4 λόγοι να αγαπήσετε το Σεπτέμβρη (όπως του αξίζει)

Μπήκε ο Σεπτέμβρης και άρχισαν να πέφτουν σωρηδόν στο newsfeed του Facebook οι επικήδειοι του καλοκαιριού:

Καλό χειμώνα!

Πάει το καλοκαίρι!

Τα κεφάλια μέσα παίδες...Σεπτέμβρης.

...και άλλα τέτοια μοιρολατρικά, που θα ζήλευε ακόμη κι ο Κωστής ο Καρυωτάκης.

Ούτε καν. Μέχρι κι εγώ είχα χιούμορ.

Εμείς, όμως, εδώ, σαν γνήσια τέκνα της Έριδος, δεν μπορούμε να βλέπουμε τέτοιες γκριζοπρόσωπες -φνορδ- αναίσχυντες δηλώσεις παραίτησης να σερβίρονται μπροστά στα μάτια μας πρωί πρωί. Συφιλιαζόμαστε. Μας γυρνάει το μάτι. Εκτοξεύεται η γουλιά του καφέ από το στόμα. Και συφιλιαζόμαστε ακόμα περισσότερο γιατί ο καφές είναι ΙΕΡΟΣ.

Γι' αυτό, λοιπόν, αγαπητοί αναγνώστες, θα κάτσουμε και θα σας πούμε γιατί τα σπάει ο Σεπτέμβρης και ελπίζουμε του χρόνου τέτοια μέρα να χαίρεστε κι εσείς και να μην ξαναπάρει το μάτι μας γκοθιές και μιζέριες πρωινιάτικο.

1. Δεν είναι το τέλος του καλοκαιριού: Επιτέλους, πρέπει να σταματήσει αυτή η άθλια, κακόγουστη κι επαίσχυντη ράδιο-αρβύλα που κυκλοφορεί και μεταδίδεται σαν πανώλη μεταξύ των ανίδεων και ημιμαθών συνανθρώπων μας! Το καλοκαίρι δεν τελειώνει επειδή μπήκε ο Σεπτέμβρης! Τουλάχιστον, όχι ακόμα. Το φθινόπωρο μπαίνει επισήμως στην 21 Σεπτεμβρίου, στη φθινοπωρινή ισημερία. 

Τότε μονο θα καθαρίσουμε τη σκάλα να λάμψει από την πάστρα, θα στρώσουμε το κόκκινο χαλί, θα βάλουμε και το καλό σεμεδάκι στο περβάζι του παραθύρου με το λελουδικό από πάνω και θα υποδεχτούμε το Φθινόπωρο. Αλλά, μέχρι τότε, έχουμε ακόμη είκοσι μέρες καλοκαίρι. Τι σημαίνει αυτό; Πολύ απλά, τρία σαββατοκύριακα ξαπλώστρας και παραλίας, κι αυτά πάντα επισήμως. Γιατί, ανεπισήμως, θα εξαρτηθεί από τη θερμοκρασία, η οποία μπορεί να είναι στα ύψη μέχρι και τον Οκτώβρη. Ή και όχι, αλλά όπως τη βρίσκει ο καθένας!

Αν ξαναπείς ότι εξαιτίας μου τελειώνει το καλοκαίρι, θα σε μηνύσω για συκοφαντική δυσφήμιση.

2. Είναι ένας ΠΟΛΥ σημαντικός μήνας: Κι εσύ τον καταφρονείς, γιατί έχεις χάσει κάθε επαφή με τον κύκλο της φύσης και της ζωής, σκέφτεσαι μόνο το τι θα γίνει στη δουλειά και η Έριδα θα σε μαλώσει.

Μα κάποτε, που οι άνθρωποι ήταν συντονισμένοι με τη φύση και έπιαναν το λακριντί με τα ξωτικά και τις νεράιδες, τότε λοιπόν, ο Σεπτέμβρης ήταν σελέμπριτυ ανάμεσα στους μήνες και τον τιμούσαν όπως του άξιζε:

Τον έλεγαν Σταυρίτη από τη γιορτή του Τιμίου Σταυρού στις 14 του μήνα, και εκείνη η μέρα ήταν ορόσημο για τους ναυτικούς, γιατί έδεναν τα πανιά στα ιστοφόρα, το οποίο σήμαινε ότι από ΄κει κι έπειτα μεγάλα ταξίδια γιοκ. Ήταν σαν να λέμε το deadline της θάλασσας. Από ΄κει βγαίνει και η παροιμία “Του Σταυρού, σταύρωνε και δένε”.

Φαντάζομαι ξεμείναμε εδώ παρέα, ελπίζω να μη σε πειράζει. Εμένα πάντως, καθόλου.

Εκείνη, δε τη μέρα, μοίραζαν βασιλικό στις εκκλησίες, γιατί ο βασιλικός υποτίθεται ότι φύτρωσε στο μέρος που ήταν ο Τίμιος Σταυρός.

Η πιο σημαντική ονομασία, όμως, του Σεπτέμβρη, ήταν “Τρυγητής”, γιατί τότε οι άνθρωποι έκαναν τον τρύγο. Πετούσαν τα σταφύλια στο πατητήρι, ανέβαζαν φούστες και παντελόνια και πηδούσαν όλοι μέσα, σε μια φιέστα τρελή, με μουσική, χορό, και πολλές αναθυμιάσεις, σαν όργιο των Φρέμεν με το μπαχαρικό. 

Μπάμπα-μπούμπα, ντάκα-ντούκα, έτοιμος ο μούστος, έτοιμο και το κρασί να το 'χουν οι άνθρωποι όλο το χρόνο να ευφραίνονται οι καρδιές τους και να κερδίζουν πόντους μακροζωίας ένεκα μεσογειακής διατροφής.
Κοινώς, αν δεν ήταν ο Σεπτέμβρης, χρυσά μου, δε θα είχατε το ποτήρι το κόκκινο κρασί να μας γράφετε αυτά τα βαθυστόχαστα σκοτεινά πραγματάκια! Γι' αυτό βάλτε την γκλάβα να δουλέψει κι ένα ποτηράκι κρασί και γιορτάστε σαν άνθρωποι!

Τόσο, μάλιστα, διάσημος ήταν ο Σεπτέμβρης,  που έχει και πολλές δικές του παροιμίες:

• Αν ίσως βρέξει ο Τρυγητής, χαρά στον τυροκόμο.
• Βοηθάει ο Άη- Γιάννης και ο Σταυρός, γιομίζει το αμπάρι κι ο ληνός.
• Θέρος, τρύγος, πόλεμος.
• Μάρτη και Σεπτέμβρη ίσια τα μεσάνυχτα. [:ισημερία]
• Στον Τρυγητή σιτάρι σπείρε και στο πανηγύρι σύρε.
• Τον Σεπτέμβρη τα σταφύλια, τον Οκτώβρη τα κουδούνια.
• Τον Τρυγητή τ' αμπελουργού πάνε χαλάλι οι κόποι.
• Του Σεπτέμβρη οι βροχές, πολλά καλά μας φέρνουν.
• Του Σταυρού αρμένιζε και του Σταυρού δένε.
• Του Σταυρού κοίτα και τ' Άη Γιωργιού ξεκίνα.
• Του Σταυρού σταύρωνε και δένε.
• Του Σταυρού σταύρωνε και σπέρνε.

(Ειδικά την παροιμία "θέρος-τρύγος-πόλεμος" πολύ την αγαπώ για κάποιο λόγο.Ίσως επειδή είναι σαν σύνθημα, πώς λέμε ψωμί-παιδεία-ελευθερία.)

3. Είναι μήνας-ορόσημο: Τέσσερα σημεία-ορόσημα έχει ο κάθε άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του (ή και όχι, γιατί αν σέβεται τον εαυτό του γιατί να πρέπει να ψυχαναγκαστεί με σημεία-ορόσημα, αντί να κάνει πράξη το στόχο του εκείνη ακριβώς τη στιγμή; Τέλος πάντων όμως):

α) Την Πρωτοχρονιά, τότε που βάζουμε όλοι κάτω τον πωπό μας και φτιάχνουμε εκείνες τις λιστούλες με όσα θέλουμε να αλλάξουμε και να κυνηγήσουμε τη νέα χρονιά (τύπου κόβω το κάπνισμα, χάνω κιλά, γράφω μια ιστορία κάθε βδομάδα) και συνήθως τα κάνουμε.

β) Τα γενέθλιά μας, τότε που μόνο εμείς – ως γενεθλιάζοντες- βάζουμε κάτω τον πωπό μας και φτιάχνουμε εκείνες τις λιστούλες με όσα θέλουμε να αλλάξουμε και να κυνηγήσουμε τώρα που μεγαλώσαμε ακόμα λίγο (τύπου κόβω το κάπνισμα, χάνω κιλά, γράφω μια ιστορία κάθε βδομάδα) και συνήθως τα αναβάλλουμε για τα επόμενα γενέθλια.

γ) Τη Δευτέρα, τότε που λέμε ότι θα αρχίσουμε δίαιτα και συνήθως το αναβάλλουμε για μια άλλη Δευτέρα, σε ένα γαλαξία πολύ μακριά...

Ναι, καλά.

δ) Το Σεπτέμβρη, από τον οποίο, όμως, δε γλιτώνουμε. Το Σεπτέμβρη όλα ξαναμπαίνουν στη σειρά τους. Είναι εκεί, μας περιμένουν, και δεν υπάρχει καμία, μα καμία δικαιολογία να αδρανήσουμε: Το γυμναστήριο που θέλουμε να ξεκινήσουμε ανοίγει, οι φίλοι τους οποίους κυνηγάμε για projects έχουν επιστρέψει στην πόλη και είναι εξίσου ορεξάτοι με εμάς, τα φροντιστήρια ξένων γλωσσών αρχίζουν τις εγγραφές (παρόλο που δε θα μάθεις εκεί Quenya) και γενικά, ο Σεπτέμβρης είναι ολόκληρος μια νέα αρχή, άσπιλη κι αμόλυντη σαν λευκή περιστερά.

Λευκή κι αμόλυντη, είπαμε.

4. Είναι σαν μια μίνι-άνοιξη: Ακόμη κι όταν προχωράει ο μήνας, δεν βγάζεις την μπέμπελη αλλά ούτε και τουρτουρίζεις. Ο καιρός γλυκαίνει, τα φυτά γύρω σου συνέρχονται από το σοκ του καλοκαιριού, που γι' αυτά είναι τεράστια δοκιμασία, και μαζεύουν δυνάμεις για το τσουνάμι του χειμώνα. Στο μεταξύ, ξανανθίζουν, αναπτύσσονται και γουστάρουν τη ζωή τους. Γιατί δεν το κάνεις κι εσύ;

Τα Pookoλούλουδα σας εύχονται ένα φανταστικό, υπέροχο, καταπληκτικό Σεπτέμβρη!

23 τρόποι για υπέροχα Χριστούγεννα

Χριστούγεννα: μια λέξη που για πολλούς είναι χαρά, για άλλους πονοκέφαλος. Ειδικά στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, τα χριστουγεννιάτικα στις βιτρίνες άρχισαν να αγχώνουν τους ανθρώπους ήδη από το Νοέμβρη: για άλλη μια χάλια χρονιά που πέρασε, για τα δώρα που πρέπει να πάρουν με τα χρήματα που δεν έχουν, για τη μοναξιά των γιορτινών ημερών και για την ασυμφωνία όλων αυτών των χρωμάτων και των φώτων με το κλίμα της εποχής.

Ε, λοιπόν, όχι, φίλοι μου. Εμείς σε αυτό εδώ το μπλογκάκι αντιστεκόμεθα σθεναρά στην τάση που θέλει τους ανθρώπους να είναι δυστυχισμένοι τις γιορτές. Αρχίζει να γίνεται της μοδός και απεχθανόμαστε τη μόδα.

Ιδού, λοιπόν, τι να κάνετε για να περάσετε τα Χριστούγεννά σας μέγκλα, που έλεγε και ο Τσιφόρος.

1. Διαβάστε πολύ Τσιφόρο. Και το Illuminatus! Trilogy. Και θα καταλάβετε γιατί οι τρόποι είναι 23, fnord. Και τι είναι το fnord.

2. Βγείτε να πείτε τα κάλαντα. Αρνηθείτε να πληρωθείτε με χρήματα. Απαιτήστε φρούτα και γλυκά.

3. Στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι φάτε τα φρούτα και τα γλυκά που μαζέψατε από τα κάλαντα. Συνοδέψτε τα με κόκκινο γλυκό κρασί. Θα κάνετε υπέροχο μεθύσι (η γλυκόζη επιταχύνει την απορρόφηση του αλκοόλ) και θα χαζογελάτε με την οικογένεια σε χρόνο μηδέν.

4. Απαγορέψτε διά ροπάλου την γκρίνια στο γιορτινό τραπέζι. Ξέρετε όλοι σας ότι υπάρχει η οικονομική κρίση παντού, μην της κάνετε τη χάρη να την τραπεζώσετε κιόλας.

