4 λόγοι να αγαπήσετε το Σεπτέμβρη (όπως του αξίζει)

Μπήκε ο Σεπτέμβρης και άρχισαν να πέφτουν σωρηδόν στο newsfeed του Facebook οι επικήδειοι του καλοκαιριού:

Καλό χειμώνα!

Πάει το καλοκαίρι!

Τα κεφάλια μέσα παίδες...Σεπτέμβρης.

...και άλλα τέτοια μοιρολατρικά, που θα ζήλευε ακόμη κι ο Κωστής ο Καρυωτάκης.

Ούτε καν. Μέχρι κι εγώ είχα χιούμορ.

Εμείς, όμως, εδώ, σαν γνήσια τέκνα της Έριδος, δεν μπορούμε να βλέπουμε τέτοιες γκριζοπρόσωπες -φνορδ- αναίσχυντες δηλώσεις παραίτησης να σερβίρονται μπροστά στα μάτια μας πρωί πρωί. Συφιλιαζόμαστε. Μας γυρνάει το μάτι. Εκτοξεύεται η γουλιά του καφέ από το στόμα. Και συφιλιαζόμαστε ακόμα περισσότερο γιατί ο καφές είναι ΙΕΡΟΣ.

Γι' αυτό, λοιπόν, αγαπητοί αναγνώστες, θα κάτσουμε και θα σας πούμε γιατί τα σπάει ο Σεπτέμβρης και ελπίζουμε του χρόνου τέτοια μέρα να χαίρεστε κι εσείς και να μην ξαναπάρει το μάτι μας γκοθιές και μιζέριες πρωινιάτικο.

1. Δεν είναι το τέλος του καλοκαιριού: Επιτέλους, πρέπει να σταματήσει αυτή η άθλια, κακόγουστη κι επαίσχυντη ράδιο-αρβύλα που κυκλοφορεί και μεταδίδεται σαν πανώλη μεταξύ των ανίδεων και ημιμαθών συνανθρώπων μας! Το καλοκαίρι δεν τελειώνει επειδή μπήκε ο Σεπτέμβρης! Τουλάχιστον, όχι ακόμα. Το φθινόπωρο μπαίνει επισήμως στην 21 Σεπτεμβρίου, στη φθινοπωρινή ισημερία. 

Τότε μονο θα καθαρίσουμε τη σκάλα να λάμψει από την πάστρα, θα στρώσουμε το κόκκινο χαλί, θα βάλουμε και το καλό σεμεδάκι στο περβάζι του παραθύρου με το λελουδικό από πάνω και θα υποδεχτούμε το Φθινόπωρο. Αλλά, μέχρι τότε, έχουμε ακόμη είκοσι μέρες καλοκαίρι. Τι σημαίνει αυτό; Πολύ απλά, τρία σαββατοκύριακα ξαπλώστρας και παραλίας, κι αυτά πάντα επισήμως. Γιατί, ανεπισήμως, θα εξαρτηθεί από τη θερμοκρασία, η οποία μπορεί να είναι στα ύψη μέχρι και τον Οκτώβρη. Ή και όχι, αλλά όπως τη βρίσκει ο καθένας!

Αν ξαναπείς ότι εξαιτίας μου τελειώνει το καλοκαίρι, θα σε μηνύσω για συκοφαντική δυσφήμιση.

2. Είναι ένας ΠΟΛΥ σημαντικός μήνας: Κι εσύ τον καταφρονείς, γιατί έχεις χάσει κάθε επαφή με τον κύκλο της φύσης και της ζωής, σκέφτεσαι μόνο το τι θα γίνει στη δουλειά και η Έριδα θα σε μαλώσει.

Μα κάποτε, που οι άνθρωποι ήταν συντονισμένοι με τη φύση και έπιαναν το λακριντί με τα ξωτικά και τις νεράιδες, τότε λοιπόν, ο Σεπτέμβρης ήταν σελέμπριτυ ανάμεσα στους μήνες και τον τιμούσαν όπως του άξιζε:

Τον έλεγαν Σταυρίτη από τη γιορτή του Τιμίου Σταυρού στις 14 του μήνα, και εκείνη η μέρα ήταν ορόσημο για τους ναυτικούς, γιατί έδεναν τα πανιά στα ιστοφόρα, το οποίο σήμαινε ότι από ΄κει κι έπειτα μεγάλα ταξίδια γιοκ. Ήταν σαν να λέμε το deadline της θάλασσας. Από ΄κει βγαίνει και η παροιμία “Του Σταυρού, σταύρωνε και δένε”.

Φαντάζομαι ξεμείναμε εδώ παρέα, ελπίζω να μη σε πειράζει. Εμένα πάντως, καθόλου.

Εκείνη, δε τη μέρα, μοίραζαν βασιλικό στις εκκλησίες, γιατί ο βασιλικός υποτίθεται ότι φύτρωσε στο μέρος που ήταν ο Τίμιος Σταυρός.

