Παιχνίδι: Μέρος Α

Κάτι σαν πρόλογος

Έστριψε περίεργα η ρόδα αυτές τις μέρες και κατακλύστηκα από παιχνίδι. Από τη μια ετούτη εδώ η σελιδούλα, από την άλλη ετούτο εδώ το post και παιχνίδι, παιχνίδι παντού. Θα μπορούσα να μείνω έξω από το χορό; Ποτέ! Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Α. Το Καλάθι

Στο στρίψιμο της ως άνω ρόδας κάποιο γρανάζι στραφτάλισε περίεργα στο φως του ήλιου και μου έσκασε η αναλαμπή. Η αναλαμπή δεν ήταν τίποτε άλλο από το Καλάθι, το Καλάθι, δε, δεν ήταν τίποτε άλλο από αυτό που δηλώνει το όνομά του, ήτοι ένα καλάθι. Όχι, όμως, το κλασικό καλάθι-lunchbox που κουβαλούσε η Κοκκινοσκουφίτσα στη γιαγιά της.

(φήμες λένε ότι περιείχε χάμπουργκερ, μπίρες και crystal meth)

Ούτε και το καλάθι που βάζουμε μέσα τα πασχαλινά αυγά, ούτε το καλάθι που βάζουμε μέσα κρασιά και/ή σοκολατάκια (ωραίος συνδυασμός, παρόλα αυτά) και φυσικά ούτε το καλάθι που βάζουμε στο μπάσκετ.

Το δικό μας καλάθι ήταν μεγάλο! Ή τουλάχιστον έτσι φάνταζε στα μάτια τα δικά μου και του αδερφού μου όταν ήμασταν ακόμη σπόροι. Είχε και καπάκι, που άνοιγε και έκλεινε, απαλά, κάνοντας έναν ανεπαίσθητο καλαμένιο θόρυβο που παρέπεμπε ευθέως σε θρόισμα εξωτικών βλαστήσεων σε άγνωστα και ανεξερεύνητα μέρη.

Το πιο σημαντικό, το Καλάθι είχε μέσα ό,τι χρειαζόμασταν σαν παιδιά για να αποκτήσει η ζωή μας δράση, περιπέτεια και νόημα. Το καλάθι ήταν η πεμπτουσία της ύπαρξής μας.

Το καλάθι περιείχε – τι άλλο θα μπορούσε να περιέχει, άλλωστε;- τα παιχνίδια μας.

Όταν έφτανε η ώρα που μας άφηναν ήσυχους από τα φαε-το-φαϊ-σου, ντύσου-πλύσου-χτενίσου-πλύνε-τα-δόντια-σου, πάμε-σχολείο, κάνε-τα-μαθήματα, ανοίγαμε την τεράστια, ευλογημένη καλαθούνα. Οποία αγαλλίασις! Ο μικρός, δε, που του ρίχνω τέσσερα χρόνια και συνήθιζα να του ρίχνω 1-2 κεφάλια άνετα, μέχρι που πείσμωσε να με περάσει και τώρα για να τον κοιτάξω στα μάτια πρέπει να πάθω λουμπάγκο στο σβέρκο, βουτούσε μέσα ολόκληρος και το μόνο που μαρτυρούσε ότι υπήρχε παιδί μέσα στην καλαθούνα ήταν δυο χέρια και δυο πόδια που ξεπρόβαλλαν κάτω από το καπάκι, ανεμίζοντας θριαμβευτικά σαν τα λάβαρα των Συμμάχων στην απόβαση της Νορμανδίας.

Και τι δεν είχε μέσα το Καλάθι: πλαστικές καμηλοπαρδάλεις, βώλους, πλέιμομπιλ, κούκλες, αυτοκινητάκια, τουβλάκια, νεροπίστολα, ό,τι τελοσπάντων χρειαζότανε για να παίξουμε ό,τι θέλουμε με την ψυχή μας.

Το τελετουργικό πήγαινε κάπως έτσι:

Ι. Επίκληση

Μικρός: ΔΑΝΑΑΑΑΑΑΑΗ!

Εγώ: Τι;

ΙΙ. Χαρακτηριστικά επίθετα κλπ

Μικρός: Αδερφούλα μου καλή, αδερφούλα μου χρυσή κλπ

Εγώ: Λέγε, τι θες;

ΙΙΙ. Υπενθύμιση παλαιότερων προσφορών του θνητού

Μικρός: Εγώ που σου έδωσα πάλι ένα tronky σήμερα....

Εγώ: Μμμμ; (έκανα την ανήξερη)

ΙV. Αίτημα:

Μικρός: Έλα να παίξουμε!

Εγώ: Βαριέμαι.

V. Αυτοσχεδιασμός Μικρού Αδερφού:

Μικρός: Αν δεν έρθεις, θα πω στη μαμά ότι μου έφαγες πάλι το tronky!

Εγώ: Άντε, καλά, καλά!

(Υποσημείωση: Από το άνωθεν ritual μπορούν να εξαχθούν με ασφάλεια τέσσερα συμπεράσματα, ήτοι

α. Κάθε μορφή προσευχής έχει τέσσερα στάδια.

β. Αν δεν επιτύχουν τα τέσσερα, προχώρα στον αυτοσχεδιασμό.

γ. Και ο άγιος φοβέρα θέλει.

δ. Χρωστάω πολλά tronky στον αδερφό μου. Πολλά tronky. Παλιότερα έλεγε 72. Δεν ξέρω αν όντως τα μετρούσε ή με τρόλλαρε για να τονίσει τι καθαρματάκι ήμουν, και έλεγε κάτι και για τόκους κλπ.)

                                                                                                                                      ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΜΕ, ΟΡΕΣΤΗ!

Μετά το πέρας της επικλήσεως, το τέρας ο αδερφός μου κι εγώ έπρεπε να αποφασίσουμε τι θα παίζαμε. Εκεί βάζαμε σε εφαρμογή με μαεστρία όλα μας τα διδάγματα και τεχνικές επιχειρηματολογίας, διπλωματίας, φοβέρας κλπ κλπ για να πείσουμε ο ένας τον άλλον τι θα παίζαμε γρήγορα και αποτελεσματικά.

Εγώ ήθελα κούκλες, εκείνος αγορίστικα (ούτε που ασχολήθηκα ποτέ να δω τι εμπεριέχουν τα αγορίστικα, μου φαίνονταν από τότε μονοκόμματα και στερούμενα ανθρώπινου δράματος, τρομάρα μου!), τελικώς καταλήγαμε στα πλέιμομπιλ, που ήτανε και gender neutral και είχαμε και πολλά περιθώρια αυτοσχεδιασμού. Έφερνε, δηλαδή, εκείνος και τα αυτοκινητάκια του, έφερνα κι εγώ για κατοικίδια τα σκυλάκια και τα γατάκια από τα αυγουλάκια kinder και από κάτι σακουλάκια που κυκλοφορούσαν και ήμασταν όλοι ευχαριστημένοι.

Αφού αποφασίζαμε, ανοίγαμε το Καλάθι εναλλάξ ώστε να βγάλουμε τα παιχνίδια που θέλαμε. Δοκιμασία! Ήμασταν μικρούλια, το Καλάθι για τα μέτρα μας τιτανοτεράστιο, και φυσικά όλα μέσα αχταρμάς.

  Πρώτο από όλα υπήρξε το Χάος, όπως έλεγε και ο Ησίοδος.

Τέλος πάντων, αφού το καταφέρναμε κι αυτό, στήναμε την πραμάτειά μας. Επειδή δεν είχαμε οργανωμένο kit με όλο τον εξοπλισμό του πλέιμομπιλ, αυτοσχεδιάζαμε με τα τουβλάκια τζένγκα. Φτιάχναμε τα σπιτάκια τους από τζένγκα, τις άμαξές τους από τζένγκα και τις έσερναν μικρά πόνυ, τους πάγκους της αγοράς από τουβλάκια τζένγκα και από πάνω κοτούλες από αυγουλάκια κίντερ (συγγνώμη κοτούλες, αλλά πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσετε το ρόλο σας στην τροφική αλυσίδα) και γενικά στήναμε χωριά, πόλεις και αυτοκρατορίες. Μέχρις εδώ όλα καλά.

Επειδή, όμως, καμία κοινωνία δεν είναι ουτοπική, είχαμε κι εμείς τα θέματά μας. Εκεί, λοιπόν, έπρεπε να βάλουμε όλο μας το skill σε εφαρμογή ξανά, ώστε να αποσοβηθούν τυχόν προβλήματα κι εμφύλιες συρράξεις σε όσο το δυνατόν πιο ειρηνικό κλίμα, αλλιώς υπήρχε ο κίνδυνος να ξυπνήσουν οι Μεγάλοι και να μας χαλάσουν το παιχνίδι, βάζοντάς μας για ύπνο, ξενερώνοντάς μας και όλα τα συμπαρομαρτούντα. Έγινε κι αυτό κάποιες φορές, αλλά τους πήραμε γραμμή, οπότε όταν ξέφευγε λίγο το πράγμα, ο ένας πάντα έλεγε: “Σκάσε, θα ξυπνήσεις τη μαμά!” και εκ του θαύματος ο άλλος έβαζε γνώση και ξαναπατούσαμε το....play.