5. Αν κάποιος στο τραπέζι αναφερθεί στα οικονομικά, βάλτε τον τιμωρία στη γωνία. Γράψτε στο μέτωπό του τη λέξη “ΞΕΝΕΡΩΤΟΣ” και γράψτε στον Άγιο Βασίλη ότι ήταν κακό παιδί.

6. Κατόπιν, πείτε του γιατί ενδεχομένως θα είναι πιο ωραία με την κρίση.

   
   (Η κρίση είναι πουλί που χέζει τραγουδώντας)

7. Αν κάνετε ρεβεγιόν με ξινισμένους “καλοθελητάδες” συγγενείς, εφοδιαστείτε πολεμικά: πάρτε χειροβομβίδες (θετικές σκέψεις), δίκαννα (άμυνα σε ενδεχόμενα σχόλια-τσούχτρες-βιτριόλι για να ξεβουλώσει η τουαλέτα) και μια σόδα να τα χωνέψετε.

8. Σε κάθε περίπτωση, δώστε στον εαυτό σας το προνόμιο της αμφιβολίας σε όσα θα ακούσετε, γιατί ξέρετε, άνθρωπος εσείς, άνθρωπος κι ο άλλος. Όχι ο Yoda, ο Pai-Mei, σοφός σολομός της ιρλανδικής μυθολογίας κτλ.

9. Αγοράστε δώρα μόνο στα παιδιά.

10. Στους μεγάλους κάντε αγκαλιές. Αληθινές αγκαλιές, να τις νιώθετε, όχι τυπικές. Και περάστε χρόνο μαζί τους. Αυτό που λείπει πραγματικά από τους ανθρώπους στις μέρες μας είναι η στοργή και η συντροφικότητα.

11. Μην ξοδέψετε ολόκληρο Φορτ Νοξ για να ευχηθείτε καλή χρονιά μέσω μηνυμάτων και κινητών. Είναι απαίσιο και, με την κρίση, επικίνδυνο. Μιλήστε από κοντά. Αλλιώς από σταθερό. Αλλιώς από skype.

12. Αν είστε από αυτούς που νιώθουν μόνοι τα Χριστούγεννα, πέρα από το είστε βλαμμένοι και ανεπίδεκτοι και δεν ξέρετε από Πνεύμα των Χριστουγέννων, να ξέρετε ότι εσείς, ειδικά εσείς, δεν είστε μόνοι. Υπάρχουν άπειροι βλαμμένοι του είδους σας εκεί έξω.

13. Αν είστε αυτούς που νιώθουν κατάθλιψη τα Χριστούγεννα, επειδή αισθάνονται πως πρέπει να ψυχαναγκαστούν για να δείξουν χαρούμενοι, πέρα από το είστε βλαμμένοι και ανεπίδεκτοι και δεν ξέρετε από Πνεύμα των Χριστουγέννων, ψυχαναγκάζεστε χειρότερα. Πιείτε λίγο κρασί, φάτε και τα γλυκά και τα φρούτα από το γιορτινό τραπέζι, και μη σκέφτεστε τόσο επιτέλους. Θυμηθείτε πως δεν κάνετε έτσι τη διαφορά και πως το indie είναι το νέο trendy.

14. Αν θέλετε ντε και καλά να γίνετε σουρωτήρια το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, ξεκινήστε προθέρμανση στο σπίτι και μετά βγείτε έξω.

15. Μην παίξετε χαρτιά με παππούδες: θα σας πάρουν τα σώβρακα. Το ζω κάθε χρόνο και ο παππούς μου φοράει ροζ σουτιέν.

16. Στα χαρτιά, αντί για χρήματα, βάλτε ως μάρκες κάτι άλλο. Από φασόλια μέχρι το ποιος θα κάνει τη λάντζα. Θα γίνει ακόμα πιο διασκεδαστικό.

17. Φροντίστε να ξεκουραστείτε, να χαλαρώσετε και να παχύνετε. Έχετε το δικαίωμα. Κι επίσης, αν γίνει zombie apocalypse, πρέπει κάπως να χορτάσουν και τα έρμα τα ζόμπι.

18. Μην μπείτε στον κόπο να κάνετε απολογισμό για τη χρονιά που πέρασε. Ξέρουμε όλοι πόσο χάλια πήγε, μη δηλητηριάσετε τις διακοπές σας με αυτό.

19. Αν είστε από αυτούς που κάνουν απολογισμό, πέραν του ότι είστε βλαμμένοι και ανεπίδεκτοι και εν δυνάμει ψυχαναγκαστικοί, τουλάχιστον μην είστε παραπάνω αυστηροί με τον εαυτό σας από όσο πρέπει: Θυμηθείτε δύο πράγματα: 1. Αυτή η χρονιά ήταν δύσκολη για όλους. 2. Έχετε δικαίωμα να περάσετε καλά τις γιορτές.

20. Αντί να κάνετε απολογισμό του 2010, σκαρφιστείτε τρόπους να κάνετε το 2011 μοναδικό. Θα ακολουθήσει post με ανάλογες προτάσεις εν καιρώ.

21. Αν είστε από αυτούς που τους πιάνει κατάθλιψη όταν μαζεύουν τα χριστουγεννιάτικα, υποκριθείτε πως παίζετε στριπ-πόκερ με το δέντρο. Bonus πόντοι αν χάσετε και γδυθείτε εσείς.

22. Φροντίστε να μη σας πιάσει μεθεόρτια κατάθλιψη. Σας θέλουμε ζωντανούς και έτοιμους a las barricadas.

23. Κάθε φορά που νιώθετε εκτός κλίματος, ανατρέξτε σε αυτό εδώ το ποστ.

Καλυτερέψτε τη ζωή σας με το Μέρφυ

Νόμος του Μέρφυ. Τρεις λέξεις που προκαλούν σύγκρυο σε όλους μας, καθότι ο νόμος του Μέρφυ είναι ίσως ο πιο ισχυρός συμπαντικός νόμος. Πιο αυξημένης τυπικής ισχύος κι από το ίδιο μας το Σύνταγμα. Ο Νόμος του Μέρφυ είναι ο Τσακ Νόρις όλων των νόμων. Τίποτα δεν μπορεί να τον κλονίσει. Στην διάρκεια της ιστορίας, έχουν ανεβοκατέβει καθεστώτα, έχουν γίνει επαναστάσεις, κάποιοι τόλμησαν να οραματιστούν ένα καλύτερο αύριο...Κανείς όμως δεν μπόρεσε να γλιτώσει από την ισχύ του τρομερού αυτού νόμου.

ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΚΑΤΙ ΣΤΡΑΒΑ, ΘΑ ΠΑΕΙ.
ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ ΣΤΡΑΒΑ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΠΑΝΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΡΑΒΑ.

Η δεύτερη αυτή πρόταση είναι που μας κέντρισε το ενδιαφέρον εδώ στο μπλογκ. Όταν εντρυφούσαμε στα άδυτα της λαμπρής (χμ) επιστήμης που λέγεται Νομική, στο Ποινικό Δίκαιο μάς είχαν διδάξει το νόμο της αιτιώδους συνάφειας: Ότι για να έχουμε έγκλημα, πρέπει να γίνει μια συγκεκριμένη πράξη η οποία θα φέρει και το αποτέλεσμα που καταδικάζει ο νόμος. Τι εννοώ: Ας πούμε, αν ο Κθούλου χώσει ένα πλοκάμι στα όπισθεν ευίσθητα σημεία του Γκοτζίλα και ο Γκοτζίλα πεθάνει από ακατάσχετη αιμορραγία, τότε η αξιόποινη πράξη είναι, με πιθανότητα που αγγίζει τη βεβαιότητα, αυτό που έκανε ο Κθούλου, κι επειδή ο Γκοτζίλα πέθανε, ο Κθούλου είναι ένοχος Γκοτζιλοκτονίας (μιας και δεν μπορεί να μιλήσει κανείς για ανθρωποκτονία). Αυτό που θέλω να κρατήσετε είναι η αιτιώδης συνάφεια. Αυτή η αλληλουχία αιτίου και αιτιατού: ότι η μαλακία που θα κάνεις, με πιθανότητα που αγγίζει τη βεβαιότητα, θα επιφέρει αποτελέσματα over 9000 φορές μεγαλύτερα σε ένταση.

Και σκέφτομαι: Δε θα μπορούσε κανείς να εκμεταλλευτεί το φαινόμενο της αιτιώδους συνάφειας προς όφελός του; Είναι που διαβάζω αυτό τον καιρό και για τις εξετάσεις του Δικηγορικού Συλλόγου και την έχω δει και λίγο επιστήμων. Κι αν δουλειά του δικηγόρου είναι να βρίσκει παραθυράκια για να την γλιτώσει με τις λιγότερες δυνατές απώλειες αυτός που υπερασπίζεται, γιατί να μην κάνουμε κι εδώ στο μπλογκ, και μάλιστα αμισθί;

Ιδού, λοιπόν, φίλοι μου: Συμπαντικά παραθυράκια για να καλυτερέψετε τη ζωή σας, εκμεταλλευόμενοι το Νόμο του Μέρφυ και το νόμο της αιτιώδους συνάφειας, γιατί, αν μη τι άλλο, τη φράση "με πιθανότητα που αγγίζει τη βεβαιότητα" είναι πολύ badass να την λέει κανείς.

1. Για να έρθει γρήγορα το λεωφορείο: Ανάψτε τσιγάρο.

2. Για να έρθει σπίτι σας κόσμος για καφέ: Αδειάστε τον καφέ στην τουαλέτα. Πατήστε και το καζανάκι. Μην τσιγκουνεύεστε. Μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, με πιθανότητα που αγγίζει την βεβαιότητα, θα σκάσει τηλέφωνο.

3. Για να έρθει κόσμος σπίτι σας για φιλοξενία: Μην καθαρίζετε το σπίτι σας για 2 βδομάδες.

4. Για να σας προτείνει κόσμος να σας φιλοξενήσει: Φροντίστε να φοράτε διαφορετικές κάλτσες. Bonus πόντοι αν οι κάλτσες είναι και τρύπιες.

5. Για να λάβετε ανήθικη πρόταση: Σταματήστε να ξυρίζεστε, να φοράτε αποσμητικό και να μοιάζετε άνθρωποι, τελοσπάντων, για 3 μέρες.

6. Για να σας προτείνουν μπαρότσαρκα: Φροντίστε να μην έχετε φράγκο.

7. Για να σας προτείνουν να πάτε σινεμά: Φροντίστε να έχετε κατεβάσει και δει την ταινία την προηγούμενη μέρα. Bonus πόντοι αν η ταινία που έχετε κατεβάσει είναι σε τρομερά χαμηλή ποιότητα και τη μισήσετε.

8. Για νας σας προσλάβουν στη δουλειά των ονείρων σας: Φροντίστε να σας έχουν προσλάβει τέσσερις μέρες πριν σε μια άλλη, απαίσια δουλειά, από την οποία δεν μπορείτε να φύγετε.

9. Για να κάνετε αισθητή την παρουσία σας σε ένα πάρτυ: Ορμήξτε στο μπουφέ και βοσκήστε όσο μαρούλι μπορείτε. Κατόπιν, χωρίς να κοιταχτείτε στον καθρέφτη, αρχίστε να χαμογελάτε σαν ηλίθιος.

10. Για να σας κάνουν ερωτική εξομόλογηση: Βγείτε με το αντικείμενο του πόθου σας και πιείτε αμφότεροι σαν να μην υπάρχει αύριο. Όταν θα έχετε κλειδωθεί στο μπάνιο για να χορέψετε βαλς με τον Πρόεδρο, με πιθανότητα που αγγίζει τη βεβαιότητα, εκείνος/η θα είναι απέξω και θα σας κάνει κατάθεση ψυχής.

11. Για να σας προτείνουν να συμμετέχετε στο project των ονείρων σας: Φροντίστε να μη διαθέτετε καθόλου ελεύθερο χρόνο.

12. Για να δείτε τον/την πρώην τυχαία: Φροντίστε να έχετε παχύνει και γενικά να είστε σκιά του εαυτού σας. Κατόπιν αρχίστε να περιπλανιέστε σαν την Αστέρω στους δρόμους της Αθήνας.

13. Για να σας την ξαναπέσει: Φροντίστε να έχετε προχωρήσει στη ζωή σας.

14. Για να γνωρίσετε, επιτέλους, την αδελφή ψυχή σας: Φροντίστε να έχετε παντρευτεί και να έχετε κάνει παιδιά.

15. Για να κερδίσετε το τζόκερ: Φροντίστε να σας πατήσει αμάξι ενώ βγαίνετε από το πρακτορείο του ΟΠΑΠ.

16. Για να κερδίσετε χρήματα χωρίς κάποιο τραγικό χτύπημα της μοίρας: Δυστυχώς, δεν υπάρχει κάποιο παραθυράκι για αυτό...

Γλωσσοκοπανήματα

Όπως ξέρουν και οι προγραμματιστές, δε γίνεται τίποτα χωρίς τη γλώσσα. Κι εφόσον ο άνθρωπος είναι ένα λογισμικό με βάση τον εγκέφαλο, δε θα γινόταν να μη μιλάει.