Η πιο σημαντική ονομασία, όμως, του Σεπτέμβρη, ήταν “Τρυγητής”, γιατί τότε οι άνθρωποι έκαναν τον τρύγο. Πετούσαν τα σταφύλια στο πατητήρι, ανέβαζαν φούστες και παντελόνια και πηδούσαν όλοι μέσα, σε μια φιέστα τρελή, με μουσική, χορό, και πολλές αναθυμιάσεις, σαν όργιο των Φρέμεν με το μπαχαρικό. 

Μπάμπα-μπούμπα, ντάκα-ντούκα, έτοιμος ο μούστος, έτοιμο και το κρασί να το 'χουν οι άνθρωποι όλο το χρόνο να ευφραίνονται οι καρδιές τους και να κερδίζουν πόντους μακροζωίας ένεκα μεσογειακής διατροφής.
Κοινώς, αν δεν ήταν ο Σεπτέμβρης, χρυσά μου, δε θα είχατε το ποτήρι το κόκκινο κρασί να μας γράφετε αυτά τα βαθυστόχαστα σκοτεινά πραγματάκια! Γι' αυτό βάλτε την γκλάβα να δουλέψει κι ένα ποτηράκι κρασί και γιορτάστε σαν άνθρωποι!

Τόσο, μάλιστα, διάσημος ήταν ο Σεπτέμβρης,  που έχει και πολλές δικές του παροιμίες:

• Αν ίσως βρέξει ο Τρυγητής, χαρά στον τυροκόμο.
• Βοηθάει ο Άη- Γιάννης και ο Σταυρός, γιομίζει το αμπάρι κι ο ληνός.
• Θέρος, τρύγος, πόλεμος.
• Μάρτη και Σεπτέμβρη ίσια τα μεσάνυχτα. [:ισημερία]
• Στον Τρυγητή σιτάρι σπείρε και στο πανηγύρι σύρε.
• Τον Σεπτέμβρη τα σταφύλια, τον Οκτώβρη τα κουδούνια.
• Τον Τρυγητή τ' αμπελουργού πάνε χαλάλι οι κόποι.
• Του Σεπτέμβρη οι βροχές, πολλά καλά μας φέρνουν.
• Του Σταυρού αρμένιζε και του Σταυρού δένε.
• Του Σταυρού κοίτα και τ' Άη Γιωργιού ξεκίνα.
• Του Σταυρού σταύρωνε και δένε.
• Του Σταυρού σταύρωνε και σπέρνε.

(Ειδικά την παροιμία "θέρος-τρύγος-πόλεμος" πολύ την αγαπώ για κάποιο λόγο.Ίσως επειδή είναι σαν σύνθημα, πώς λέμε ψωμί-παιδεία-ελευθερία.)

3. Είναι μήνας-ορόσημο: Τέσσερα σημεία-ορόσημα έχει ο κάθε άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του (ή και όχι, γιατί αν σέβεται τον εαυτό του γιατί να πρέπει να ψυχαναγκαστεί με σημεία-ορόσημα, αντί να κάνει πράξη το στόχο του εκείνη ακριβώς τη στιγμή; Τέλος πάντων όμως):

α) Την Πρωτοχρονιά, τότε που βάζουμε όλοι κάτω τον πωπό μας και φτιάχνουμε εκείνες τις λιστούλες με όσα θέλουμε να αλλάξουμε και να κυνηγήσουμε τη νέα χρονιά (τύπου κόβω το κάπνισμα, χάνω κιλά, γράφω μια ιστορία κάθε βδομάδα) και συνήθως τα κάνουμε.

β) Τα γενέθλιά μας, τότε που μόνο εμείς – ως γενεθλιάζοντες- βάζουμε κάτω τον πωπό μας και φτιάχνουμε εκείνες τις λιστούλες με όσα θέλουμε να αλλάξουμε και να κυνηγήσουμε τώρα που μεγαλώσαμε ακόμα λίγο (τύπου κόβω το κάπνισμα, χάνω κιλά, γράφω μια ιστορία κάθε βδομάδα) και συνήθως τα αναβάλλουμε για τα επόμενα γενέθλια.

γ) Τη Δευτέρα, τότε που λέμε ότι θα αρχίσουμε δίαιτα και συνήθως το αναβάλλουμε για μια άλλη Δευτέρα, σε ένα γαλαξία πολύ μακριά...

Ναι, καλά.

δ) Το Σεπτέμβρη, από τον οποίο, όμως, δε γλιτώνουμε. Το Σεπτέμβρη όλα ξαναμπαίνουν στη σειρά τους. Είναι εκεί, μας περιμένουν, και δεν υπάρχει καμία, μα καμία δικαιολογία να αδρανήσουμε: Το γυμναστήριο που θέλουμε να ξεκινήσουμε ανοίγει, οι φίλοι τους οποίους κυνηγάμε για projects έχουν επιστρέψει στην πόλη και είναι εξίσου ορεξάτοι με εμάς, τα φροντιστήρια ξένων γλωσσών αρχίζουν τις εγγραφές (παρόλο που δε θα μάθεις εκεί Quenya) και γενικά, ο Σεπτέμβρης είναι ολόκληρος μια νέα αρχή, άσπιλη κι αμόλυντη σαν λευκή περιστερά.