Οι επιδρομές στο Καλάθι σταμάτησαν εκ μέρους μου γύρω στα τέλη του δημοτικού, όταν φορτώθηκα με αγγλικά και τα μαθήματα στο σχολείο έγιναν πιο μπελαλίδικα. Δε σταμάτησε, όμως και το παιχνίδι! Σε επόμενο κεφάλαιο, λοιπόν, θα σας ταξιδέψω στους πολύπλοκους, γεμάτους ίντριγκες και πάθη κόσμους των παιχνιδιών που στήναμε τα καλοκαίρια.

Υπερπαραγωγή #1: Χάσμα, αγεφύρωτο χάσμα

Με περηφάνια, ο εαυτός μου, εγώ και ο σύζυγός μου, Dylan Thomas-Dog, εγκαινιάζουμε νέα στήλη, το "Το Γ@μησες και Ψόφησε". Θα καταλάβετε αμέσως γιατί.

Αρχή του παραμυθιού, καλησπέρα σας και όλα ξεκίνησαν από αυτό το λατρεμένο άσμα:

Ένα κακό έχουν τα λατρεμένα πράγματα, είτε είναι τραγούδια, είτε βιβλία, είτε ταινίες: όταν τα αγαπάς πολύπολυπολύ ξεκινάς να τα σατιρίζεις. Κι άμα είσαι λιγάκι ασυγκράτητος και αφηνιάζεις χοροπηδώντας σαν άλογο του Πρεβάλσκυ σαν τη γράφουσα, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν. Πολύ.

Από το πρώτο δίστιχο, λοιπόν, "Συχνάζεις στο Μικρό Καφέ / κι εγώ στη Μυροβόλο", φτιάξαμε κι άλλα δίστιχα, για να καλύψουμε μια ευρεία γκάμα προβλημάτων στις σύγχρονες σχέσεις...


- Για τους ψαγμένους μουσικόφιλους:
"Εσύ ακούς stoner/sludge / κι εγώ post-punk και shoegaze..."

- Για τους εραστές του θεάματος:
"Εσύ βλέπεις ντοκιμαντέρ / κι εγώ b-horror movies..."

- Για τους φίλους της ανάγνωσης:
"Εσύ διαβάζεις το Cracked.com / κι εγώ Μυθολογία..."

- Για τους λάτρεις του καφέ:
"Εσύ πίνεις ελληνικό / κι εγώ freddo espresso..."

- Για το τι κάνουμε στον ελευθερό μας χρόνο:
"Εσύ βγαίνεις με τα παιδιά / κι εγώ παίζω WoW..."

- Για τις σειρές που βλέπουμε:
"Εσύ βλέπεις House M.D. / κι εγώ Family Guy..."

- Για το τι-μέλλει-γενέσθαι-μετα-το-σαικς:
"Εσύ θες να 'μαστε μαζί / εγώ μόνο fuck buddies..."

- Για τους φανατικούς κρεατοφάγους:
"Εσύ τρως μόνο μπον φιλέ / κι εγώ σπληναντεράκι..."

- Για τους RPGάδες:
" Εσύ μου παίζεις D&D, κι εγώ Vampire: Bloodlines.."

- Για τους μαθηματικούς:
"Εσύ γουστάρεις άλγεβρα / κι εγώ Γεωμετρία..."

- Για τα υπερφυσικά όντα:
"Σε σένα αρέσουν τα βαμπίρ / σε μένα οι werewolves..."

- Για το τι παίζαμε μικροί:
"Εσύ παίζεις με playmobil / εγώ παίζω με lego..."

- Για τα σπορ:
"Εσύ βλέπεις ποδόσφαιρο / εγώ χορό στον πάγο..."

- Για τα πολιτικά:
"Εσύ ψηφίζεις εκλογές / εγώ ρίχνω σαλάμι..."

- Για το τι πρέπει να γίνει μετά την επανάσταση:
"Εσύ θες αναδιανομή / εγώ κολλεκτιβοποίηση..."

- Για τα κόμικς:
"Σε σένα αρέσει η Dc / εγώ διαβάζω Marvel..."

- Για τα κοινωνικά δίκτυα:
"Εσύ λιώνεις στο Facebook / εγώ μονάχα Twitter..."

- Για τις διακοπές:
"Εσύ γουστάρεις Μύκονο / εγώ πάω Σαμοθράκη..."

- Για παιχνίδια με φίλους:
"Εσύ παίζεις Μονόπολη / εγώ παίζω μπιρίμπα..."

- Για τα λαϊβάδικα:
"Εσύ πας μόνο στο ΑΝ Club / εγώ πάω Gagarin..."

- Για το τι θα γίνει το 2012:
"Εσύ λες θα 'ρθουν ΑΤΙΑ / εγώ ψηφίζω ζόμπι..."

- Όταν τα γράψεις ΟΛΑ ΑΥΤΑ στο Facebook:
"Εγώ σπαμμάρω αλύπητα / εσύ με κάνεις hide..."



*Το μπλογκ ευχαριστεί πολύ τους φίλους μας στο Facebook και Twitter που είχαν την υπομονή με τα απανωτά status messages και τα tweets. Θα πρέπει να ήταν πολύ μπελαλίδικο ((c) Hartoman)
*Eπίσης, ακόμα ένα ευχαριστώ στο Θάνο, που γεφύρωσε το χάσμα των μαθηματικών με την αναλυτική γεωμετρία, και στο Σκάμπο που έκανε ένα δίστιχο για την κομοτηναϊκή πραγματικότητα: "Εσύ κρασιά στο Αλάβαστρο / εκείνος Haig στο Lobby..."
* No Χειμερινοί Κολυμβητές were harmed during the writing of this blog post. Ή, τουλάχιστον, έτσι ελπίζουμε...

Παιχνιδάκι - 100 facts about me. (Παρτ ουάν-Κενόμπι)

Το τζούρνεψα αδιάντροπα κι αυθαίρετα από τον Moloch82 και το συνεχίζω. Όσοι ψήνεστε γράψτε κι εσείς στο μπλογκ σας, και δώστε μου λινκ στα σχόλια.

Ιδού, λοιπόν, 100 πράγματα για μένα (που σε τελική χεστήκατε, αλλά τέλος πάντων):

1. Αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να διαβάζω Δίκαιο Εταιριών, αλλά έπαθα αλλεργική αντίδραση.

2. Πάντα διάβαζα πάρα πολύ, αλλά όσο μεγαλώνω τόσο δυσκολεύομαι.

3. Ήθελα να σπουδάσω Γλωσσολογία αλλά τελικά σπούδασα Νομική στην Κομοτηνή. Μετά από χρόνια έμαθα ότι, την ώρα που κατέθετα το μηχανογραφικό με πρώτη επιλογή τη Νομική, ο Διάβολος εισαγόταν με σπασμένο πόδι στο ΚΑΤ.

4. Η μαμά μου είναι από ένα χωριό κοντά στα Γιάννενα, ο μπαμπάς μου από Σέρρες. Γεννήθηκα Αθήνα, μετά πήγαμε Σέρρες και στα 15 μου κατέληξα Κομοτηνή, για να ξανακατέβω Αθήνα στα 23. Έτσι, όταν με ρωτάνε “από πού είσαι;”, μου είναι λίγο δύσκολο να δώσω σύντομη απάντηση.

5. Έχω έναν αδερφό, τον Ορέστη, τέσσερα χρόνια μικρότερο. Όταν ήταν μικρός τον βασάνιζα, μέχρι που κάπου στα 10-11 αποφάσισα ότι τον αγαπάω σφόδρα. Τώρα σπουδάζει στο Πολυτεχνείο στην Πάτρα αλλά θα γίνει μουσικός.

6. Για το γεγονός ότι γράφω φταίει κατά βάση η γιαγιά μου η Αμαλία, που μου έλεγε παραμύθια όλη την ώρα.

7. Για το γεγονός ότι πλέκω φταίει κατά βάση η γιαγιά μου η Ελένη, που με έμαθε βελονάκι στα 8.

8. Παρότι έχω χαμηλό σχετικά αιματοκρίτη, με συνέπεια να μην αντέχω πολύ το σκόρδο, και μεγάλους κυνόδοντες, δεν είμαι βαμπίρ, γιατί δε μου αρέσει πολύ να βγαίνω τη νύχτα. Προτιμώ να βολτάρω μεσημεροαπόγευμα για φωτοσύνθεση.

9. Στο σχολείο ήμουν το “φυτό”. Με πείραζε, γιατί δεν ήξερα πόσο κουλ θα ήταν τα nerds λίγα χρόνια μετά. Και τώρα, δεν είμαι nerd.

10. Όπως καταλάβατε, ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τη μόδα. Φορούσα και ριγέ κάλτσες φοιτήτρια και η μάνα μου με έλεγε παρτσακλό.