Ακόμα ψάχνουμε τι υπήρξε εν αρχή, η γλώσσα ή η σκέψη. Δε θα σας κουράσω με φιλοσοφίες, αυτά τα μελετούν ενδελεχώς ειδικοί, αφενός, και αφετέρου θέλω να προσπεράσω γρήγορα το σοβαρό κομμάτι για να αρχίσει το χώσιμο. Σημασία έχουν τρία πράγματα:

1. Η γλώσσα είναι ο μεγαλύτερος ντετερμινιστής του Σύμπαντος, άντε, ο δεύτερος μεγαλύτερος, μετά τα Daleks. Τι εννοώ: Στη γλώσσα πρέπει να υπάρχει αντιστοιχία μεταξύ σημαίνοντος και σημαινομένου, δηλαδή να σου λέω μήλο και να σου έρχεται στο μυαλό ένα στρογγυλό κόκκινο πράγμα που τρώγεται και ένα από δαύτα την ημέρα τον γιατρό το κάνει πέρα, έχει σχέση με βιβλικές γκόμενες και σατανικά φίδια from beyond κτλ κτλ. Κοινώς, η γλώσσα θέλει να αντικατοπτρίζει την απτή πραγματικότητα. Δεν μπορώ να το θέσω πιο επιστημονικά, οι γλωσσολόγοι, οι μαθηματικοί και οι φιλόσοφοι χτυπάνε τον πισινό τους επί χρόνια για να το αποδείξουν, σαν τον καημένο τον Βιτγκενστάιν που έφαγε τη ζωή του με το Tractatus Logicowhatevericus (ναι κι εγώ από το Logicomix το ξέρω).

2. Η κάθε γλώσσα έχει τα δικά της χαρακτηριστικά σε μηχανισμούς και προφορά. Δεν είναι τυχαίο που οι Γάλλοι μιλάνε με κλειστό το στόμα και ρομαντικο-μημουαπτο-αιθέρια, οι Ιταλοί σαν να τραγουδάνε Στέλλα Κονιτοπούλου ενώ οι Γερμανοί φτύνουν σαν να κοπανιούνται σε συναυλία των Motorhead.

3. Η γλώσσα είναι ζωντανή, διαμορφώνεται με το πέρασμα των χρόνων από τις επιρροές των λαών μεταξύ τους και τα γλωσσοδάνεια και προσαρμόζεται αργά ή γρήγορα στα πολιτισμικά χαρακτηριστικά των στομάτων που την προφέρουν. Κοινώς, αν πεις σήμερα ελλέβορος αντί για αγλέορας, όλοι θα σε κοιτάξουν σαν εξωγήινο, παρόλο που η λέξη αγλέορας προκύπτει από το αρχαιοελληνικό ελλέβορος, το οποίο ήταν ένα βοτανάκι, αν θυμάμαι καλά, που το έτρωγαν στα συμπόσια για να έχουν καλή χώνεψη. Να, κάπως έτσι (ΠΡΟΣΟΧΗ, μην το δείτε αν τρώτε αυτή τη στιγμή):

Αυτά ήταν τα σοβαρά και τώρα πάμε στο χώσιμο, επιτέλους. Προσοχή, αναγνώστη, αυτό είναι από τα πιο hard core άρθρα που θα διαβάσεις σε αυτό το blog. Περιέχει λέξεις-εγκλήματα και ακόμα πιο καμμένους, σουρεάλ συνειρμούς. Αλλά έπρεπε. Έπρεπε να γίνει, για να δείξω ότι ακόμα και ο ήχος μιας λέξης μπορεί να φτάσει για να προκαλέσει berserk σε κάποιον.

Πραγματικά δεν μπορώ να γνωρίζω γιατί γίνεται αυτό. Όπως θα δεις, οι περισσότερες λέξεις είναι ξενόφερτες. Ακούγοντας κάποιος μια από αυτές τις λέξεις όταν είναι μικρό παιδί, και φυσικά, δεν ξέρει τι σημαίνουν, το παιδικό του μυαλό θα πάει να τις αντιστοιχίσει με κάτι που ήδη ξέρει, σχηματίζοντας την τόσο απαραίτητη αντιστοιχία σημαίνοντος και σημαινομένου. Απλά, τις πιο πολλές φορές, αυτές οι αντιστοιχίες είναι τέρμα λανθασμένες και σουρεαλιστικές. Το δυστύχημα είναι ότι από τη στιγμή που γίνεται η αντιστοιχία, αυτό ήταν. Ο εγκέφαλος θα χρειαστεί να προσπαθήσει πολύ για να την επαναντιστοιχήσει με το σωστό της νόημα...

...αλλά φλυαρώ. Πάμε, πάμε!

1. ΧΑΡΙΕΝΤΙΖΟΜΑΙ: Δεν μπορώ να καταλάβω πώς, ενώ αυτή η λέξη ξεκινάει τόσο λεπτεπίλεπτα, με το χαριεν-, καταλήγει τόσο βάναυσα. Αυτή η λέξη είναι οξύμωρο και θα έπρεπε να σβηστεί από το χάρτη. Είναι σαν δεινόσαυρος που θηλάζει.

2. ΝΤΙΛΕΤΑΝΤΗΣ, είναι ιταλικό δάνειο και σημαίνει “ο ερασιτέχνης καλλιτέχνης”. Αυτό βέβαια, δεν το ξέρεις όταν είσαι στα πρώτα παιδικά σου χρόνια. Ακούς απλά μια φλώρικη αλληλουχία φθόγγων και βγάζεις φλύκταινες για όλη σου τη ζωή, παρά το γεγονός ότι, hey, κατά πάσα πιθανότητα είσαι κι εσύ ένας τέτοιος.

3. ΧΑΜΟΥΡΕΥΟΜΑΙ και όλα τα παράγωγά του: Αυτή η λέξη είναι απλά σκέτος εμετός. Μου θυμίζει ταυτόχρονα χαρούπια και αραχνιασμένες σπηλιές που μυρίζουν τυρίλα. Όταν ακούσεις αυτή τη λέξη φύγε, φύγε μακριά. Δε θα σου βγει σε καλό.

4. ΧΟΥΒΑΡΝΤΑΣ, ΚΑΡΑΜΠΟΥΖΟΥΚΛΗΣ: Κάποτε οι Έλληνες μάλλον θεωρούσαμε πολύ τρέντυ να χρησιμοποιούμε ξενόφερτες λέξεις (pun intended), με συνέπεια να έχουμε αυτό το ζεύγος χεβυ μέταλ λέξεων. Φαντάσου ένα μικρό, χαρωπό χόμπιτ να προσπαθεί να μιλήσει τη γλώσσα των Ορκ. Προσοχή, δεν κάνω εθνικό σχολιασμό τώρα, μιλάω αυστηρά για το πώς χτυπάνε οι λέξεις ηχητικά. Α, και μη λέτε ποτέ, μα ποτέ, μα ποτέ σε μια κοπέλα ότι ο Τάδε είναι χουβαρντάς, θα της καταστρέψετε τη ζωή. Θα φύγει μακριά μόλις ακούσει τη λέξη και μετά θα μπλέκει συνέχεια με generic συναισθηματικά ανάπηρους indie γκόμενους.

5. ΔΑΝΔΗΣ, ΓΑΛΑΝΤΟΜΟΣ: Τώρα φανταστείτε ένα Ορκ να προσπαθεί να μιλήσει Quenya. Γιατί; Γιατί; Πες σε ένα πεντάχρονο τη λέξη γαλαντόμος και αυτό, σαν σκυλάκι του Παβλώφ, θα έχει συνδυάσει τη γενναιοδωρία με το Νουνού για όλη του τη ζωή.

6. ΜΠΡΙΟ: Δεκαετία του '70, λαμέ και η Μαρία Αλιφέρη να λέει “Σας αγαπώ”. ΟΧΙ.

7. ΚΡΑΣΟΠΑΤΕΡΑΣ: Στο μυαλό μού έρχεται ο Άη Βασίλης να τα πίνει στα καπηλειά και να χουφτώνει γκομενάκια, αντί να κατεβαίνει καπνοδόχους για να φάει μπισκοτάκια με γάλα που του αφήνουν οι γαλαντόμοι και να γεμίσει με δώρα τα παιδιά. Ναι, οι λέξεις είναι τόσο δυνατές που γκρεμίζουν είδωλα.

8. ΜΕΓΑΛΟΚΑΡΧΑΡΙΑΣ: Αυτός που έβγαλε αυτή τη λέξη πρέπει να είχε λιώσει στα συνοικιακά σινεμά να βλέπει το JAWS. Τι σου φταίει το ζωντανό, ρε βλαμμένε; Από όλα τα ζώα της γης μόνο ο άνθρωπος είναι τόσο σαδιστής (εντάξει, υπάρχουν κι εξαιρέσεις αλλα βαριέμαι να ψάχνω στο Cracked). Ίσα ίσα, τα ζώα θα έπρεπε να χρησιμοποιούν το χαρακτηρισμό “Μεγαλάνθρωπος” για τους κατάπτυστους του είδους τους.

9. ΧΛΕΥΑΖΩ: αν αυτή η λέξη είχε σκοπό να συνδυαστεί με χλέπες και ροχάλες αποδοκιμασίας, πέτυχε διάνα.

10. ΛΟΥΚΙ: Σόρρυ παιδιά από Κομοτηνή, αλλά αυτή τη λέξη την έχω συνδυάσει με wannabe κουλτουριάρες στο Γυμνάσιο που χαμουρεύονταν στα παρκάκια με φαντάρους. Μόνο αυτές την πρόφεραν με συχνότητα τρία-λούκια/second.

11. ΚΑΠΟΤΑ: Το προφυλακτικό σώζει ζωές. Μην το υποβαθμίζετε ονομάζοντάς το έτσι. Πείτε καλύτερα “πυρομαχικά” και “ενισχύσεις”, διότι στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται.

12. ΚΑΥΛΑΝΤΙΖΩ: Κοίτα τώρα, πήραν τη λέξη-σύμβολο της γενιάς μας, που είναι μια καύλα να την ακούς και να την λες, και κόλλησαν αυτή την αηδιαστική κατάληξη. Έλεος.

13. ΓΛΕΝΤΖΕΣ: Ο Μάρκος Λεζές να σπάει πιάτα.

14. ΜΠΙΡΜΠΙΛΗΣ, ΜΠΙΡΜΠΙΛΟΜΑΤΗΣ: Είσαι παιδάκι του δημοτικού και παίζεις με βώλους. Αν ακούσεις αυτή τη λέξη, θα φοβάσαι τους μπιρμπιλομάτηδες όλη σου τη ζωή.

15. ΜΩΡΗ: ...

16. ΒΟΘΡΟΣ: Και όμως, η λέξη αυτή είναι αρχαιοελληνική. Ποιος είπε ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν στιλ;

17. ΠΟΘΩ: Και δακρύζεις και τρέμει το χειλάκι και κάθεσαι και περιμένεις και μανουριάζεις. Δε ζούμε στους καιρούς του Πόε, αγαπητοί.

18. ΓΛΥΚΟΠΙΚΡΟΣ: Δες κουλτουριάρικες ταινίες, άκου και το σάουντρακ της Αμελί μέχρι να λιώσουν τα αυτιά σου. Αυτό που θα μείνει μετά θα είναι γλυκόπικρο. Να θυμηθώ να καταργήσω και την καρτέλα, με αυτό το συνειρμό στοιχειώθηκα για μια ζωή.

19. ΒΑΡΥΜΠΟΜΠΗ, ΚΟΥΚΟΥΒΑΟΥΝΕΣ, ΤΖΙΤΖΙΦΙΕΣ: Μετά λέτε εσείς οι Αθηναίοι ότι είστε και πρωτευουσιάνοι κι έχετε και στυλ, το Κολωνάκι μου μέσα.

20. ΑΝΤΙΠΑΡΟΧΗ: Μου την είπε μόλις τώρα ο αδερφός μου. Του την έσπαγε, λέει να την ακούει τόσα χρόνια και να μην ξέρει τι σημαίνει. Ούτε που τολμώ να φανταστώ το τραύμα στην ψυχούλα του.

21. ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ: Κάναμε πολεμικό συμβούλιο για τούτη δω τη φράση. Σε άλλον θυμίζει “πότε έχεσες” (και γαμώτο, είναι πετυχημένο) και σε άλλον την πόσθη, άρα αντρικά γεννητικά μόρια. Λαέ, μη σκύβεις το κεφάλι. Σβήσε από το συλλογικό σου λεξικό αυτή την κωλοφράση.

22. ΓΛΥΚΙΑ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ: Να σου εξηγήσω κάτι, λεπτεπίλεπτη indie τυπισσούλα: Μελαγχολία σημαίνει μαύρη χολή. Αν εσύ πιστεύεις ότι αυτό το πράγμα είναι γλυκό, θα πρέπει να πας να σου κοιτάξουν τα αισθητήρια της γεύσης σου.

