττα, τόσο πιο καλά.

Και μη φοβάσαι την αντιπαράθεση. Δε σημαίνει ότι είσαι Νεάτερνταλ, επειδή μιλάς. Δε σημαίνει ότι είσαι απολίτιστος και un-cool. Κι αν ο άλλος σε θεωρήσει έτσι, κακό του κεφαλιού του και δικό του πρόβλημα, γιατί θα σε στερηθεί. Και γιατί θα σε στερηθεί; Γιατί είσαι γαμάτος, με διαφορετικό τρόπο γαμάτος από εκείνον ίσως, αλλά επ' ουδενί λιγότερο γαμάτος.

Πολύ έρωτα κάναμε, καιρός είναι να κάνουμε και λίγο πόλεμο, παίδες. Ο πόλεμος (η αντιπαράθεση εννοώ, όχι το ξύλο) είναι απαραίτητο συστατικό για τις ανθρώπινες σχέσεις, δίνει πάθος και δημιουργία. Λύνει τα προβλήματα. Ξεκαθαρίζει και το τοπίο και βλέπεις αν τελικά ταιριάζουν τα χνώτα σου με αυτά του ανθρώπου δίπλα σου. Εκφράζεις τα συναισθήματά σου και δεν τα στρέφεις εναντίον σου. Και μην αναφέρω καν, στην περίπτωση γκομενοκαυγά, το αχαλίνωτο, αδυσώπητο σεξ που ακολουθεί μετά.

Γίνε λίγο ζωάκι και απόλαυσέ το, δεν κάνει κακό. Η ζωή είναι μικρή. Αλλιώς θα γίνεις κι εσύ ακόμα ένα ζόμπι, θα απορείς σαστισμένος γιατί τόσα σκατά από τους γύρω σου και γιατί είναι όλα ανώφελα, γιατί δεν μπορείς να βγάλεις συνεννόηση κτλ. Και ή θα συνεχίσεις το παιχνιδάκι με 9000 κιλά σκατίλας μέσα σου, ή θα ταμπουρωθείς στην κοσμάρα σου και θα περιμένεις το Τέλειο που θα σε καταλάβει εξαρχής 100% ( και το οποίο δε θα έρθει ποτέ, γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει.) Και στις δύο περιπτώσεις, δε θα ζήσεις αυτό που σου αξίζει.

Διάλεξε και πάρε.