11. Έχω ερωτευτεί σφόδρα μια φορά (στα σίγουρα). Ήταν μπελαλίδικο (ΤΜ- Χαρτομαν). Νιώθω έτοιμη να ερωτευτώ και δεύτερη, αλλά ο έρωτας κάτι παραπάνω θα ξέρει, γιατί προς το παρόν με αποφεύγει τεχνηέντως.

12. Ζω με τον παππού μου.

13. Παρά το οικονομικό πρόβλημα, συνεχίζω να πιστεύω ότι η κρίση θα μας κάνει καλό.

14. Έχω ένα μπαλκόνι τίγκα στα φυτά και τα βοτάνια.

15. Λατρεύω να διαβάζω μυθολογίες. Ξεκίνησα προσφάτως να συμμετέχω και σε μυθο-λογικό blog.

16. Στα 14 μου κόλλησα με τους Ιρλανδούς. Στα 20 με τους λαούς της Λατινικής Αμερικής. Τώρα με τους Βάσκους.

17. Είχα ξεκινήσει να μαθαίνω από το ίντερνετ Gaelic Irish και Βασκικά, αλλά τα παράτησα μετά από λίγο.

18. Κάποτε έκανα εκπομπή στο ραδιόφωνο μέσω ίντερνετ. Είχα 4 ολόκληρους ακροατές κι έκοβαν φλέβα, γιατί τους ζάλιζα με Nick Cave, Tom Waits, blues και άλλα τέτοια καταθλιπτικά.

19. Έχω την τύχη να είναι σχεδόν όλοι οι φίλοι μου καλλιτέχνες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να εκλαμβάνουν ως υπέροχες ιδέες πράγματα που εγώ θεωρώ κοτσάνες. Και τούμπαλιν.

20. Πέρσι την άνοιξη κατάφερα να ξεπεράσω μια πολύ δύσκολη προσωπική κατάσταση διαβάζοντας το Cracked.com. Το είχα ξεκοκαλίσει όλο σε μια βδομάδα. Έκτοτε, το διαβάζω σχεδόν καθημερινά και πρέπει να τους ανάψω και λαμπάδα.

21. Μέχρι πριν κανά εξάμηνο, έπινα αρκετά. Τώρα, στις δύο μπίρες, θέλω να πάω για ύπνο.

22. Είμαι γενικά ανοργάνωτη. Ξεχνάω πράγματα που έχω να κάνω και έτσι βάζω πρόγραμμα. Το θέμα είναι ότι καμιά φορά ξεχνάω και το γεγονός ότι έχω βάλει πρόγραμμα. Πάντως σε γενικές γραμμές (και παραδόξως) καταφέρνω να τα καταφέρνω.

23. Αυτός είναι ο αγαπημένος μου αριθμός.

24. Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω Homo Universalis, και μου τη δίνει που στην εποχή μας όλα πρέπει να είναι τόσο εξειδικευμένα.

25. Τώρα τελευταία έχω πιάσει τον εαυτό μου να θέλει να ρίξει μαύρη πέτρα και να φύγει εξωτερικό, σε κάποια πειραματική αντικαπιταλιστική κοινωνία κτλ. Μακάρι να είχα τη δύναμη να το κάνω κιόλας.

26. Δε μου αρέσει να πηγαίνω σε συναυλίες. Πολλά λεφτά, πολύς θόρυβος, πολύς πανικός. Θα πάω μόνο σε ένα-δυο λάιβ το χρόνο.

27. Έχω εκτροχιαστεί. Κυριολεκτικά. Σε τρένο. Αλλά δεν έπαθα τίποτα, πέρα από 1-2 κοψίματα με γυαλί. Δε σας λέω όμως πού.

28. Θα μπορούσα να ζήσω μόνο με σοκολάτα και καφέ.

29. Μικρή ήμουν ερωτευμένη με το Shredder από τα Χελωνονιτζάκια.

30. Στο νηπιαγωγείο με αγαπούσε ο Γαβριήλ, ένα γλυκούλικο παιδάκι με κόκκινα μπουκλάκια και πράσινα μάτια, αλλά εγώ τον είχα φτύσει για το Γιαννάκη, επειδή είχε ντυθεί Μπάτμαν.

31. Τέτοιες βλακείες κάνω από μικρή. Γυναίκες, παιδί μου, γυναίκες.

32. Η πρώτη ταινία που είδα στο σινεμά ήταν το “Batman Returns” του Burton.

33. Προτιμώ να αγοράζω βιβλία από μαγαζιά second hand.

34. Φοιτήτρια έβλεπα άπειρες ταινίες. Μετά, κάθε φορά που έβαζα ταινία, με έπαιρνε ο ύπνος. Τώρα βάζω ταινία για να με πάρει ο ύπνος.

35. Κατάλαβα ότι η Νατάσσα θα γινόταν η καλύτερή μου φίλη όταν είχαμε βγει για πρώτη φορά και καταλήξαμε να ρωτάμε στα περίπτερα της Κομοτηνής αν έχουν “τσόχλα καρότο”, σκασμένες στα γέλια. Από τότε έχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια και συνεχίζει να είναι η καλύτερή μου φίλη.

36. Μου αρέσει πολύ η διαδρομή Μεταξουργείο-Κεραμεικός-Θησείο με τα πόδια.

37. Το βρίσκω εξαιρετικά δύσκολο να σκεφτώ 100 πράγματα για μένα.

38. Μέχρι πρόπερσι, λάτρευα τις γάτες. Μετά άρχισα να γνωρίζω καλύτερα τους σκύλους.

39. Η ιδανική δουλειά αυτή την περίοδο, θα ήταν κειμενογράφος ή υποτιτλίστρια ή συντάκτρια σε κάποιο περιοδικό. Με κανένα λεφτάκι, όμως, παρακαλώ. Τα ξωτικά δε θα μου πληρώσουν τη ΔΕΗ.

40. Με βλέπω να γίνομαι τελικά DJ ή μπαργούμαν. Στη χειρότερη, δικηγόρος.

41. Όταν είχα πρωτοκατέβει Αθήνα κι έπαιρνα το μετρό, ψυχοπλακωνόμουν για κάποιο λόγο. Ευτυχώς ανέπτυξα αντιστάσεις.

42. Φοβάμαι τα σκαλιά και τα σκυλιά που γαβγίζουν σαν αφιονισμένα (τα σκυλιά, όχι τα σκαλιά).

43. Έχω μια αδυναμία σε άντρες που λέγονται Παναγιώτηδες. Πολύ ανθυγιεινή συνήθεια.

44. Ήξερα να διαβάζω πριν πάω σχολείο. Η μάνα μου το έμαθε τυχαία, όταν την ρώτησα τι είναι η ερωτική φαντασίωση. Το είχα διαβάσει σε άρθρο του ΚΛΙΚ, που τότε είχε πρωτοβγεί. Είχε φρικάρει.

45. Το άνωθεν είναι ίσως η πιο κουλ ιστορία που έχω.

46. Είμαι Ταύρος με Καρκίνο. Αν εφαρμοστεί ποτέ το νέο ωροσκόπιο, θα είμαι Κριός. Δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια επειδή σκέφτομαι αυτό, όπως καταλάβατε.

47. Μέχρι τα 17-18 ήμουν αρρωστιάρα. Μετά κάτι έγινε και αρρωσταίνω πολύ δύσκολα. Έχω να ανεβάσω πολύ πυρετό 3 χρόνια περίπου.

48. Συνεχίζω να βρίσκω εξαιρετικά δύσκολο να βρω άλλα 52 γεγονότα για τον εαυτό μου.

49. Μόλις ποστάρω αυτό το άρθρο, θα πάω για διάβασμα. Οι Εταιρίες καραδοκούν.

50. Το δεύτερο μέρος θα ακολουθήσει σύντομα.

Δεξιός λοβός #7: Χαμένη στη Μετάφραση και Εξωγήινοι

Τις τελευταίες μέρες έχω στρωθεί και διαβάζω, για την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος της νεραϊδικής. Πέραν αυτού, είχα να κάνω μια δουλειά, να μεταφράσω ένα βιογραφικό στα αγγλικά για έναν αρχιτέκτονα. Το κάτωθι ποστ είναι μια σειρά συνειρμών που μου έσκασαν ενόσω μελετούσα/δούλευα πυρετωδώς κι αποτελεί περίτρανη απόδειξη του γιατί δεν πρέπει να διαβάζει/δουλεύει υπερβολικά πολύ κάποιος:

Το να μεταφράζεις κάτι με τεχνική ορολογία είναι μπελαλίδικο. Διότι άλλο είναι η διαρρύθμιση κι άλλο η διαμόρφωση και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε που ξεκινάει με ανα-, κατα-, παρα-, δια, μετα-.
Έμαθα και καινούριες λέξεις: π.χ. ενσίρωμα. Που πριν τη μάθω, έτσι όπως τη διάβασα, μου ηχούσε σαν κάτι ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ κακό. Π.χ. κάτι που κανείς ποτέ δε θα ήθελε να βγάλει στο σώμα του.