23. ΛΕΞΙΠΕΝΙΑ: Όλοι μαθαίνουμε αυτή τη λέξη στο Γυμνάσιο με Λύκειο, και είναι πολύ αργά πια, γιατί όλοι έχουμε μάθει ήδη τη λέξη “penis”. Επίσης, αυτή η λέξη θα επικρατήσει σε περίπτωση που αυτό το blog ληφθεί σοβαρά υπόψιν.

    
    

    
    

    
    

    ΣΠΕΣΙΑΛ ΠΡΟΣΘΗΚΗ: ΦΑΓΗΤΑ

    Όποιος έχει πρόβλημα να ακούει τις λέξεις αυτές (και να τρώει τα αντίστοιχα φαγητά) χωρίς να ανατριχιάζει, είναι 9000 κιλά μάγκας: ΣΑΛΑΜΟΥΡΑ, ΣΚΟΡΔΟΣΤΟΥΜΠΙ, ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΟΣ, ΣΚΟΡΔΑΛΙΑ, ΣΠΛΗΝΑΝΤΕΡΟ, ΓΑΡΔΟΥΜΠΑ, ΠΑΤΣΑΣ, ΠΑΣΤΟΥΡΜΑΣ, ΜΑΧΛΕΠΙ, ΨΑΡΟΝΕΦΡΙ, ΑΥΓΟΤΑΡΑΧΟ.

Windows Undead Μέσατζερ

Ποιο είναι αυτό το πρόγραμμα που το έχουν όλοι-μα όλοι-μα όλοι στον υπολογιστή τους; That's right, clever kids, το της επικεφαλίδος. Ακόμα και σαμάνος στο Θιβέτ να είσαι, θα το έχεις εγκατεστημένο, κι ας μην έχεις καν υπολογιστή. Ποιος κάθεται να κάνει αστρική προβολή, όταν με τον Μέσατζερ μπορείς να πρήξεις άνετα τον κόσμο;

“Η τελευταία αναβάθμιση του Μέσατζερ είναι φοβερή”, έσπευσε να με πληροφορήσει φίλος μου πρωί πρωί με τη ροδοδάχτυλη αυγούλα. (Είπα ότι δε θα σε καρφώσω, καθαρματάκι). “Μπορείς να εμφανίζεσαι online μονο σε συγκεκριμένα άτομα ή και ομάδες.”

“Έκανες την τύχη σου, μάγκα μου”, του είπα κι εγώ, ευλόγως, γιατί μονίμως εμφανιζόταν οφλάην και έσκαγε να μου μιλήσει αναπάντεχα, σαν τον Οξαποδώ σε βαφτίσια.

“Γιατί είσαι συνέχεια οφλάην;” τον ρωτούσα.

“Σσσσσ”, μου ψιθύριζε εικονικά σαν νίντζα της Κonoha. “Είμαι incognito”.

“Γιατί καλέ;”

“Γιατί είναι η Generic Passive-Aggressive Γκόμενα μέσα και δε θέλω να με πρήξει.”

“Α.”

Και κάπως έτσι εμπνεύστηκα το εν λόγω ποστ, το οποίο θα μπορούσε να έχει εναλλακτικό τίτλο: ΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΟΥ ΣΤΟ MSN, ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ.

Ας ξεκινήσουμε:

• Οι Διαθέσιμοι: Αυτή η ομάδα είναι πράσινη (no pun intended) και χαρωπή. Συνήθως αποτελείται από ανθρώπους που είτε χρησιμοποιούν το msn όπως θα έπρεπε να χρησιμοποιείται, ήτοι με την σωστή κατάσταση για το σωστό λόγο.

Βέβαια υπάρχουν και σε αυτή την κατηγορία άτομα που καπηλεύονται την κατάσταση αυτή για να σε σπαμάρουν ανελέητα, ακόμα κι αν εσύ έχεις δηλώσει κατηγορηματικά πως είσαι πορτοκαλί (όχι, δεν είμαι συναισθητική, το πορτοκαλί σημαίνει ότι δεν βρίσκεσαι στον υπολογιστή, υποτίθεται, αλλά θα επανέλθουμε σε αυτό):

α. Οι Hopeless Romantics: ακόμα κι αν σκίζονται στη δουλειά, στην τουαλέτα, ή κοιμούνται, αυτοί οι άνθρωποι είναι πάντα online και στέλνουν εικονίδια με καρδούλες και τριανταφυλλάκια παντού. Παντού. Θεωρούν ότι πρέπει να είναι πάντα διαθέσιμοι, γιατί ο μεγάλος τους έρωτας θα τους μιλήσει μέσα από το msn. Ή, ότι θα βγει μαζί τους, επειδή, ξέρεις, τα τριανταφυλλάκια και οι καρδούλες στο msn αντιστοιχούν με καντάδες και πυροτεχνήματα στην πραγματική ζωή.

β. Οι Hopeless Γενικώς: ετούτοι εδώ δε σκίζονται να βρουν τον έρωτα, απλά έχουν το msn γιατί θέλουν απλά να μιλήσουν. Να κοινωνικοποιηθούν λίγο, βρε αδερφέ. Κι αν αυτό πριν από 7-8 χρόνια εθεωρείτο κουλ (διότι, ευτυχώς ή δυστυχώς, μάλλον το δεύτερο, είμαστε γνήσια τέκνα της mIRCακής εποχής), στην εποχή μας είναι απλά λυπηρό, για δύο λόγους: Αφενός, people, get a life. Αφετέρου, αν θέλετε τόσο πολύ να μιλήσετε μέσω υπολογιστή και όχι με κάποιο άλλο μέσο, τουλάχιστον αναβαθμιστείτε: υπάρχει και το Facebook chat (and this is irony.)

• Oι Απασχολημένοι: Τούτη η ομάδα έχει το κόκκινο (και πάλι, υπονοούμενο ουδέν) και μια νοητή badass γκριμάτσα απαγόρευσης σε στυλ “Talk to someone else, f*cker, I am busy. Busier than you. Busy doing something useful. Really useful. Like watching porn.”

Τέλος πάντων, οι Απασχολημένοι είναι απασχολημένοι με ο,τιδήποτε άλλο εκτός από το msn. Στην ουσία η κατάσταση αυτή δε σε πρήζει με τα σπαστικά πλοπ όταν σου μιλάει άλλος, όταν σου έρχεται e-mail και δεν ανοίγει παράθυρο στο παράθυρο, ω παράθυρο. Κοινώς, ο υπολογιστής σου είναι ήσυχος και αφιερωμένος 100% σε αυτό που κάνεις. Συνήθως, η κατάσταση αυτή χρησιμοποιείται από ανθρώπους που εκείνη τη στιγμή πραγματικά κάνουν δουλειά (όχι, η τσόντα δε θεωρείται δουλειά, ούτε το WOW), από ανθρώπους που βλέπουν τσόντες ή παίζουν WOW (ή Sims etc etc) ή από ανθρώπους που απλά θέλουν τον υπολογιστή τους να τρέχει σαϊτα και το κεφάλι τους ήσυχο.

Υπάρχουν, βέβαια και οι Μουλωχτά Απασχολημένοι, δηλαδή αυτοί που δεν κάνουν τίποτα, απλά βάζουν αυτή την κατάσταση για τη μαγκιά της υπόθεσης (αντίστοιχο στην πραγματική ζωή με έναν wannabe συγγραφέα, που γράφει βλακείες σε ένα μπλογκ, αλλά στο τηλέφωνο λέει “Δουλεύω”.)

• Οι Δεν-Βρίσκομα-Στον-Υπολογιστή: αυτή η κατάσταση, χρώματος πορτοκαλί σημαίας Ιρλανδίας, είναι τα ξωτικά του MSN. Πρώτον, διότι σχεδόν πάντα βρίσκονται στον υπολογιστή, αλλά διατείνονται το αντίθετο. Δεύτερον, διότι με αυτή την κατάσταση βγαίνει ένα πολύ χαλαρό attitude, σε φάση, μίλα-μου-εσύ-και-ίσως-σου-απαντήσω-χαλαρά, σνομπ ποζεριά που δικαιούνται να έχουν μόνο οι νεράιδες. Τρίτον, επειδή έχουν το θράσος και τα παίρνουν όταν κάποιος τους μιλάει, σε στυλ “αφού βλέπεις ότι είμαι away, εσύ γιατί μου μιλάς;” Σώπα ρε, κλείσε το msn άμα είναι. Α, ναι. Δεν μπορείς.

  Και κάθονται εκεί, συνέχεια πορτοκαλί και indie, και σου μιλάνε μόνο όταν τους σκάσουν τα υπαρξιακά τους.

• Οι Άζαξ: Μιλάω, φυσικά, για τους Εκτός Σύνδεσης. Εδώ έχουμε τρεις υποκατηγορίες:

  α. Αυτοί που είναι όντως εκτός σύνδεσης, οπότε αν τους μιλήσεις θα είσαι βλαμμένος, εκτός αν αυτός που θέλεις να μιλήσεις είναι ο δαίμονας που έχει κάνει possess τον υπολογιστή τους, ή θες να τους αφήσεις ένα μήνυμα που θα το δουν όποτε να 'ναι, για το ρομαντικόν της υπόθεσης (έτσι νομίζεις, τουλάχιστον, αλλά η αλήθεια μπορεί να πονάει, δες υποκατηγορία γ').

  β. Οι Νοσφεράτου του MSN: Αυτοί που είναι πάντα offline για να αποφύγουν ΠΟΛΥ κόσμο, συνήθως συναδέλφους, αφεντικά ή συρφετούς Generic Passive Aggressive Γκόμενων: Καραδοκούν αθέατοι στις σκιές των υπονόμων του Διαδικτύου και θα σου σκάσουν στα ξαφνικά, με stealth που θα ζήλευε και ο γαμηστερότερος Nosferatu σε campaign Vampire. Αυτοί είναι από τις χειρότερες φάρες του MSN, όχι μόνο γιατί δεν τολμούν να αντιμετωπίσουν τους τρόμους από το Υπερπαραπέραν, αλλά κι επειδή θα έρθουν να σου μιλήσουν μόνο όταν θέλουν και αυτοί πάντα πρώτοι, σαν εκλεκτοί celebrities, απορώντας, κιόλας, γιατί αργείς να απαντήσεις.

γ. Αυτοί που σε έχουν αποκλείσει: Κάτι θα έκανες και θα τους έβγαλες πολύ μπελαλίδικο situation, και απλά δε θέλουν να τους ξαναδείς online. 1. Μη στενοχωριέσαι. 2. Μην αφήνεις ρομαντικά μηνύματα. 3. Μην ακούσεις το γ@μημένο “Σφύριξα κι Έληξες” και το ποστάρεις στο φέησμπουκ. Θα γίνω Χάνιμπαλ και θα σου φάω τα τζιέρια. Όχι μόνο γιατί δεν κρατάς χαρακτήρα, αλλά και γιατί δεν το κάνεις καν με στιλ. 'Nuff said.

Αυτές ήταν οι κατηγορίες. Θα έκλεινα εδώ, αλλά είστε τυχεροί/άτυχοι και κοπρολαλάω σήμερα. Κι άλλες κατηγορίες:

Τύποι που συχνάζουν στο MSN:

• Οι φυσιολογικοί: Το όνομα τα λέει όλα, βαριέμαι να γράφω περαιτέρω.

• Οι Φίλοι-Πολύ-Μακριά:με δαύτους θα ξεκινήσεις για ένα γεια και θα καταλήξεις να συζητάς ώρες.

• Οι Ανατολίτες: “Μιλάς και με άλλους”; Ναι, γαμώτο, msn είναι, όχι σχέση που πάει για γάμο.

• Οι Attention Junkies: Βάζουν συνέχεια υπεργαμηστερά personal messages και αλλάζουν συνέχεια ονόματα, νομίζοντας πως είναι το next best thing του ... ποιου άραγε; Τουλάχιστον έχουν πλάκα.

• Οι Πρήχτηδες: Αυτοί θα ρωτήσουν πρώτα αν ενοχλούν. Αν δε θέλεις να ξεκινήσεις Εμφύλιο, την έκατσες, γιατί αν τους πεις όχι, θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε κτλ.

• Τα Αρκουδάκια της Αγάπης: μιλάνε ΜΟΝΟ με emoticons, γιατί, ξέρεις, πρέπει να ενημερώνουν την ανθρωπότητα για το πώς ένιωσαν όταν έφαγαν πιλάφι το μεσημέρι. Έχουν τόσα πολλά emoticons που για να μπορέσεις να συνεννοηθείς πρέπει να κάνεις μαθήματα αποκρυπτογράφησης.

• Οι Μουσικοψαγμένοι-my ass: έχουν ενεργοποιημένη την ενημέρωση για τη μουσική που ακούνε, για να ποζεριάσουν για το υπέροχο γούστο τους στη μουσική. Λες και μόνο αυτοί ψάχνονται με τη μουσική. Αυτοί, συνήθως, διαπράττουν και το μεγαλύτερο fail στο msn: Όταν έχουν κατάσταση “Βρίσκομαι Μακριά από τον Υπολογιστή” και παίζει μουσική. Ή έχουν βιονική ακοή ή νομίζουν ότι μπορούν να μας δουλέψουν ψιλό γαζί.

Αυτά είναι τα ευτράπελα του msn, δε νομίζω να τα θυμήθηκα όλα, αλλά η προσοχή μου δεν είναι 100% εστιασμένη, γιατί μου μιλάνε, παρόλο που είμαι away, και έχω και τους Floyd να παίζουν και αστροπροβάλλομαι ταυτόχρονα. Πόσα να αντέξει ένα μυαλό;

Έλα να διχαστούμε, ντάρλινγκ

Το ξέρουμε το ποιηματάκι: ο άνθρωπος, από τα γεννοφάσκια του, ξέρεις, τότε που είναι τα νύχια απαλά και το χνουδάκι το χαϊδεύει ο άνεμος, δύο πράγματα θέλει να καταφέρει, πέρα από το κλασικό τρίπτυχο μαμ-κακά-και-νάνι: Πρώτον, να ξεχωρίσει από την άοσμη και άχαρη (όπως πιστεύει) μάζα. Δεύτερον, να ανήκει κάπου, να φτιάξει, δηλαδή, τη δική του συμμορία.

Αυτό είναι από τα πιο παλιά οξύμωρα του μάταιου τούτου κόσμου, και, ακριβώς επειδή είναι οξύμωρα, φτάσαμε εδώ που φτάσαμε με πολέμους, αίματα, σπλάττερ, διχόνοιες, τριχόνοιες και ούτω καθ' εξής, και με λογής λογής -ισμούς: Ο καθείς έτρεχε να βάλει στον εαυτό του μια ταμπέλα και μετά να την κοτσάρει και σε άλλους, για να γίνουν μια συμμορία, μια κατηγορία, μια καινούρια συνοταξία της συνομοταξίας homo sapiens βρε παιδάκι μου.

Κι ενώ γίνονταν όλα αυτά και επήξαμεν εις τους -ιστάς και τους -ικούς, βγαίνει κάπου, κάπως, κάποτε ένας συγγραφεύς (ο Στήβεν Κινγκ, θαρρώ, αν και δεν μπόρεσα να το επαληθεύσω, παρότι το έψαξα) και γράφει: Τελικά, μάγκες, σε δύο κατηγορίες χωρίζεται η ανθρωπότητα: Σε αυτούς που αγαπάνε τις γάτες και σε εκείνους που αγαπάνε τους σκύλους.

Βρήκαμε τη χαρά μας εδώ στο μπλογκ, όταν το διαβάσαμε, καθότι αγαπάμε τέτοιους ο,τινανισμούς, οι οποίοι ναι μεν συνεχίζουν να σπέρνουν τη διχόνοια, αλλά τουλάχιστον έχουν χιούμορ. Εμπνευστήκαμε, ξύσαμε το κεφάλι, αν ήμασταν alternative αγοράκι θα χαϊδεύαμε και το μούσι, ψάξαμε, ρωτήσαμε, βιώσαμε και ιδού! Σας παραθέτουμε κι άλλες κατηγορίες με τις οποίεις προτείνουμε να διχαστεί ανελέητα το ανθρώπινο γένος.

1. Με βάση το μετρό: να χωριστούμε σε αυτούς που αράζουν στις κυλιόμενες και σε αυτούς που τρέχουν σαν τρελοί. Πιστεύω ότι η πρώτη κατηγορία θα απαρτίζεται από πιο διασκεδαστικούς και ενδιαφέροντες ανθρώπους, π.χ. γιαγιάδες, μωρά, αργόσχολους, καλλιτέχνες, ψωνάρες κτλ.

2. Με βάση τα παιχνίδια που παίζουν στον καφέ: Α, εδώ η διχόνοια μετράει χρόνια. Άντε πείσε έναν φανατικό σκακιστή να παίξετε τάβλι. Θα σε θεωρήσει βλαμμένο και νεάτερνταλ. Και ο ταβλόβιος, αν του πεις να παίξετε σκάκι, θα σου πει ότι χωρίς ζάρια είναι βαρετό (αν και νομίζω ότι εμείς οι ταβλάκηδες μάλλον βαριόμαστε να σκεφτόμαστε, άσε που το σκάκι είναι παιχνίδι για ησυχία και περισυλλογή, και άντε να εκτονωθούμε μετά, ενώ στο τάβλι, βρίζουμε, γκρεμίζουμε πούλια, και στο τσακίρ κέφι το κλείνουμε και στη μάπα του άλλου).

3. Με βάση τη μανιταροφαγία: Ή θα τρως ή δε θα τρως μανιτάρια. Κι αν δεν τρως μανιτάρια, γίνεσαι νούμερο ένα πρήχτης στην παραγγελία της πίτσας, θέλεις πάντα ειδική μεταχείριση, μέχρι και αλλεργία προφασίζεσαι για να τα γλιτώσεις από το γκουρμέ πιάτο σου. Οι μανιταροφάγοι, από την άλλη, δεν μπορούν να καταλάβουν τους μη-μανιταροφάγους: Σε τελική τι κακό υπάρχει στο να τρως μύκητες; Ο ίδιος, περίπου διαχωρισμός μπορεί να γίνει και για άλλα είδη τροφίμων, με κλασικά παραδείγματα το γάλα, τη φέτα και τη σοκολάτα (αν είναι δυνατόν).

4. Στο τι πίνουν το πρωί: Άλλη μεγάλη διχόνοια χωρίζει εδώ τους φανατικούς του καφέ και τους τσαγοβοτανοπότες, Οι καφεπότες, μέχρι να πιουν την πρώτη γουλιά το πρωί (προσοχή, η κατηγοριοποίηση γίνεται αυστηρά για το πρώτο ρόφημα της μέρας), είναι οι πιο γκρινιάρηδες, σκουντούφληδες και γκαούγκαλοι άνθρωποι του κόσμου. Και, μόλις ρουφήξουν την πρώτη γουλιά από το μαγικό ζωμό, μεταλλάσσονται αμέσως σε χοροπηδηχτούλια χελωνονιντζάκια. Από την άλλη, οι τσαγοβοτανοπότες είναι συνέχεια πιο χαλαροί και δεν τους νοιάζει τόσο αν θα πιουν κάτι το πρωί ή όχι. Μα πώς μπορούν;

5. Με βάση το πώς κοιμούνται: Υπάρχουν οι απλωτάκηδες, αυτοί, δηλάδή, που δε θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν kick boxing για να σε εκτοπίσουν, προκειμένου να απλωθούν σε ΟΛΟ το υπέρδιπλο, κι από την άλλη τα αρκουδάκια της αγάπης, που θα σου κάνουν κεφαλοκλείδωμα ολονυχτίς, για να δείτε όνειρα γλυκά (ή τουλάχιστον, έτσι πιστεύουν, γιατί εσύ θα ξυπνήσεις με αυχενικό ή λουμπάγκο).

6. Με βάση τι θέλουν στις διακοπές: Βουνό ή θάλασσα; Α, μην κάνεις το λάθος και νομίζεις ότι δεν έχει μεγάλη σημασία, διακοπές να είναι κι ό,τι να 'ναι, κτλ, γιατί αν το λες για καιρό και μπλέξεις με γοργόνες ή τρίτωνες, άντε να τους πεις μετά από πέντε χρόνια αέναου τραβολογήματος σε θάλασσες και ακτές ότι φέτος θέλεις δάσος. Πάλι καλά που υπάρχει και το Πήλιο.

7. Με βάση τι υπολογιστή και τι λειτουργικό έχεις. Κλασική διχόνοια. Από τη μια οι Pcάκηδες, γνήσια τέκνα/κορόιδα του Γκέητς, από την άλλη οι πιο ψαγμένοι Μακάκηδες και Λινουξάκηδες. Αυτοί δίνουν πιο πολλά λεφτά ή δεν τους πειράζει να σκαλίζουν τα ασκάλιστα, στην περίπτωση των λινουξάκηδων, εμείς οι πτωχοί παιδευόμαστε με windows και δεξί κλικ. Α, ναι, και στερούμαστε βοήθειας, καθώς, αν ρωτήσω κάποιον φίλο μου που έχει Μακ για ένα πρόβλημα του υπολογιστή μου, θα μου πει ΝΑ ΠΑΡΩ ΜΑΚ.

8. Με βάση τα παιχνίδια που παίζαμε μικροί: Οι Λεγκάκηδες και οι Πλεημομπιλάδες. Οι Λεγκάκηδες ήταν χωμένοι σε ένα σωρό τουβλάκια και έκαναν ό,τι μπορείς να φανταστείς. Οι Πλεημομπιλάδες, από την άλλη, είχαν πιο τυποποιημένα παιχνίδια. Τουλάχιστον, όμως, δεν έτρωγαν στη μάπα τόσο κίτρινο και έρευνες λένε ότι έχουν βγει πιο ισορροπημένες προσωπικότητες (καλά, αυτό το έβγαλα από το κεφάλι μου).

9. Με βάση το RPG: Όποτε έχω πει σε πάρτυ dnd να κάνουμε ένα World of Darkness game, με κοίταξε σαν να είμαι φαν του Twilight. Και όποτε είπα σε Βαμπιρά να παίξουμε και dnd, πήγε να το συζητήσει με το Γιόρικ και δεν ξαναεμφανίστηκε ποτέ:

   
   

   

   "To DnD or not to DnD?"

   
   

10. Με βάση τη μουσική: Από τη μια οι κλασικάκηδες, που έχουν κολλήσει σε ένα κομμάτι από ένα άλμπουμ από ένα συγκρότημα και σε πρήζουν όλη την ώρα για αυτό. Βαριούνται να ανοίξουν λίγο τα αυτάκια τους και να ψαχτούν σε κάτι νέο, το θεωρούν ιεροσυλία, βλασφημία και δε συμμαζεύεται. Και από την άλλη οι ποστ-τέτοιοι, που κάθε ώρα ακούν κι άλλο άλμπουμ, πρήζουν τον κόσμο με βομβαρδισμό από links στο youtube και μιλάνε με ενθουσιασμό για κάθε συγκρότημα που δεν το ξέρει ούτε η μάνα του, λες και βρήκαν το Άγιο Δισκοπότηρο του πενταγράμμου.

11. Με βάση τα κόμικς: Μαρβελάδες εναντίον D.C.άδων. Ο πιο παλιός εμφύλιος στην Ένατη Τέχνη, μεν τους μεν μεταμοντέρνους ματαλλαγμένους και τους δε πιο σκοτεινούς και πιο κουλτουριάρηδες. Ειδικά από τότε που μπήκε και η Vertigo στο παιχνίδι, σας έχουμε.

12. Με βάση το τι καπνίζουν: Πακέτο VS. στριφτό, οι πακετάκηδες δεν αντέχουν καν να βλέπουν τους άλλους να στρίβουν, θεωρώντας το χάσιμο πολύτιμου χρόνου, ενώ οι στριφτάκηδες το αντιλαμβάνονται σαν ιερή τελετουργία και πρήζουν τους πακετάκηδες για τα συντηρητικά και τα χημικά που κατεβάζουν με τα έτοιμα τσιγάρα. Βέβαια, με την οικονομική κρίση και τα πνευμόνια να γίνονται σιγά σιγά σαν ανθρακορυχεία, δε βλέπω να συνεχίζεται για πολύ αυτή η διχόνοια.

13. Με βάση το τι κάνουν στην τουαλέτα: Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν πολλή ώρα στην τουαλέτα και άνθρωποι ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε. Οι πρώτοι χρησιμοποιούν το χρόνο της τουαλέτας σαν απόλαυση, διαβάζοντας αριστουργήματα της λογοτεχνίας, ενώ οι δεύτεροι προτιμούν να ραφινάρουν την παιδεία τους σε λιγότερο...αρωματισμένους χώρους, βλέποντας την τουαλέτα σαν αναγκαίο κακό. Υπάρχει και ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων, βέβαια, που ανήκει στη δεύτερη κατηγορία αλλά κατά τη διάρκεια του αναγκαίου κακού τούς έρχονται οι πιο τρελές εμπνεύσεις, όπως, για παράδειγμα, αυτό εδώ το post.