Φαντάσου, ας πούμε, μια ωραία πρωία να έχεις βγάλει ενσίρωμα στα απαυτά σου. Φρικάρεις ή δε φρικάρεις;

Από την άλλη, η αγγλική του μετάφραση, το silage, ηχεί πολύ πιο ευγενικά. Μην πω για τη γαλλική, όπως επεσήμανε μια φίλη μου, το ensilage. Είναι σχεδόν...ασθησιακή.

“Ensilage, mon amour, ensilage”, τραγουδούσαν κάποτε η Jane Birkin με τον Serge Gainsbourg και ακολουθούσαν βογγητά.

Για την Κατερίνα Χέλμη, όμως, τα πράγματα ήταν πολύ πιο σκληρά:

“Αν δε μου κάνεις σιλάζ, θα ενσιρωθώ!”

Κάτι τέτοια σκεφτόμουν και τελικά η μετάφραση τελείωσε μετά κόπων και βασάνων. Έβγαλα ενσιρώματα μέχρι να την ολοκληρώσω. Και μετά έπρεπε να ξαναρχίσω το διάβασμα.

Ξεκίνησα με παράπονο, γιατί “ΕΓΩ ΠΟΤΕ ΘΑ ΚΑΝΩ ΣΙΛΑΖ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΖΩΗ;”

Εν τω μεταξύ, μου έστειλαν κι άλλα πράγματα-αποκαλύψεις για το τέλος του κόσμου: Εξωγήινοι αυτή τη φορά. Και έχω ζοχαδιαστεί γιατί τόσο καιρό περιμένω zombies.

Πάντως βρίσκω το άρθρο λίγο ανέμπνευστο. Γιατί να θέλουν και καλά να μας καταστρέψουν για να εκμεταλλευτούν τους πόρους μας; Αφενός, τα έχουμε εξαφανίσει ήδη όλα. Αφετέρου, θα μπορούσαν να θέλουν να μας καταστρέψουν για πιο κουλ λόγους, όπως να ανοίξουν διαγαλαξιακή λεωφόρο, ή επειδή είναι γεννημένοι να καταστρέφουν επειδή μπορούν, όπως τα Daleks. Επιστήμονες, κάντε μας μια χάρη και διαβάστε λίγο Douglas Adams ή δείτε λίγο Doctor Who.

Εν τω μεταξύ, κανείς δεν αναρωτήθηκε αν οι εξωγήινοι είναι λιγότερο ή εξίσου προηγμένοι με εμάς. Ή να μην ικανοποιεί η Γη τις ανάγκες τους, γιατί, ας πούμε, αναπνέουν κυάνιο και τρέφονται με γέλιο.
Αν όντως τρέφονται με γέλιο, πάντως, και έρθουν καταδώ, θα πεθάνουν από ασιτία.
Εκτός αν έρθουν και γελάσουν με τα χάλια μας και έτσι τρέφονται ο ένας με τα γέλια του άλλου. Θα έχουν φτιάξει και μια υπέροχη, αυτάρκη, αυτόνομη κοινωνία.

Αυτά προς το παρόν. Σας αφήνω με ένα kinder έκπληξη κι ένα τραγούδι, το οποίο έπαιζε στο μυαλό μου όσο κοιμόμουν.

Για το kinder έκπληξη, γυρίστε τη γλώσσα στα αγγλικά.

Special thanks σε Άλεξ, Μάικ και Άντα που με έκαναν να εμπνευστώ/ψυχεδελιαστώ κι άλλο, με αποτέλεσμα να βγει αυτό το ποστ.

Tι έμαθα το 2010 για το τέλος του κόσμου

Θα συμφωνήσουμε όλοι εδώ, νομίζω, πέρα από τους άνιωθους και τους αλαφροΐσκιωτους ότι το 2010 ήταν μια χρονιά επιεικώς για το ανδρικό μόριο. Ωστόσο, μη βιαστείτε να την πετάξετε σαν χαλασμένο προπολεμικό κινητό που δεν έχει καν αναγνώριση κλήσης, διότι το 2010, όσο μάπα και να ήταν, έκανε ακριβώς αυτό: μας βοήθησε να ανα-γνωρίσουμε πράγματα και να προετοιμαστούμε για τους δύσκολους καιρούς που έρχονται.

Ιδού, λοιπόν, φίλοι μου, τι έμαθα το 2010 για το τέλος του κόσμου και μπορώ να το πω με καμάρι, καθότι το 2010 έκλεισα κι ένα τέταρτο του αιώνα ζωής και μπορώ πλέον να καυχιέμαι πως είμαι έμπειρη και να το παίζω παλιά καραβάνα στους νεότερους:

1. Ότι του χρόνου θα καταστραφεί ο κόσμος.

2. Ότι ο κόσμος θα καταστραφεί είτε από ζόμπι, είτε από εξωγήινους.

3. Στη Ρωσία υποστηρίζουν το δεύτερο.

4. Στην Αμερική το πρώτο.

5. Στην Ελλάδα, σιγά-σιγά τείνουμε να γίνουμε όλοι ζόμπι, μετά τη δήλωση του Παπανδρέου ότι “ΖΟΜΠΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ”. Αυτή η δήλωση πυροδότησε ένα μυστικό μηχανισμό ο οποίος μας στενοχώρησε, μας στενοχώρησε πολύ. Αυτή η κατάθλιψη-κρίση (depression, αγγλιστί), εμπεριέχει τον ιό HZD (Human Zombificus Depressionvirus) που κάνει τους ανθρώπους ζόμπι και μεταδίδεται μέσω της γκρίνιας.

6. Επίσημο αντίδοτο κατά της κρίσης-κατάθλιψης-ιού των ζόμπι θεωρείται από την Κυβέρνηση η αφαίμαξη των ανθρώπων με αναγκαστική αιμοδοσία, βδέλλες και δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα. Κατά τους σοφούς (Φρέιζερ, Λεκατσάς κτλ), το αίμα θεωρείται ένας φορέας της ψυχής. Με την αφαίμαξη, λοιπών, των ανθρώπων, η Κυβέρνηση και οι διεθνείς πολιτικές ποντάρουν στο να στραγγίξουν την ψυχή, ώστε οι άνθρωποι να μη στενοχωριούνται πια και έτσι να καταπολεμηθεί ο ιός των ζόμπι. Δυστυχώς, αυτή η στρατηγική, όχι μόνο δεν καταπολεμά αλλά διογκώνει το πρόβλημα.

7. Οι φετινές γιορτές έγιναν σε κλίμα πένθιμο, καθότι τα ζόμπι δεν ξέρουν από (χριστουγεννιάτικο) πνεύμα. Επίσης, με το επίσημο αντίδοτο, δεν τους είχε μείνει καν ψυχή για να απολαύσουν τα Χριστούγεννα.

8. Παρόλα αυτά, διαφαίνεται μια αχνή ελπίδα στον ορίζοντα: Παρόλο που τα ζόμπι περιπλανιόνταν σαν Μεγάλες Παρασκευές στους εμπορικούς δρόμους των πόλεων, κοιτώντας λυπημένα τις βιτρίνες των (κλειστών) καταστημάτων σαν το κοριτσάκι-με-τα-σπίρτα, στο σπίτι τους, μετά τη γκρίνια και τις μπελαλίδικες συζητήσεις, άρχισαν να επιδίδονται σε οικογενειακές δραστηριότητες: Μπιρίμπα, ταινίες, συλλογικό μαγείρεμα. Μετά από λίγες μέρες, άρχισαν να γελάνε πού και πού, ανακτώντας σιγά-σιγά την ανθρώπινη υπόστασή τους.

9. Ίσως αυτή να είναι η πραγματική λύση στο πρόβλημα των ζόμπι: η αναθεώρηση αξιών, πράγμα πολύ δύσκολο όταν ένα ζόμπι έχει περάσει όλη του τη ζωή βασιζόμενο σε συγκεκριμένα δεδομένα.

10. Το καλό με τις παγκόσμιες κρίσεις, είναι ότι δίνουν ευκαιρίες για αναθεωρήσεις προτεραιοτήτων, όπως είχαμε προβλέψει σε αυτό εδώ το μπλογκ μήνες πριν.

11. Ορισμένοι θεωρούν ότι η οικονομική κρίση είναι πλαστή. Ακόμα κι αν είναι έτσι, η στενοχώρια των ανθρώπων είναι πέρα για πέρα υπαρκτή.

12. Η κρίση είναι εδώ και θα μας επηρεάσει όλους, αν δεν το έχει κάνει ήδη. Οι φερέλπιδες πρωτοπόροι οφείλουν να μην το βάλουν κάτω και να προβούν σε μια σειρά στρατηγικών βημάτων: α. Να ξεχάσουν ασφαλιστικά, “μια-εξελισσόμενη-καριέρα” και να συνειδητοποιήσουν ότι σημασία έχει το ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ. β. Να φορέσουν καουμπόϊκο καπέλο και/ή ριγέ κάλτσες. γ. Να γελάνε πολύ. δ. Να τραγουδούν κάθε ώρα και στιγμή τον Επαναστατικό Ύμνο Κατά Των Ζόμπι. ε. Να μην παίρνουν στα σοβαρά ποστς τύπου “Πώς να καταπολεμήσετε το zombie apocalypse” και "Τι έμαθα για το τέλος του κόσμου το 2010" και να αμφισβητούν τον κάθε ξερόλα.

Το blog “Στην (μ)pooka του κανονιού" καλεί σε συγκέντρωση όλους τους ομοϊδεάτες για να κατεβάσουμε μαζί έναν πληρέστερο χάρτη-μανιφέστο για το σημαντικό αυτό πρόβλημα που μαστίζει την ελληνική (και όχι μόνο) κοινωνία. Πάρτε τα καπέλα και τις κάλτσες σας, οπλιστείτε με μπόλικο χιούμορ και κάντε άφοβα προσθήκες και προτάσεις.

Δεξιός Λοβός #3: Morning pages kai diasporεία

- Τα morning pages τα σπάνε: Morning pages λεγεται μια μέθοδος ανάκτησης της δημιουργικότητας, η οποία απαιτεί να γράφεις τρεις σελίδες κάθε πρωί (δεν ξέρω πριν, κατά, ή μετά τον καφέ) με ό,τι περνάει από το μυαλό σου. Δηλαδή, γράφεις ό,τι σκέφτεσαι χωρίς να σκέφτεσαι ό,τι γράφεις. Αν μπερδευτήκατε, να σας πω ότι στην ουσία είναι ένα stream of consciousness, δηλαδή εσωτερικός μονόλογος-ροή συνείδησης, από αυτές χωρίς σημεία στίξης που γράφετε όταν είστε πολύ παραζαλισμένοι συναισθηματικά και αυτές που διαβάζετε στον Οδυσσέα του Τζόϋς χωρίς να καταλαβαίνετε τι-πώς-πού (τα κεφάλαια του Leopold Bloom έχουν γραφεί εξολοκλήρου σε ροή συνείδησης.).

Έχω ξεκινήσει να γράφω morning pages (για τις οποίες έχει γράψει επισήμως η Τζούλια Κάμερον, γυναίκα του Μάρτιν Σκορτσέζε και σεναριογράφος του “Taxi Driver”) εδώ και δύο βδομάδες. Δεν ξέρω κατά πόσο αποδίδουν και δεν ξέρω γιατί δεν ξέρω. Το καλό είναι ότι όντως έχει ανοίξει η δημιουργικότητά μου κι έχω αρχίσει να πειθαρχούμαι, επιτέλους, στο γράψιμο (αλληλούια). Το κακό είναι ότι με μια τέτοια μέθοδο πέφτεις στο βαθύ πηγάδι της εσωστρέφειας, ανοίγοντας ασκούς Αιόλου, κουτιά Πανδώρας και ο,τιδήποτε άλλο μυθολογικό που κάνει τζιζ, τέλος πάντων. Και αυτό είναι λίγο μπελαλίδικο (© Hartoman).

- Ξεκίνησα να δουλεύω πιο πολύ και το Twitter, όπως θα προσέξατε όσοι προσέξατε. Πλάκα έχει. Εκεί μπορεί να κάνεις follow πολλά άτομα που μοιράζονται πολλά πράγματα, από ειδήσεις, χρήσιμους συνδέσμους και σκέψεις. Τweet του tweet, ω tweet. Στο twitter έχω διαβάσει πολύ έξυπνα πράγματα. Τα οποία θα προτιμούσα να δω σε blog ή σε βιβλίο, εδώ που τα λέμε. Γιατί κάτι μου λέει ότι τόσο ταλέντο και τόση σκέψη, θα πάει χαμένο αν το διοχετέυσουμε όλο σε εξυπνάδες στο τουίτερ. Από την άλλη καταλαβαίνω ότι με το τεράστιο άνοιγμα των κοινωνικών δικτύων και γενικά με το διαδίκτυο να καταλαμβάνει ένα τεράστιο μέρος της καθημερινής ζωής, πλέον έχουμε καλομάθει και λίγο. Ποιος θα αντέξει να συγγράψει δύο χρόνια, χωρίς ένα comment, ένα follow βρε αδερφέ; Με τόσο feedback που παίρνουμε από τα δίκτυα, η προοπτική μιας πιο εσωστρεφούς προσπάθειας να φτιάξουμε κάτι μοιάζει με μοναχικό περίπατο στο Δρόμο με τις Λεύκες τα μεσάνυχτα.

- Και μια που μιλάμε και για κοινωνικά δίκτυα, ωιμέ, άνοιξε και το diaspora. Στο οποίο έγινα μέλος αλλά δεν πολυασχολήθηκα ακόμα. Μου έδωσε τροφή, όμως, για άπειρα λογοπαίγνια. Έστελνα invites για να διασπείρω αθώες ψυχές, έγινα διασπορέας συνειδήσεων και κάτι άλλα τέτοια έξυπνα. Και τα σκεφτόμουν και γελούσα. Χτες όλα αυτά.

- Από την άλλη, δε μου φαίνεται περίεργο, γιατί χτες φάγαμε τόσο χημικό στην πορεία που ήμουν σε τσάμπα τριπάκι για πολλή ώρα. Ήταν πολυθέαμα η πορεία χτες και είχε πλάκα, γιατί, ενώ η αρχή της έσπασε στη μια ώρα, εκεί στο Σύνταγμα, ο κόσμος σκόρπισε, σκορπίσαμε κι εμείς, και όλοι ψάχναμε να βρούμε πώς να ξαναχωθούμε μέσα. Ήταν τέλειο να βλέπεις τόσο κόσμο κάτω αποφασισμένο να ξαναχωθεί στην πορεία και να διαμαρτυρηθεί, παρά τον εκφοβισμό από τους αστυνομικούς, τις κρότου-λάμψης, τα δακρυγόνα και τα άπειρα ευτράπελα, που από ένα σημείο και μετά μόνο να γελάσεις ειρωνικά μπορείς.

Και κάτι άλλο που έμαθα χτες: Δεν μπορείς να διαμαρτυρηθείς ειρηνικά. Όχι πια. Όταν οι "προστάτες του πολίτη" κατεβαίνουν και σπάνε τα μπλοκ των πολιτών πριν καν φτάσουν στη μέση της πορείας, χωρίς να έχουν προκαλέσει, δεν μπορείς να διαμαρτυρηθείς ειρηνικά. Δεν έχεις αυτή τη δυνατότητα. Το συνταγματικό δικαίωμα του συναθροίζεσθαι δεν υφίσταται πλέον. Και μόνο που συμμετέχεις στην πορεία κινδυνεύεις να συλληφθείς. Έτσι, θα τρέξεις, θα φωνάξεις, θα φας το χημικό σου και θα ξανατρέξεις. Αλλά το θέμα είναι ότι είσαι εκεί κι αυτό αρκεί.

Και ηταν πολύς κόσμος εκεί χτες.

Κι όσο για το Χατζηδάκη, γιατί έγινε μόνο για αυτόν προκαταρκτική εξέταση; Άλλοι διαδηλωτές, πολίτες, ακόμα και περαστικοί, δεν τραυματίστηκαν; Λέω εγώ τώρα, αλλά εγώ είμαι δεξιόλοβη και λέω βλακείες.

Κρότου-καλημεραζωής. (άλλο χτεσινό λογοπαίγνιο).

Και αντλίες νερού. Χολιγουντιανά σκηνικά, Γουώτσον.

Τώρα με το diaspora, λέει μια κοπέλα: “είναι ανάσα το να λες κάτι χωρίς να περιορίζεσαι στους 140 χαρακτήρες του Twitter.” Μην το παρακάνουμε, όμως, γιατί θα πάθουμε hyperventilation.

Γενικά, ρε παιδί μου, μην το παρακάνουμε. Πρέπει να θεσπίσουμε παγκόσμια μέρα “Μακριά από τον Υπολογιστή.” , μου φαίνεται. Και φανταστείτε, το λέω εγώ. Εγώ, για όνομα του Κουεζαλκοάτλ.

Αλλά πάντα υπάρχουν χειρότερα.

Συμπαθάτε με για το περίεργο ποστ, τα Morning pages φταίνε. Αυτά. Πάω να tweetάρω το επόμενό μου διήγημα, που, αν δεν το τουήταρα, είμαι σίγουρη πως θα κέρδιζε Νόμπελ.

By the way, έφτιαξα και δεύτερο blog, πιο πολύ για αρχειακούς λόγους. Εκεί θα ποστάρω ό,τι βρίσκω στην αχανή θάλασσα των Internets και μου κάνει εντύπωση.

Windows Undead Μέσατζερ

Ποιο είναι αυτό το πρόγραμμα που το έχουν όλοι-μα όλοι-μα όλοι στον υπολογιστή τους; That's right, clever kids, το της επικεφαλίδος. Ακόμα και σαμάνος στο Θιβέτ να είσαι, θα το έχεις εγκατεστημένο, κι ας μην έχεις καν υπολογιστή. Ποιος κάθεται να κάνει αστρική προβολή, όταν με τον Μέσατζερ μπορείς να πρήξεις άνετα τον κόσμο;

“Η τελευταία αναβάθμιση του Μέσατζερ είναι φοβερή”, έσπευσε να με πληροφορήσει φίλος μου πρωί πρωί με τη ροδοδάχτυλη αυγούλα. (Είπα ότι δε θα σε καρφώσω, καθαρματάκι). “Μπορείς να εμφανίζεσαι online μονο σε συγκεκριμένα άτομα ή και ομάδες.”