Unresolved Milkweed, aka μια μελέτη στο φαινόμενο captcha

Όλοι τα έχουμε δει, όλοι έχουμε νιώσει σαν δυσλεξικοί στην προσπάθειά μας να τα γράψουμε σωστά, μπερδεύοντας το Α με το 4 και το F με το 7, όλοι έχουμε προσπαθήσει να τα γράψουμε σωστά, ξανά, ξανά και ξανά, όντας μεθυσμένοι, και φυσικά, αποτυγχάνουμε παταγωδώς.
Μιλάω για τα captcha, εκείνες τις ασυνάρτητες φρασούλες ή σειρές γραμμάτων-αριθμών, που πρέπει να γράψουμε κάπου για δημοσιεύσουμε ένα σχόλιο σε κάποιο blog, να ανεβάσουμε ένα βιντεάκι στο φέησμπουκ ή να περάσουμε στην πολυπόθητη σελίδα κατεβάσματος αρχείου σε διάφορα downloading sites.
Σκοπός των captcha είναι να εμποδίσουν τα spammerbots να πλημμυρίσουν κάθε ιστοσελίδα, μπλογκ ή προφίλ με σπαμ, άχρηστες πληροφορίες, δηλαδή. Και καλά να ξεχωρίσει το λογισμικό αν είσαι ρομποτάκι ή άνθρωπος, δηλαδή, γιατί μόνο οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να πλημμυρίζουν κάθε ιστοσελίδα ή προφίλ με άχρηστες πληροφορίες. Εδώ, έχω αντιρρήσεις, αφενός γιατί και τα ρομπότ έχουν ψυχή (το γράφει ο πατήρ της επιστημονικής φαντασίας Ισαάκ Ασίμωφ και ποτέ μα ποτέ μα ποτέ δεν πάμε κόντρα στην επιστημονική φαντασία), και αφετέρου, διότι στην εποχή μας άνθρωποι και bots μοιάζουμε αρκετά μεταξύ μας, αν το καλοσκεφτεί κανείς.
Άχρηστα ή μη, πάντως, τα captcha, έχουν υπερδυνάμεις. Ένα θα σας πω, σκεφτείτε ότι είναι προγράμματα, άρα έχουν και υπερδυνάμεις.
Κι επειδή είμαι ξύπνια από τις εφτάμιση το πρωί και έχω κέφια, γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς (είμαι κι εγώ bot, κι αν πάω εκτός προγράμματος θα κρασάρω), ας απαριθμήσουμε τις captchικές (σαν το “καμτσικιές”) υπερδυνάμεις:

1.Περιορίζουν το πρήξιμο: σκέψου ότι είσαι γαμάτος. Πολύ γαμάτος, όμως. Τόσο γαμάτος που ψάχνεσαι συνεχώς με πράγματα τη γνώση των οποίων θεωρείς ότι πρέπει να μεταλαμπαδεύσεις στην ανθρωπότητα αφειδώς, πράγμα το οποίο μεταφράζεται και ως ότι πρήζεις τον π..τσο των “ηλεκτρονικών γύρω” σου. Ανεβάζεις λινκ, γράφεις captcha, ανεβάζεις λινκ, γράφεις captcha, ανεβάζεις λινκ, γράφεις captcha... ε σε κάποια φάση βαριέσαι και δεν ανεβάζεις άλλο. Σκοπός επετεύχθη.

2.Ενισχύουν την ταπεινοφροσύνη: σκέψου ότι είσαι γαμάτος (ναι, κάνω copy-paste). Πολύ γαμάτος, όμως. Tόσο γαμάτος που κάνεις ό,τι θέλεις, εκτός από το να γράψεις σωστά εκείνο το captcha, και το άλλο captcha μετά, και το επόμενο, και το επόμενο, και όσα περισσότερα captcha αποτυγχάνεις να γράψεις, τόσο πιο ηλίθιος νιώθεις. Κατά συνέπεια λιγότερο γαμάτος. Το βασίλειο του awesomeness σού ρίχνει πόρτα και για λίγο νιώθεις κοινός θνητός. Σκοπός επετεύχθη.

3.Είναι καλοί συμβουλάτορες: έχεις πιει τα κέρατά σου, βράδυ Σαββάτου, θυμάσαι σεβντάδες και καημούς, και θεωρείς πολύ καλή ιδέα να ποστάρεις ένα καψούρικο τραγούδι στο προφίλ του/της πρώην, για το οποίο, την επόμενη μέρα και νηφάλιος πια, θα ντρέπεσαι αλλά δε θα μπορείς να σβήσεις. Ε, το combo captcha-αλκοόλ λειτουργεί προληπτικά, καθώς δε σου επιτρέπει να ανεβάσεις το εν λόγω καψουροτράγουδο, για το οποίο θα μετανιώσεις την επόμενη μέρα.

4.Περιέχουν subliminal messages: σκέψου πόσα captcha έγραψες στο φέσημπουκ που να γράφουν “texas gossling”, “koreans woodpile” κτλ κτλ. Κανείς δεν ξέρει τι σημαίνουν οι συνδυασμοί των λέξεων, αλλά όλοι ξέρουμε πού αναφέρονται. Είναι μυστικός κώδικας; Κρύβεται πίσω κάποια ηλεκτρονική συνομωσία; Εμφυτεύουν μυστικές εντολές στο μυαλό μας οι Ιλλουμινάτοι; Πολλά ακούγονται, αλλά δε θα το μάθουμε ποτέ.

5.Έχουν μαντικές ικανότητες: Πολλές φορές ένα captcha αποδεικνύεται τρομερά προφητικό. Χτες, για παράδειγμα, μού έβγαλε τη φράση “unresolved milkweed”, το οποίο συνοψίζει σε δύο μόλις λέξεις τη ζωή μου.

6.Ξέρουν ποιο είναι το νόημα της ζωής: Tα captcha είναι ένα λογισμικό χωρίς νόημα. Κι υποθέσουμε ότι το σύμπαν και κατ' ακολουθία και η ζωή λειτουργούν σαν ένα τεράστιο (κρασαρισμένο;) λογισμικό, κατ' αναλογίαν, ε, καταλαβαίνετε.

Always look on the bright side of crisis

Την αφορμή για αυτό το κειμενάκι την έδωσε η κυρία Μέρκελ, κάτι αριθμοί (ή, μάλλον η έλλειψή τους) και οι πανικοβλημένοι συγγενείς που με πήραν πρωί πρωί, πριν πιω καφέ και κάνω τσιγάρο, για να μου πουν: ΚΥΡΙΟΙ, ΤΗΝ ΠΟΥΤΣΙΣΑΜΕ.

Ξέρεις τι γίνεται. Όταν μαθαίνεις δυσάρεστα νέα πριν τον καφέ και το τσιγάρο, σε επηρεάζουν ακόμα πιο πολύ. Σε ρουφάνε σε εκείνο το σκοτεινό μάελστρομ δίχως γυρισμό που λέγεται “ξεκίνησε η μέρα μου στραβά”. Πλήθος άπειρων γεγονότων άλλαξε την πορεία της ιστορίας επειδή ξύπνησαν στραβά κάποιοι. Λένε, για παράδειγμα, ότι ο Πόντιος Πιλάτος είχε ξυπνήσει με πονοκέφαλο τη μέρα που του φέρανε κάποιον Γεσούα. Ότι ο Μάρκος Αντώνιος και η Κλεοπάτρα είχαν ερωτικό καυγαδάκι το πρωί της μέρας της μάχης στο Άκτιο. Ότι ο Τσαρλς Μάνσον είχε δει εφιάλτη ότι κυνηγούσε να τον ξεκοιλιάσει η Σάρον Τέητ. Τέτοια πράγματα.

Ωστόσο, εμείς εδώ στο μπλογκάκι δε χαμπαριάζουμε από τέτοια. Έχουμε αποκτήσει ανοσία στα δυσάρεστα νέα, ακόμα κι αν δεν έχουμε καφέ και τσιγάρα. Αντ΄αυτού, αντιδρούμε ως εξής: φτιάχνουμε καφέ και στρίβουμε τσιγάρο.

Ωραία, την πουτσίσαμε. Ωραία, θα είμαστε φτωχοί και καταφρονεμένοι. Ωραία, δε θα έχουμε στον ήλιο μοίρα.

Και θα είναι γαμάτα.

Μη με παρεξηγείς, αναγνώστη. Δεν είμαι στην κοσμάρα μου. Η μάλλον, είμαι. Αλλά αυτό το απαιτεί η δουλειά που διάλεξα. Να γράφω. Ούτε βολεμένη είμαι. Οι γραφιάδες πεινάνε, ξέρεις, με ή χωρίς οικονομική κρίση. Κι αυτό γινόταν ανέκαθεν.

Στο θέμα μας όμως. Ναι, θα είναι γαμάτα, κι όσο πιο φτωχοί γίνουμε, τόσο πιο γαμάτα θα είναι. Γιατί κακομάθαμε. Γιατί συνδυάσαμε, όπως έχω ξαναγράψει, την ευτυχία με την οικονομική ευημερία. Προσπαθήσαμε για τα πολλά, χωρίς να έχουμε εξασφαλίσει καν τα λίγα. Γεμίσαμε με νεόπλουτους, και μετράμε εδώ και χρόνια το πόσο γαμάτος είναι κάποιος με βάση τα ρούχα που φοράει, τα σπίτια που έχει και το αμάξι που οδηγεί. Πήγαμε όλοι να γίνουμε επιστήμονες, ενώ δεν έχουμε καν εργάτες. Αλλά όχι, το δικό μου το παιδί δε θα δουλέψει οικοδομή. Το δικό μου το παιδί θα γίνει δικηγόρος και γιατρός. Θα γεμίσουμε τη χώρα με άχρηστα πτυχία που δε θα απορροφηθούν ποτέ και που η μόνη τους χρησιμότητα είναι να γίνουν κωλόχαρτα.

Σταματάω να κράζω. Σας υποσχέθηκα χιούμορ και χαμόγελο.

Να, λοιπόν, καλέ μου αναγνώστη, γιατί θα είναι γαμάτα με την κρίση:

1. Θα αδυνατίσουμε: Παχαίνεις επειδή δεν μπορείς να αντισταθείς στις σοκολατίτσες και στα σκατολοϊδια. Ε, με την κρίση, δε θα μπορείς να έχεις αυτές τις πολυτέλειες. Θα αγοράζεις μόνο τα απολύτως απαραίτητα, κοινώς τέρμα οι σοκολατίτσες και τα σκατολοϊδια. Σιγά σιγά θα γίνουμε όλοι στυλάκια.

2. Θα κόψουμε τις καταχρήσεις: Έτερη πολυτέλεια, είπαμε, μόνο τα απολύτως απαραίτητα.

3. Θα γίνουμε eco-friendly (άθελά μας, φυσικά): Με τόσο που έχει πάει η βενζίνη, σιγά-σιγά θα αφήσουμε το αυτοκίνητο και θα πιάσουμε το παλιό μας ποδήλατο ή τα ποδαράκια μας. Και θα σταματήσουμε να βασανίζουμε το περιβάλλον και θα αποκτήσουμε κορμάρα.
   

4. Θα αδειάσουν οι πόλεις: Αφού στις πόλεις δε θα βρίσκουμε δουλειά, θα τραβήξουμε όλοι σιγά-σιγά για τα πατρικά μας. Ποια πατρικά; Το σπιτάκι του παππού στο χωριό, το κτήμα της θείας έξω από την πόλη, το σπίτι των γονιών στην επαρχία. Θα αξιοποιηθεί κάθε ταράτσα, κάθε σοφίτα, κάθε δώμα. Οι πιο γενναίοι θα φτιάξουν δικά τους χωριά με cob, τα οποία έχουν πολύ χαμηλό κόστος. Οι ακόμα πιο γενναίοι (έχω 2-3 παραδείγματα), θα το ρίξουν στην αγροτιά. Όλη η Ελλάδα θα αποκτήσει ζωή, και δε θα παστώνονται όλοι στα αστικά κέντρα σαν σαρδέλες. Και όλοι ξέρουμε τα καλά της εξοχής: καθαρός αέρας, δέντρα, συμφιλίωση με τα έντομα και την άγρια φύση κτλ κτλ. Άσε που θα νομιμοποιηθεί και το ελεύθερο κάμπινγκ, γιατί κανείς δε θα έχει λεφτά να πληρώνει ξενοδοχεία.

5. Θα ανοίξουν νέες δουλειές: Όσοι πάρουμε απόφαση ότι το πτυχίο μας χρησιμεύει για σκούπισμα μετά την αφόδευση, θα κάνουμε κάτι άλλο. Θα γίνουμε μοδίστρες, γιατί δεν θα υπάρχουν χρήματα για καινούρια ρούχα, και θα μπαλώνουμε και θα γαζώνουμε. Θα γίνουμε τσαγκάρηδες, γιατί δε θα υπάρχουνε χρήματα για παπούτσια. Θα γίνουμε οινοπαραγωγοί, καστανάδες και σαλεπάδες, γιατί δε θα υπάρχουν χρήματα για johnny black label και ντελικατέσσεν. Θα γίνουμε παραμυθάδες, από χωριό σε χωριό, γιατί δε θα υπάρχουν εκδοτικοί.

6. Θα γράψουμε το νόμισμα στα υποδήματά μας (αυτά που μας διόρθωσε ο κολλητός μας που έγινε τσαγκάρης): Αφού δε θα έχουμε στον ήλιο μοίρα, το νόμισμα θα χάσει σιγά-σιγά τη δύναμή του. Θα αρχίσουμε ξανά να ανταλλάσσουμε αγαθά ή υπηρεσίες. Π.χ., θα σου κάνω αγγλικά μια ώρα, αν μου μαγειρέψεις, θα σου κρατήσω το παιδί αν μου καθαρίσεις το σπίτι κτλ κτλ.