“Έκανες την τύχη σου, μάγκα μου”, του είπα κι εγώ, ευλόγως, γιατί μονίμως εμφανιζόταν οφλάην και έσκαγε να μου μιλήσει αναπάντεχα, σαν τον Οξαποδώ σε βαφτίσια.

“Γιατί είσαι συνέχεια οφλάην;” τον ρωτούσα.

“Σσσσσ”, μου ψιθύριζε εικονικά σαν νίντζα της Κonoha. “Είμαι incognito”.

“Γιατί καλέ;”

“Γιατί είναι η Generic Passive-Aggressive Γκόμενα μέσα και δε θέλω να με πρήξει.”

“Α.”

Και κάπως έτσι εμπνεύστηκα το εν λόγω ποστ, το οποίο θα μπορούσε να έχει εναλλακτικό τίτλο: ΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΟΥ ΣΤΟ MSN, ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ.

Ας ξεκινήσουμε:

• Οι Διαθέσιμοι: Αυτή η ομάδα είναι πράσινη (no pun intended) και χαρωπή. Συνήθως αποτελείται από ανθρώπους που είτε χρησιμοποιούν το msn όπως θα έπρεπε να χρησιμοποιείται, ήτοι με την σωστή κατάσταση για το σωστό λόγο.

Βέβαια υπάρχουν και σε αυτή την κατηγορία άτομα που καπηλεύονται την κατάσταση αυτή για να σε σπαμάρουν ανελέητα, ακόμα κι αν εσύ έχεις δηλώσει κατηγορηματικά πως είσαι πορτοκαλί (όχι, δεν είμαι συναισθητική, το πορτοκαλί σημαίνει ότι δεν βρίσκεσαι στον υπολογιστή, υποτίθεται, αλλά θα επανέλθουμε σε αυτό):

α. Οι Hopeless Romantics: ακόμα κι αν σκίζονται στη δουλειά, στην τουαλέτα, ή κοιμούνται, αυτοί οι άνθρωποι είναι πάντα online και στέλνουν εικονίδια με καρδούλες και τριανταφυλλάκια παντού. Παντού. Θεωρούν ότι πρέπει να είναι πάντα διαθέσιμοι, γιατί ο μεγάλος τους έρωτας θα τους μιλήσει μέσα από το msn. Ή, ότι θα βγει μαζί τους, επειδή, ξέρεις, τα τριανταφυλλάκια και οι καρδούλες στο msn αντιστοιχούν με καντάδες και πυροτεχνήματα στην πραγματική ζωή.

β. Οι Hopeless Γενικώς: ετούτοι εδώ δε σκίζονται να βρουν τον έρωτα, απλά έχουν το msn γιατί θέλουν απλά να μιλήσουν. Να κοινωνικοποιηθούν λίγο, βρε αδερφέ. Κι αν αυτό πριν από 7-8 χρόνια εθεωρείτο κουλ (διότι, ευτυχώς ή δυστυχώς, μάλλον το δεύτερο, είμαστε γνήσια τέκνα της mIRCακής εποχής), στην εποχή μας είναι απλά λυπηρό, για δύο λόγους: Αφενός, people, get a life. Αφετέρου, αν θέλετε τόσο πολύ να μιλήσετε μέσω υπολογιστή και όχι με κάποιο άλλο μέσο, τουλάχιστον αναβαθμιστείτε: υπάρχει και το Facebook chat (and this is irony.)

• Oι Απασχολημένοι: Τούτη η ομάδα έχει το κόκκινο (και πάλι, υπονοούμενο ουδέν) και μια νοητή badass γκριμάτσα απαγόρευσης σε στυλ “Talk to someone else, f*cker, I am busy. Busier than you. Busy doing something useful. Really useful. Like watching porn.”

Τέλος πάντων, οι Απασχολημένοι είναι απασχολημένοι με ο,τιδήποτε άλλο εκτός από το msn. Στην ουσία η κατάσταση αυτή δε σε πρήζει με τα σπαστικά πλοπ όταν σου μιλάει άλλος, όταν σου έρχεται e-mail και δεν ανοίγει παράθυρο στο παράθυρο, ω παράθυρο. Κοινώς, ο υπολογιστής σου είναι ήσυχος και αφιερωμένος 100% σε αυτό που κάνεις. Συνήθως, η κατάσταση αυτή χρησιμοποιείται από ανθρώπους που εκείνη τη στιγμή πραγματικά κάνουν δουλειά (όχι, η τσόντα δε θεωρείται δουλειά, ούτε το WOW), από ανθρώπους που βλέπουν τσόντες ή παίζουν WOW (ή Sims etc etc) ή από ανθρώπους που απλά θέλουν τον υπολογιστή τους να τρέχει σαϊτα και το κεφάλι τους ήσυχο.

Υπάρχουν, βέβαια και οι Μουλωχτά Απασχολημένοι, δηλαδή αυτοί που δεν κάνουν τίποτα, απλά βάζουν αυτή την κατάσταση για τη μαγκιά της υπόθεσης (αντίστοιχο στην πραγματική ζωή με έναν wannabe συγγραφέα, που γράφει βλακείες σε ένα μπλογκ, αλλά στο τηλέφωνο λέει “Δουλεύω”.)

• Οι Δεν-Βρίσκομα-Στον-Υπολογιστή: αυτή η κατάσταση, χρώματος πορτοκαλί σημαίας Ιρλανδίας, είναι τα ξωτικά του MSN. Πρώτον, διότι σχεδόν πάντα βρίσκονται στον υπολογιστή, αλλά διατείνονται το αντίθετο. Δεύτερον, διότι με αυτή την κατάσταση βγαίνει ένα πολύ χαλαρό attitude, σε φάση, μίλα-μου-εσύ-και-ίσως-σου-απαντήσω-χαλαρά, σνομπ ποζεριά που δικαιούνται να έχουν μόνο οι νεράιδες. Τρίτον, επειδή έχουν το θράσος και τα παίρνουν όταν κάποιος τους μιλάει, σε στυλ “αφού βλέπεις ότι είμαι away, εσύ γιατί μου μιλάς;” Σώπα ρε, κλείσε το msn άμα είναι. Α, ναι. Δεν μπορείς.

  Και κάθονται εκεί, συνέχεια πορτοκαλί και indie, και σου μιλάνε μόνο όταν τους σκάσουν τα υπαρξιακά τους.

• Οι Άζαξ: Μιλάω, φυσικά, για τους Εκτός Σύνδεσης. Εδώ έχουμε τρεις υποκατηγορίες:

  α. Αυτοί που είναι όντως εκτός σύνδεσης, οπότε αν τους μιλήσεις θα είσαι βλαμμένος, εκτός αν αυτός που θέλεις να μιλήσεις είναι ο δαίμονας που έχει κάνει possess τον υπολογιστή τους, ή θες να τους αφήσεις ένα μήνυμα που θα το δουν όποτε να 'ναι, για το ρομαντικόν της υπόθεσης (έτσι νομίζεις, τουλάχιστον, αλλά η αλήθεια μπορεί να πονάει, δες υποκατηγορία γ').

  β. Οι Νοσφεράτου του MSN: Αυτοί που είναι πάντα offline για να αποφύγουν ΠΟΛΥ κόσμο, συνήθως συναδέλφους, αφεντικά ή συρφετούς Generic Passive Aggressive Γκόμενων: Καραδοκούν αθέατοι στις σκιές των υπονόμων του Διαδικτύου και θα σου σκάσουν στα ξαφνικά, με stealth που θα ζήλευε και ο γαμηστερότερος Nosferatu σε campaign Vampire. Αυτοί είναι από τις χειρότερες φάρες του MSN, όχι μόνο γιατί δεν τολμούν να αντιμετωπίσουν τους τρόμους από το Υπερπαραπέραν, αλλά κι επειδή θα έρθουν να σου μιλήσουν μόνο όταν θέλουν και αυτοί πάντα πρώτοι, σαν εκλεκτοί celebrities, απορώντας, κιόλας, γιατί αργείς να απαντήσεις.

γ. Αυτοί που σε έχουν αποκλείσει: Κάτι θα έκανες και θα τους έβγαλες πολύ μπελαλίδικο situation, και απλά δε θέλουν να τους ξαναδείς online. 1. Μη στενοχωριέσαι. 2. Μην αφήνεις ρομαντικά μηνύματα. 3. Μην ακούσεις το γ@μημένο “Σφύριξα κι Έληξες” και το ποστάρεις στο φέησμπουκ. Θα γίνω Χάνιμπαλ και θα σου φάω τα τζιέρια. Όχι μόνο γιατί δεν κρατάς χαρακτήρα, αλλά και γιατί δεν το κάνεις καν με στιλ. 'Nuff said.

Αυτές ήταν οι κατηγορίες. Θα έκλεινα εδώ, αλλά είστε τυχεροί/άτυχοι και κοπρολαλάω σήμερα. Κι άλλες κατηγορίες:

Τύποι που συχνάζουν στο MSN:

• Οι φυσιολογικοί: Το όνομα τα λέει όλα, βαριέμαι να γράφω περαιτέρω.

• Οι Φίλοι-Πολύ-Μακριά:με δαύτους θα ξεκινήσεις για ένα γεια και θα καταλήξεις να συζητάς ώρες.

• Οι Ανατολίτες: “Μιλάς και με άλλους”; Ναι, γαμώτο, msn είναι, όχι σχέση που πάει για γάμο.

• Οι Attention Junkies: Βάζουν συνέχεια υπεργαμηστερά personal messages και αλλάζουν συνέχεια ονόματα, νομίζοντας πως είναι το next best thing του ... ποιου άραγε; Τουλάχιστον έχουν πλάκα.

• Οι Πρήχτηδες: Αυτοί θα ρωτήσουν πρώτα αν ενοχλούν. Αν δε θέλεις να ξεκινήσεις Εμφύλιο, την έκατσες, γιατί αν τους πεις όχι, θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε κτλ.

• Τα Αρκουδάκια της Αγάπης: μιλάνε ΜΟΝΟ με emoticons, γιατί, ξέρεις, πρέπει να ενημερώνουν την ανθρωπότητα για το πώς ένιωσαν όταν έφαγαν πιλάφι το μεσημέρι. Έχουν τόσα πολλά emoticons που για να μπορέσεις να συνεννοηθείς πρέπει να κάνεις μαθήματα αποκρυπτογράφησης.

• Οι Μουσικοψαγμένοι-my ass: έχουν ενεργοποιημένη την ενημέρωση για τη μουσική που ακούνε, για να ποζεριάσουν για το υπέροχο γούστο τους στη μουσική. Λες και μόνο αυτοί ψάχνονται με τη μουσική. Αυτοί, συνήθως, διαπράττουν και το μεγαλύτερο fail στο msn: Όταν έχουν κατάσταση “Βρίσκομαι Μακριά από τον Υπολογιστή” και παίζει μουσική. Ή έχουν βιονική ακοή ή νομίζουν ότι μπορούν να μας δουλέψουν ψιλό γαζί.

Αυτά είναι τα ευτράπελα του msn, δε νομίζω να τα θυμήθηκα όλα, αλλά η προσοχή μου δεν είναι 100% εστιασμένη, γιατί μου μιλάνε, παρόλο που είμαι away, και έχω και τους Floyd να παίζουν και αστροπροβάλλομαι ταυτόχρονα. Πόσα να αντέξει ένα μυαλό;

Μαγικά φίλτρα για να γίνετε γαμάτοι

Αυτές τις μέρες την έχω δει και πολύ μάγισσα. Έχω κάνει το μπαλκόνι δάσος και πειραματίζομαι, και, ως ανιδιοτελές παιδί που είμαι, είπα να μοιραστώ τη μαγική γνώση των βοτάνων μαζί σας. Αλλά αυτό θα γίνει αφού σας γνωρίσω τα βοτάνια μου.

Έχω, λοιπόν:

μια λουίζα που την λέω Μαρίζα, γιατί κάνει ρίμα, την οποία και σήμερα κλάδεψα λίγο για να την αποξηράνω και να εφοδιαστώ για το χειμώνα που έρχεται

ένα δεντρολίβανο που δεν είναι από το Λίβανο, αλλά από ένα φυτώριο στο Κορωπί, δεν το είχα βαφτίσει μέχρι πριν δύο δευτερόλεπτα που αποφάσισα ότι θα το λέω Γρηγόρη (γιατί μπορώ)

ένα θυμάρι που το λέω Άρη, γιατί είναι άντρας σένιος και μυρωδάτος και πολύ ματάκιας, καθότι τα φύλλα του γυρνούν σύμφωνα με την πορεία του ήλιου. Ο Άρης, μάλιστα, τις προάλλες, φιλοξένησε για λίγο μια μεγάλη κουραδί κάμπια, ή μάλλον, μια μεγάλη καμπιί κουράδα, όπως είπε και η φίλη μου το Ελφσίνιο, τόσο HUGE ήταν, και μας έκανε να αστειευόμαστε με τις ώρες, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία

ένα βασιλικό που τον έλεγα Βασίλη, αλλά έγινε Βασιλική, γιατί πετάει όλη την ώρα μωρά-ριζώματα, σαν καθολική που δεν έχει τηλεόραση στην κρεβατοκάμαρα (τηλεόραση=τζάμπα αντισυλληπτικό, κατά τον Ασκητή, γιατί αποτρέπει τα ζευγάρια από το να κάνουν σεξ)

Μια αρμπαρόριζα τρανή, τη Δρουσσίλα

Μια πασσιφλόρα, τη Νεφέλη-Τατουάνα, που είναι η μεγαλύτερη μου αδυναμία, και αυτή τη στιγμή που μιλάμε μιλάει κι αυτή με ένα σαλιγκράκι, το οποίο ούτε που ξέρω πώς στο διάτανο βρέθηκε στο κάγκελο του μπαλκονιού μου, στον τρίτο όροφο, δγιάολε

και

μία λεβάντα που τσίμπησα σήμερα από το Σύνταγμα, όπου οι Atenistas μοίραζαν φυτά. H καημένη, βέβαια, είναι λίγο εξαντλημένη, γιατι δεν ξέρω τι ταξίδι έχει κάνει. Όπως και να έχει, της έδωσα τις πρώτες βοήθειες, στοργή, προδέρμ και δυο φιλιά, κι αν συνέλθει θα την βαφτίσω Λάζαρο, για ευνόητους λόγους.

Παράλληλα, έχω ήδη αποξηραμένο τσάι του βουνού, φασκόμηλο, χαμομήλι και λουίζα (όχι από τη Μαρίζα, μια ανώνυμη από την οδό Αθηνάς)

Αυτά είναι τα βότανα, πολύτιμοι βοηθοί στο να ψαχτώ, να κατατοπιστώ, να πειραματιστώ, για να σας προσφέρω, τελικά, αυτή την ανεκτίμητη μυστική γνώση αιώνων, που ούτε το Κοινό της Σιών δε γνωρίζει.

ΦΙΛΤΡΑ ΓΑΜΑΤΟΣΥΝΗΣ:

1. Για να μένετε ξύπνιοι όταν βλέπετε ταινίες σκηνοθετών που το όνομά τους τελειώνει σε -Όφσκυ: Φτιάξτε ρόφημα από πράσινο τσάι, φασκόμηλο και λουίζα. Επικουρικά, έχετε δίπλα σας κι ένα άτομο του αντίθετου (ή και του ίδιου, αν σας αρέσει η άλλη πλευρά του φράχτη) φύλου, για να αντικαθίστανται οι νυστοϊνες από τις ενδοαδρελινοφερορμονοκαυλορφίνες.
2. Για να κοιμηθείτε: Μετρήστε προβατάκια. Αν έχετε φτάσει στο πεντακοσιοστό ογδοηκοστό τέταρτο προβατάκι και δε σας έχει πάρει ακόμα ο ύπνος, πέρα από το ότι είστε βλαμμένοι που καθίσατε και μετρήσατε τόσα, φτιάξτε μια βαλεριάνα. Ή δώστε τη στα προβατάκια, για να αρχίσουν να χασμουριούνται, να κολλήσετε κι εσείς το χασμουρητό και να νυστάξετε.
3. Για να φάτε πεντανόστιμο ψητό φούρνου: Πάρτε ένα προβατάκι από αυτά που τους δώσατε βαλεριάνα και μαγειρέψτε το με δεντρολίβανο. Δε νομίζω να φέρει αντίσταση.
4. Για να μη μυρίζουν τα ρούχα σας: Ρίξτε ματσάκια από άνθη λεβάντας στα συρτάρια. Εναλλακτικά, βάλτε και κανένα πλυντήριο.
5. Για να μη σας πρήζουν οι άλλοι: Κεράστε τους χαμομηλάκι και σταματήστε να τους πρήζετε κι εσείς, αυτά τα πράγματα είναι πιο μεταδοτικά κι από ίωση στις αρχές της άνοιξης.
6. Για να ρίξετε το χίπη/χίπισσα της διπλανής πόρτας: Πιάστε της την κουβέντα έχοντας πιει πιο πριν αρμπαρόριζα, η οποία καταπολεμά τη μελαγχολία και βγάζει έξω τον ξέγνοιαστο εαυτό μας. Προσέξτε, να μην έχετε εφαρμόσει τη συμβουλή (4).
7. Για να ρίξετε τον γκοθά/γκοθού της διπλανής πόρτας. Πιάστε της την κουβέντα, έχοντας πιει πιο πριν αψιθιά, από την οποία γίνεται το αψέντι. Αφήστε να εννοηθεί ότι έχετε πιει αψιθιά, και, αν δείτε ότι το άτομο καίει μαζούτ, αφήστε να εννοηθεί ότι από την αψιθιά (που ήπιατε), γίνεται το αψέντι (που πίνει). Εναλλακτικά, μην ασχολείστε με άτομα που καίνε μαζούτ.
8. Για να χάσετε την αίσθηση του χρόνου: Σπάστε όλα τα ρολόγια του σπιτιού και αντικαταστήστε τα με άνθη ρολογιάς (=πασσιφλόρας).
9. Για να προσελκύσετε νεράιδες: Πιείτε ένα περίτεχνο συνδυασμό από μελισσόχορτο, θυμάρι και λεβάντα (όχι από αυτή που βάλατε στο συρτάρι με τις βρωμόκαλτσες, προς Θεού). Κατόπιν φορέστε φτερά στην πλάτη και βαφτείτε με χρυσόσκονη. Βγείτε στο μπαλκόνι, αρχίστε να χοροπηδάτε τραγουδώντας, και, αφού έχει περάσει μισή ώρα, ξαναμπείτε μέσα. Οι νεράιδες δεν πάνε στους καραγκιόζηδες.
10. Για να μιλήσετε με τα πνεύματα: Πιείτε μπελαντόνα ή όποιο άλλο οξαποδώ θέλετε και θα τα δείτε παρευθύς, να ξέρετε όμως πως: 1. Η μπελαντόνα σε μεγάλες δόσεις είναι ΠΟΛΥ μπελαλίδικη. 2. Η μπελαντόνα σε μικρές δόσεις επίσης είναι ΠΟΛΥ μπελαλίδικη. 3. Τα πνεύματα μπορεί να είναι μπάτσοι και να έχετε τραβολογήματα. 4. Τα πνεύματα μπορεί να είναι τα υπόλοιπα 583 προβατάκια, τα οποία σας εκδικούνται για το προβατάκι που φάγατε ψητό. 4. τα πνεύματα μπορεί να είναι εγώ κι εσείς να γίνετε το επόμενο ποστ αυτού του μπλογκ.