7. Θα αρχίσουμε να γνωριζόμαστε: Επειδή δε θα βγαίνουμε οικονομικά να πηγαίνουμε στο τάδε κλαμπάκι ή μπαράκι, θα αρχίσουμε όλοι να αράζουμε σε πλατείες, με ένα μπουκάλι κρασί από τον κολλητό που το έριξε στα αμπέλια. Στην αρχή όλοι θα γκρινιάζουμε. Μετά για να ξεχάσουμε τον πόνο μας, θα το ρίξουμε στο αλκοόλ. Θα πούμε ένα αστείο με τη διπλανή παρέα. Ε, μετά θα γελάμε όλοι μαζί.

8. Θα αναθεωρήσουμε αξίες και αρχές: Αφού καθετί κουλ και γαμάτο, ήτοι ακριβό και ποζεράδικο, θα έχει πέσει σε αχρησία, δε θα ζηλεύουμε το διπλανό μας για το αμάξι του, αλλά επειδή γελάει τόσο ή είναι με τον τάδε άνθρωπο. Θα ζηλεύουμε πάλι, μεν, για πιο ουσιώδεις λόγους δε. Σιγά-σιγά, επειδή θα ανακτάμε την ανθρωπιά μας, ίσως (ίσως λέω), να σταματήσουμε να ζηλεύουμε επιτέλους.

9. Θα σταματήσουμε να νιώθουμε μόνοι: Αφού θα μαζευόμαστε όλοι σε πλατείες και όχι πίσω από την οθόνη ενός υπολογιστή, καθώς στην εξοχή δεν έχει wireless (δεν το ήξερες αυτό, καλέ;) θα κάνουμε πραγματικές συζητήσεις και όχι chat στο facebook. Αντί να παίζουμε WOW, θα παίζουμε RPG. Αντί να γράφουμε σε blogs, θα λέμε ιστορίες. Αντί να περνάμε τα βράδυα μπροστά από την τηλεόραση, θα κάνουμε σεξ.

10. Θα σταματήσουμε να είμαστε ΜΙΖΕΡΟΙ, διότι, μάτια μου, η φτώχεια θέλει καλοπέραση.

Πόοοοολεμος; Πόλεμος!

Ακόμη ένα πρωινό στο υπέροχο, λουλουδιασμένο μπαλκόνι μου, στην υπέροχη, λουλουδιασμένη Νεραϊδοχώρα, με μια κουπάρα νες εξ αριστερών και το δεύτερο τσιγάρο να αργοσβήνει στο τασάκι εκ δεξιών, κι εκεί που ετοιμαζόμουν να εξιστορήσω τα τι-και-πού-και-πώς που σας είχα τάξει στην πρηγούμενη καταχώρηση, χτύπησε το κουδούνι.

Ήταν ο ταχυδρόμος.
Έφερνε περιχαρής τους καινούριους λογαριασμούς. 'Η, έτσι, φαντάζομαι, αλλά, ξέρετε τι γίνεται; Όταν φέρνει κάτι απρόσμενο κι υπέροχο, πχ. γράμμα από κάποιον φίλο ή ραβασάκι από ανώνυμο θαυμαστή, ΔΕ θα χτυπήσει το κουδούνι. Θα βρει έναν μαγικό τρόπο να μπει μόνος του μέσα, και να το καταχωνιάσει στο γραμματοκιβώτιο, κι άντε μετά να το βρεις, αν το περιμένεις. Αλλιώς όλα αυτά τα ωραία χάνονται. Δεν εξηγείται αλλιώς το γιατί δεν λαμβάνω γράμματα θαυμασμού ή ερωτικά ραβασάκια, όχι. Αλλά όταν είναι να φέρει λογαριασμούς, αυτό το ποταπό ανθρωπίδιο που λέγεται ταχυδρόμος, τότε αρχίζει γκράνγκα-γκράνγκα τα κουδούνια, σαν να λέει, με χαρά που κυμαίνεται επικίνδυνα ανάμεσα σε οξύμωρη ηλιθιότητα χόμπιτ και τη δηλητηριώδη κακοβουλία του Σάουρον "χαχααχαχαχαχ, κοιτα φίλε μου, όσο οικονόμος και/ή δουλευταράς να είσαι, πάλι θα πληρώσεις τα μαλλιοκέφαλά σου, δεν σου φτιάχνει αυτό τη μέρα;" Και ανοίγεις, μαζόχα, και κατεβαίνεις, και να οι δεές και οι οτέδες. Τα νερά δεν πιάνονται, ακόμα και στην Αθήνα είναι φτηνά. Εκτός αν είσαι γοργόνα και δεν μπορείς να ζήσεις εκτός μπανιέρας, οπότε την πούτσισες.

Φυσικά, αυτά σε μένα δεν περνάνε. Είμαι άριστη και γενναία μαχήτρια. Πόλεμο ήθελε, πόλεμο θα είχε. Έβγαλα περήφανη το εικοσάπλευρό μου, έριξα το will power check, και... Άσσος. Άνοιξα. Κάτω δεν κατέβηκα, αφήνω την ξενέρα για αργότερα. Αλλά ο άσσος ήταν αρκετός στο να συνειδητοποιήσω ότι δεν βρίσκομαι στην υπέροχη, λουλουδιασμένη νεραϊδοχώρα, αλλά στην όχι-τόσο-υπέροχη, λουλουδιασμένη-παρά-ταύτα-και-όλως-περιέργως Αθήνα. Και αυτό με αποτρέπει από το να γράψω για το πώς παραλίγο να γίνω...(δε σας λέω ακόμα, υπομονή). Too much banality.

Όχι, καλοί μου φίλοι. Εμείς εδώ στο μπλογκ (δηλαδή η γράφουσα, οι κάλτσες της, ο Ναθαναήλ ο Τηλεγραφος και ο Κύριλλος ο Ιππόκαμπος) αντιστεκόμαστε σθεναρά στις απόπειρες των πανταχού γκριζοπρόσωπων να μας καταπιούνε. Αντ' αυτού, θα σας πω άλλα πράγματα. Θα σας προτείνω μικρά και όχι-τόσο-μικρά πραγματάκια για να πολεμήσουμε την γκριζοπροσωπάδα της πόλης. Προσοχή: όχι μεγάλα πολιτικά οράματα, μην ξερογλείφεσαι νεαρέ που φλερτάρεις με κάθε λογής -ισμό. Όταν μεγαλώσεις λίγο θα καταλάβεις πως κάθε -ισμός έχει κάτι ύπουλο μέσα σε αυτήν την παυλίτσα και τα τέσσερα γράμματα. Βέβαια, αν καταφέρεις και πιστέψεις σε κάτι που να μην τελειώνει σε -ισμό, θα σου βγάλω το καουμπόικο καπέλο μου.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

1. Σαμποτάρουμε τα ΛΕΦΤΑ.
Πώς γίνεται αυτό; Απλούστατα. Γίνεσαι θρασύτατος τζαμπατζής. Δε λέω να πρήξεις τους φίλους σου στις τράκες, το τζάμπα πολλοί αγαπήσαμε, τα παράσιτα ουδείς. Εξάλλου και οι φίλοι σου στην ίδια μοίρα με σένα είναι. Επίσης οι φίλοι είναι φίλοι γιατί ενσωματώνουν μια πληθώρα από "συν": σύμμαχοι, σύντροφοι, συνένοχοι. Αν δεν έχουν αυτά τα "συν", τότε δεν είναι φίλοι, οπότε έχεις το ελέυθερο να τους αρμέξεις κανονικά.
...Στο θέμα μας όμως. Σε τι συνίσταται το τζαμπατζιλίκι; Υπάρχουν πολλά μέρη όπου μπορείς να δεις πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις τζάμπα ή με πολύ πολύ πολύ πολύ πολύ πολύ πολύ πολύ πολύ πολύ πολύ πολύ πολύ πολύ λίγα χρήματα. Second-hand βιβλιοπωλεία και ρουχάδικα, προβολές ταινιών, βραδιες στο σπίτι με επιτραπέζια, δωρεάν μαθήματα, λαθρανάγνωση στο λεωφορείο... Όλα αυτά βέβαια απαιτούν εξαιρετικές ανιχνευτικές ή stealthy ικανότητες.
Επίσης, μπορείς να ΑΝΤΑΛΛΑΞΕΙΣ. Όχι μόνο αγαθά, αλλά και υπηρεσίες, τύπου "Σου μαθαίνω ελληνικά, μάθε μου δική σου γλώσσα στην οποία είσαι σαϊνι", ή "Σου μαγειρεύω, βάλε μου μια σκούπα" (στο σπίτι, πονηρά μυαλά).
Αλλά αν, τελικά, πρέπει να υπάρχει κάποιο νόμισμα, το μπλογκ προτείνει τις ΑΓΚΑΛΙΕΣ. Θα λέγαμε το φιλί, αλλά, καλώς ή κακώς, αν πας στον εβδομηντάχρονο μπακάλη απέναντι να πάρεις πατάτες, ε, θα αμφισβητήσεις το νομισματικό σύστημα, δε θα το αμφισβητήσεις;

2. Σαμποτάρουμε τα ΜΥΑΛΑ των γύρω:
Οι γύρω, καλώς-κακώς-μαγκιά-τους, μπορεί να μην έχουν τα δικά μας τα σκαλώματα. Ωστόσο όλοι μα όλοι μα όλοι υποφέρουμε από την γκριζοπροσωπάδα. Δεν είναι τυχαίο που όλοι σχεδόν εμφανίζουμε μια φορά στη ζωή μας συμπτώματα κατάθλιψης τα οποία ΔΕΝ οφείλονται σε πραγματικά μπελαλίδικους λόγους, όπως π.χ. η απώλεια αγαπημένου προσώπου. Όχι. Οι άνθρωποι γύρω μας, όπως κι εμείς, είναι λυπημένοι γιατί η οικονομία πάει κατά διαόλου, γιατί κλείνουνε δουλειές, γιατί δεν ανοίγουνε δουλειές, γιατί στραγγίζουν το σκατό τους να πληρώσουν λογαριασμούς κτλ κτλ κτλ.
Είναι φανερό πως ο εγκέφαλος τους, όπως κι ο δικός μας, εξάλλου, έχει βραχυκυκλώσει σε ένα κρίσιμο σημείο όπου αντί να λέει ΕΥΤΥΧΙΑ=ΖΩΗ, λέει ΕΥΤΥΧΙΑ=ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΥΗΜΕΡΙΑ. Ε, καιρός να το αλλάξουμε. Πώς; Φτιάχνοντάς τους τη μέρα με μικρά, σχεδόν ασήμαντα σε μέγεθος αλλά καθοριστική σημασίας πράγματα.
Πώς γίνεται αυτό; Απλά, γίνεσαι ο καλικάντζαρος της παράδοσης φέρνοντας τον τακτοποιημένο κόσμο τους ανάποδα. Προσοχή: όχι τρομοκράτης, κανείς δε θέλει έναν κουβά σκατά στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου ή τηλεφωνικές φάρσες στις τρεις τα ξημερώματα.
Όχι. Το σαμποτάζ του μυαλού θέλει όμορφα πράγματα, με τρόπο απαλό. Φύτεψε μια γλάστρα στην είσοδο της πολυκατοικίας. Ρίξε κάρτες "ανώνυμου αποστολέα" στο γραμματοκιβώτιο, όπου θα εύχεσαι καλό απόγευμα. Πες μια καλημέρα, ειλικρινά και με χαμόγελο, γιατί είναι άλλη μια καλή, όμορφη μέρα. Δείξε ότι δε νοιάζεσαι μόνο για το ευ ζην του κώλου σου, τέλος πάντων. Δεν θα τους κάνεις να προσληφθούν, δε θα εμποδίσεις να απολυθούν, αλλά θα το κάνεις πιο υποφερτό. Και σε τέτοιους καιρούς μετράει.
Να ξέρεις, όμως: Για να το κάνεις αυτό πρέπει να γίνεις κλόουν κατά μερικούς, φλώρος για κάποιους άλλους. Ίσως και ηλίθιος, αλαφροϊσκιωτος, ονειροπαρμένος. Μπορείς;

3. Ανακαλύπτουμε το δικό μας ΚΟΣΜΟ
Για να μπορέσουμε να τα κάνουμε όλα αυτά, πρέπει να έχουμε ένα δυνατό εσωτερικό κόσμο. Αυτό δε σημαίνει (απαραίτητα) ψάξιμο σε ταινίες-βιβλία-μουσικές, τα οποία ναι μεν ανοίγουν το μυαλό σου, αφετέρου δε σε απομονώνουν και υλικά (κάθομαι σπίτι μου και αναλύω μόνος μου το νόημα της ζωής) αλλά και ηθικά (είμαι τόσο ψαγμένος και γαμάτος που ούτε εγώ δε με καταλαβαίνω). Αυτό σημαίνει να βρεις εκείνα τα δυο-τρία πράγματα που θα θεραπεύσουν τις καμμένες σου συνάψεις σε εκείνους τους χαλεπούς καιρούς του και-τώρα-σκατά-αγαπητέ-Γουώτσον. Γιατί, φυσικά, είσαι κι εσύ άνθρωπος, άρα ευπρόσβλητος στην ασθένεια της γκριζοπροσωπάδας. Την οποία και πρέπει να πολεμάς σταθερά και σθεναρά κάθε γαμημένη μέρα.
Πώς γίνεται αυτό; Απλούστατα. Θα βρεις τα φάρμακά σου: μια σελίδα στο ίντερνετ, ένα τραγούδι, ένα-δυο αγαπημένα σημεία της πόλης. Σίγουρα τα έχεις βρει ήδη. Απλά κάνε την καθημερινή σου μέθεξη σε αυτά ένα είδος τελετουργικού. Ανάγαγέ το σε επιστήμη.