Κουτσουμπιλό (ακά It's a pc-less life)

Δέκα μέρες κλείνω χωρίς καθόλου-μα-καθόλου πισί. Μην κοιτάς τώρα, Γουώτσον, έχω φίλους κι έχουν λάπτοπ και είπα να καταχραστώ λίγο τα βαθιά αισθήματα στοργής και προδέρμ που νιώθουν προς το άτομό μου. Έχω κι έμπνευση, με τον αδερφό γαρ, που με έχει ζαλίσει με τον Γιαννάκη τον Ρευστό (Johnny Cash) από τη μια, τις μελέτες μας από την άλλη, εκείνος για τη σχολή κι εγώ με Dylan Thomas και βιλανέλλες, πολύ μπελαλίδικες οι βιλανέλλες, έτσι και καταφέρω να γράψω μια, έστω και για τον φαλλό, θα νιώθω ότι έκανα level up. Έτσι για το γαμώτο.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτά τα ωραία της έμπνευσης. Είναι και τα άλλα. Τα όχι-τόσο-ωραία. Δε θα μιλήσω καν για το σύνδρομο στέρησης που πέρασα, με τις κρίσεις ρίγους και κρύου ιδρώτα επειδή δεν έχω υπολογιστή. Ίσα ίσα που άρχισε να μου αρέσει. Είναι σαν να κόβεις το κάπνισμα κάπως, μετά από λίγες μέρες επιστρέφουν μια-μια όλες σου οι αισθήσεις και νιώθεις μια βαθιά εκτίμηση για τη ζωή και για τα μικρά, απλά, καθημερινά πράγματα και ούτω καθεξής τελοσπάντων.

Μιλάω για τον άδειο χρόνο που αναγκαστικά έχεις και αναγκαστικά πρέπει να γεμίσεις, μια που δεν έχεις υπολογιστή και δεν μπορείς να δεις, να ακούσεις, να ψάξεις, να χαζομαρίσεις όπως ΕΣΥ θέλεις.

Πρώτο στάδιο: τιβί. Ειδικά τα βράδια, μιάμιση με τρεισήμισι, είναι η καλύτερη παρέα, με Law and Order και δέκατες εντολές και κόκκινους κύκλους. Παίρνουμε τη δόση γκοθίλας μας. Αλλά το πρόβλημα είναι οι διαφημίσεις. Πραγματικά είχα ξεχάσει τι πλύση εγκεφάλου μπορούν να σου κάνουν. Εκεί ήρθα σε επαφή με το ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΙΛΟ, με το οποίο και βγάζω φλύκταινες. Γιατί αν πω να δω μιάμιση ώρα πρόγραμμα, θα ακούσω δεκά φορές το γαμημένο το ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΙΛΟ. Και γιατί, δηλαδή, πρέπει να θεωρώ αστείο το ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΙΛΟ; ΚΑI γιατί να ξέρω καν το γαμημένο το ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΙΛΟ; Και γιατί τέτοια τρελή δόση χαράς, μαλάκα Έλληνα;

Όχι πως έχω τις μαύρες μου, Γουώτσον, αλλά χωρίς υπολογιστή είδα κουτσουμπιλά, ειδήσεις στο ΣΤΑΡ, Πετρούλες και διαφημίσεις, και ΧΕΣΤΗΚΑ πόσους πόντους ήταν το νυφικό της τάδε στάρλετ, ενώ οι ανατιμήσεις των προϊόντων με το νέο ΦΠΑ περνάνε κυριολεκτικά στα ψιλά γράμματα. Έπρεπε να ψάξω να βρω τα γυαλιά της μυωπίας για να διαβάσω τα γραμματάκια. Ή να άλλαζα κανάλι, που το έκανα και με έπιασε η καρδιά μου. Δολοφονίες από δω, ζοφερό μέλλον από εκεί, καλέ από πότε ζούμε στο σύμπαν του Mad Max και δεν το είχα καταλάβει; Τέτοια διπολικότητα ούτε στα ψυχιατρικά ιδρύματα δεν βρίσκεις. Καμιά ισορροπία, κανένα έλεος, καμία σωτηρία. Ή μάλλον ναι, υπήρξε σωτηρία: όταν έκλεισα την τηλεόραση, και την άνοιγα μόνο για να δω τα κοκκινοπουλέικα ή εκπομπές με συνταγές.

Στάδιο 2: Βιβλία. Από εκεί που διάβαζα ένα τετράωρο τη μέρα για το βιβλίο, επέκτεινα τις ώρες. Λέω, οι φανταστικοί μου κόσμοι, θα με σώσουν μια φορά. Αλλά φοβάμαι ότι το παράκανα. Χτες, για παράδειγμα, διάβασα όλο το Logicomix και τα 2/3 της "Καταγωγής της Οικογένειας" του Ένγκελς. Αποτέλεσμα: να λιώσει τόσο ο εγκέφαλος που μετά να είμαι σαν να βγήκα από ταινία του Ρομέρο. Φαντάσου, Γουώτσον, βγήκαμε για τσίπουρα και ήπια μόνο μισό ποτήρι. Φοβόμουν για την ασφάλεια των γύρω μου έτσι κι έπινα, θα άρχιζα να τους αραδιάζω θεωρίες περί μητροτοπικών συστημάτων, στάδια της κοινωνιολογικής εξέλιξης των πρωτόγονων λαών και για το νόημα της λογικής και του παραδόξου.

Οπότε έκλεισα και βιβλία, δε χωράει τίποτα άλλο στο μικρό, αυτό, χαριτωμένο κεφάλι. Θα κλατάρει ο σκληρός, πώς το λένε. Και έτσι πάμε στο στάδιο 3, που είναι...

ΟΙ ΠΑΣΙΕΝΤΖΕΣ: πραγματικά, της υπομονής. Με παίρνουν τηλέφωνο φίλοι, τι κάνεις Πουκί, ρίχνω πασιέντζες. Τι λέει, θα παντρευτείς; ΟΧΙ ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΑΣΙΕΝΤΖΕΣ, ΓΙΑ ΤΕΤΧΟΙΑ ΜΕ ΕΧΕΙΣ; Αλλά εύχομαι διάφορα κι ας δεν βγαίνουν. Κι αυτό που εύχομαι είναι αφενός να γίνει καλά ο υπολογιστής μου γρήγορα, αφετέρου να γράψω κι εγώ μια γαμάτη βιλλανέλλα και αφετρίτου να μου βγουν όλες οι ευχοπασιέντζες από δω και πέρα, μπας και δούμε άσπρη μέρα καμιά ώρα σε αυτή την κωλοχώρα με τους φιπιάδες και τα έξοδα, που ανεβαίνουν το stairway to heaven και εμείς είμαστε on the highway to hell, γιατί πάσχουμε όλοι μας (κι εγώ ντε) από κουτσουμπιλίαση.


EDIT, για να σας φτιάξω το κέφι: κι όμως, μπορεί να υπάρξει σωστή παιδεία στας Αμέρικας (κι έτσι κι εγώ παντρεύομαι, χα!)