4. Δε ΓΑΜΑΜΕ τους άλλους
Η σύγχρονη ζωή είναι μια παλαίστρα όπου θα επικρατήσει ο δυνατότερος. Γιατί; Διότι έτσι είναι, και είναι καλύτερο να σε γαμήσω παρά να με γαμήσεις. Ωστόσο, δεν υπάρχει μεγαλύτερο γαμήσι από την επίγνωση του ότι μόλις γάμησες κάποιον ψυχολογικά (αν έχεις έστω και ένα στοιχειώδες ψήγμα συνείδησης). Και, φυσικά, πέρα από αυτό, υπάρχει πάντα η πιθανότητα αυτού του περίεργου φαινομένου που λέγεται κάρμα, ήτοι, αν ρίξεις μια ροχάλα, θα σου έρθουν τρεις, μεγαλύτερες και παχύτερες, κατακέφαλα.
Σταματώ τις αηδίες.
Σταμάτα να γαμάς τους άλλους, τέλος πάντων. Σταμάτα να κάνεις πράγματα για τα οποία δεν είσαι έστω και 80% σίγουρος ότι θα βγουν σε κάτι καλό, είτε για σένα, είτε για τους άλλους, είτε για όλους. Από τη στιγμή που έχεις δυναμώσει τον εσωτερικό σου κόσμο, δεν έχεις καμία ανάγκη να επικρατήσεις, να επιβεβαιωθείς, να εκδικηθείς, ή να αποδείξεις κάτι. Οπότε χαλάρωσε, κάνε ένα τσιγάρο και μην πρήζεις τον κόσμο με αχρείαστη κατανάλωση ενέργειας. Οπότε κάνεις κάτι να είσαι σίγουρος ότι το θέλεις, κι ακόμα πιο σίγουρος για τις πιθανές συνέπειες, όσο, τουλάχιστον, είναι στο χέρι σου.
Το πανάρχαιο ρητό, "μην κάνεις αυτό που δε θέλεις να σου κάνουν", είναι ένας απλούστατος τρόπος να το θυμάσαι. Καλά. Μη σε πυροβολήσω.

5. δεν ΑΥΤΟΓΑΜΙΟΜΑΣΤΕ
"Ωραία, ρε συ Πούκα, εγώ είμαι καλό παιδί και δεν έκανα ποτέ κακό σε κανέναν, αλλά ο Τάδε, ο Δείνας κτλ κτλ μου έκαναν αυτά κι αυτά κι αυτά.", θα πεις. Με το δίκιο σου και θα συμφωνήσω. Και σε μένα έχουν κάνει. Και σε όλους μας. Ακόμα και στον Τάδε, και στο Δείνα, και στον Κτλ Κτλ Κτλ.
Ε και; Θα κάτσεις στους τέσσερις τοίχους να αναλογίζεσαι τι σου έκαναν ο Τάδε, ο Δείνας και ο Κτλ Κτλ, ή θα πάρεις μια ανάσα, θα στείλεις το περιστατικό στο διάολο και θα συνεχίσεις; Κακό του κεφαλιού τους, και το κάρμα θα τους στείλει τις τρεις ροχάλες που λέγαμε. Εσύ σταμάτα να αναλώνεις ενέργεια για τον Τάδε και το Δείνα και τους Κτλ, και χρησιμοποίησέ την θετικά και όμορφα για να κάνεις όλα αυτά τα παραπάνω τα φανταστικά πράγματα. Εκτός αν προορίζεσαι για οσιομάρτυρας, φυσικά. Αλλά αυτή την εποχή ο χριστιανισμός περνάει δύσκολες μέρες, δεν ανοίγουν νέες δουλειές, οπότε δε σου εγγυώμαι ότι θα αγιοποιηθείς. Ο Άγιος Νικόλαος μού έλεγε τις προάλλες ότι έχουν να του κάνουν τάματα από το 2006, και είναι και high-positioned.

Αυτά ως εδώ. Αναμένω νέες ιδέες, σχόλια, αντιρρήσεις (οι οποίες και θα παραβλεφθούν με ταχύτητα οπλοπολυβόλου).
Επίσης, μπορείς κάλλιστα να γράψεις ό,τι διάβασες εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Μαγκιά σου. Αλλά δε στο συνιστώ. Είμαστε, βλέπεις, η πιο γαμάτη γενιά, γιατί μεγαλώσαμε από γονείς που έκαναν αλλαγές, οι οποίοι μεγαλώσανε από γονείς που κάνανε ακόμα μεγαλύτερες αλλαγές. Η δική μας αλλαγή ποια θα είναι;




***** Mιαπουτ'αναφέραμε κι αρχήδιαλόγουκάναμε: Το μπλογκάκι απέκτησε δική του σελίδα στον ηλεκτρονικό ρουφιάνο. Όσοι πιστοί, τα θέλατε και τα πάθατε.

Κι εγώ σ'αγαπώ, Μαρία Αλιφέρη

Έχω πάνω από μήνα να γράψω, λόγω της έλλειψης ίντερνετ, διάθεσης, και χρόνου, αλλά σήμερα θα σας αποζημιώσω. Δεν το κάνω βέβαια από την καλή μου την καρδιά, αλλά επειδή 1. γύρισα σήμερα Αθήνα και ήταν κλειστά τα σουπερμάρκετ, ως εκ τούτου δεν έχω τίποτα στο ψυγείο και πρέπει να ξεχάσω την πείνα μου κάπως, 2. θα έπρεπε τώρα να ΕΡΓΑΖΟΜΑΙ οργανώνοντας το PORTFOLIO μου γιατί έχω τρεξιματάκια την βδομάδα που έρχεται, αλλά δε βαριέσαι; Πρώτη μέρα στο πουκόσπιτο είναι αυτή και με το γυρισμό αρχίζει το τριγύρισμα των εμπειριών και των σκέψεων από τις μέρες που πέρασαν και, γκρούνγκου-γκρούνγκου τα γρανάζια του μυαλού, άντε να συγκεντρωθείς.

Επίσης, είχα σημειώσει αρκετές σκέψεις για διάφορα πράγματα, αλλά έχω καιρό να γράψω αφενός, βαριέμαι να τα περνάω στον υπολογιστή αφετέρου, οπότε θα σας πω για πολύ πιο light πραγματάκια σήμερα, να αποφύγουμε μεγάλες απώλειες θερμίδων στις εγκεφαλικές συνάψεις λόγω επεξεργασίας δεδομένων.
Και θα τα πω σε μορφή λίστας, επειδή αυτό τον καιρό έχω καεί με διάφορα sites με λίστες:

ΛΙΣΤΑ 1: ΜΕ ΤΙ ΕΧΩ ΚΑΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ
1. Sites με λίστες: ο καλύτερος τρόπος να μαθαίνεις ό,τι πιο συναρπαστικό, περίεργο και άχρηστο υπάρχει, να ξεκινάς ωραία τη μέρα σου σκιζόμενος στα γέλια, με καφέ και τσιγαράκι, και να κάνεις φιγούρα/σπαμμάρεις/τρολλάρεις τους φίλους σου για/με αυτά που έμαθες. Ο παράδεισος του σπασίκλα που σέβεται τον εαυτό του και τον τίτλο που φέρει, διότι έχουμε κι ένα όνομα στην πιάτσα.
2. Με τη μουσική των Yeasayer και τα πιο-παλιά-από-το-χάρο μπλουζ-με-μπάντζο (πολλές παύλες, ρε παιδί μου) του Dock Boggs, και τα πιο νέα, αλκοολοποτισμένα και σκοτοβουτηγμένα νεότερα μπλουζ των Lyman Family. Επίσης με την ζαχαρένια παράνοια των DVAR (thanks, Αναστασία!).
3. Με το tvtropes.org (thanks, Hartoman!) , όπου απαριθμούνται, αναλύονται και καυτηριάζονται ασύστολα όλα μα όλα μα όλα μα όλα μα όλα μα όλα μα όλα μα όλα μα όλα μα όλα μα όλα μα όλα μα όλα μα όλα μα όλα μα όλα μα όλα μα όλα μα όλα μα όλα τα κλισέ σε ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, βιβλία και κόμικς.


ΛΙΣΤΑ 2: ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΩΝ ΔΙΑΚΟΠΩΝ
1. Σύσσωμη η οικογένεια πάνω από ένα παζλ 1000 κομματιών. Το φτιάξαμε σε 24 ώρες. Και θέλαμε κι άλλο.
2. Η πρόβα των παιδιών της ομάδας Aniline, όπου πρώτη φορά είδα πώς στέκονταν τα κείμενά μου στην παράσταση. Κι ένιωσα περίεργα, σαν να γεννάω ένα παιδί κι αυτό να μεγαλώνει και να σκίζει στο σχολείο ενώ είναι παράλληλα κούκλος, με ανησυχίες και περήφανος μεταλλάς.
3. Οι 2000 σελίδες συνολικά από βιβλία που διάβασα στο πλαίσιο της έρευνας για το βιβλίο μου. Κι έπεται συνέχεια, ουφ (κουράζομαι) και αχ (μ' αρέσει).
4. Το ότι πέτυχα ένα πολύ καλό μου φίλο από τα χρόνια της σχολής, 2 φορές, σε 2 διαφορετικές πόλεις, τελείως τυχαία. Το κακό θα τριτώσει εσκεμμένα τώρα που θα κατέβει, θα ανέβει και ο αδερφός, θα μαζευτούμε όλοι οι παλιοί και θα καούμε δίχως αύριο.
5. Το μπλουζοτζαμάρισμα με τον αδερφούλη, λίγο πριν τις διακοπές.
6. Βραδιά παιχνιδιών και αλκοόλης με φίλους και τους γονείς στο σπίτι. Και ναι, οι γονείς αποδείχτηκαν πιο κάφροι από μας.
7. Η συναυλία των Universe217, Down & Out και Small Hours Society στην Κομοτηνή.
8. Ο καφές στη Θεσσαλονίκη με τους Ανιλινίτες μου, όπου κάτσαμε 4 άτομα σε μια κούνια και κουνιόμασταν σαν κολασμένοι. Πάλι καλά που δεν τη σπάσαμε, αλλά αναστατώσαμε ένα ολόκληρο μαγαζί με το σκουριασμένο της κρίτσι-κρίτσι. Και είχε πλάκα.
9. Τα κλασικά κασεράκια στη “Διαδρομή”, απαραίτητη συνοδεία της Paulaner. Ή η Paulaner τελικά συνοδεύει τα κασεράκια;

Μα πάνω από όλα (για αυτό και μπαίνει εκτός λίστας), το ότι είδα τους φίλους μου ξανά, και είδα ότι μεγαλώνουμε, και όχι μόνο αυτό, αλλά μεγαλώνουμε ΩΡΑΙΑ. Σαν καλά κρασιά.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ...
1. Περισσότερη έρευνα, περισσότερο γράψιμο, ουφ και αχ!
2. Ανεβοκατεβάσματα Θεσσαλονίκη για τις παραστάσεις. Περισσότερα εν καιρώ.
3. Θα πήξω το μπαλκόνι μου στα φυτά – όσο έλειπα η φύση έκανε το θαύμα της. Η Σολεδάδ το Σολάνουμ απέκτησε παιδιά (βλάστησαν τα κουκουτσάκια από τους σπόρους της), ο βασιλικός Billy The Kid μυρίζει υπέροχα και μου υπόσχεται πεντανόστιμα pesto και ο Ναθαναήλ, ο all-time-classic τηλέγραφος, έφτασε αισίως το ένα μέτρο και θα αρχίζει να ανθίζει σύντομα. Ωστόσο, εξακολουθεί να είναι πράσινος και δεν τον συγχωρώ. Στην οικογένεια θα προστεθούν μια μικρή λεμονιά, μια πορτοκαλιά και από Μάη βουκαμβίλια. Και θα τα βλέπω και θα χαζοχαίρομαι, θα γράφω βλακείες και δε θα με αντέχει κανείς.
4. Θα λιώσω με παλιές, πολύ παλιές, και καλτ, πολύ καλτ, ταινίες τρόμου. (Thanks, Γιωργή!)
5. Παζλ παζλ παζλ. Παζλ, παζλ. Γλυκάθηκα. Όποιος ψήνεται να μαζοχιστεί/βασανιστεί μαζί μου, από όσους με ξέρετε, ας βγάλει φωνή.