Λευκή κι αμόλυντη, είπαμε.

4. Είναι σαν μια μίνι-άνοιξη: Ακόμη κι όταν προχωράει ο μήνας, δεν βγάζεις την μπέμπελη αλλά ούτε και τουρτουρίζεις. Ο καιρός γλυκαίνει, τα φυτά γύρω σου συνέρχονται από το σοκ του καλοκαιριού, που γι' αυτά είναι τεράστια δοκιμασία, και μαζεύουν δυνάμεις για το τσουνάμι του χειμώνα. Στο μεταξύ, ξανανθίζουν, αναπτύσσονται και γουστάρουν τη ζωή τους. Γιατί δεν το κάνεις κι εσύ;

Τα Pookoλούλουδα σας εύχονται ένα φανταστικό, υπέροχο, καταπληκτικό Σεπτέμβρη!

Παιχνίδι: Μέρος Α

Κάτι σαν πρόλογος

Έστριψε περίεργα η ρόδα αυτές τις μέρες και κατακλύστηκα από παιχνίδι. Από τη μια ετούτη εδώ η σελιδούλα, από την άλλη ετούτο εδώ το post και παιχνίδι, παιχνίδι παντού. Θα μπορούσα να μείνω έξω από το χορό; Ποτέ! Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Α. Το Καλάθι

Στο στρίψιμο της ως άνω ρόδας κάποιο γρανάζι στραφτάλισε περίεργα στο φως του ήλιου και μου έσκασε η αναλαμπή. Η αναλαμπή δεν ήταν τίποτε άλλο από το Καλάθι, το Καλάθι, δε, δεν ήταν τίποτε άλλο από αυτό που δηλώνει το όνομά του, ήτοι ένα καλάθι. Όχι, όμως, το κλασικό καλάθι-lunchbox που κουβαλούσε η Κοκκινοσκουφίτσα στη γιαγιά της.

(φήμες λένε ότι περιείχε χάμπουργκερ, μπίρες και crystal meth)

Ούτε και το καλάθι που βάζουμε μέσα τα πασχαλινά αυγά, ούτε το καλάθι που βάζουμε μέσα κρασιά και/ή σοκολατάκια (ωραίος συνδυασμός, παρόλα αυτά) και φυσικά ούτε το καλάθι που βάζουμε στο μπάσκετ.

Το δικό μας καλάθι ήταν μεγάλο! Ή τουλάχιστον έτσι φάνταζε στα μάτια τα δικά μου και του αδερφού μου όταν ήμασταν ακόμη σπόροι. Είχε και καπάκι, που άνοιγε και έκλεινε, απαλά, κάνοντας έναν ανεπαίσθητο καλαμένιο θόρυβο που παρέπεμπε ευθέως σε θρόισμα εξωτικών βλαστήσεων σε άγνωστα και ανεξερεύνητα μέρη.

Το πιο σημαντικό, το Καλάθι είχε μέσα ό,τι χρειαζόμασταν σαν παιδιά για να αποκτήσει η ζωή μας δράση, περιπέτεια και νόημα. Το καλάθι ήταν η πεμπτουσία της ύπαρξής μας.

Το καλάθι περιείχε – τι άλλο θα μπορούσε να περιέχει, άλλωστε;- τα παιχνίδια μας.

Όταν έφτανε η ώρα που μας άφηναν ήσυχους από τα φαε-το-φαϊ-σου, ντύσου-πλύσου-χτενίσου-πλύνε-τα-δόντια-σου, πάμε-σχολείο, κάνε-τα-μαθήματα, ανοίγαμε την τεράστια, ευλογημένη καλαθούνα. Οποία αγαλλίασις! Ο μικρός, δε, που του ρίχνω τέσσερα χρόνια και συνήθιζα να του ρίχνω 1-2 κεφάλια άνετα, μέχρι που πείσμωσε να με περάσει και τώρα για να τον κοιτάξω στα μάτια πρέπει να πάθω λουμπάγκο στο σβέρκο, βουτούσε μέσα ολόκληρος και το μόνο που μαρτυρούσε ότι υπήρχε παιδί μέσα στην καλαθούνα ήταν δυο χέρια και δυο πόδια που ξεπρόβαλλαν κάτω από το καπάκι, ανεμίζοντας θριαμβευτικά σαν τα λάβαρα των Συμμάχων στην απόβαση της Νορμανδίας.

Και τι δεν είχε μέσα το Καλάθι: πλαστικές καμηλοπαρδάλεις, βώλους, πλέιμομπιλ, κούκλες, αυτοκινητάκια, τουβλάκια, νεροπίστολα, ό,τι τελοσπάντων χρειαζότανε για να παίξουμε ό,τι θέλουμε με την ψυχή μας.

Το τελετουργικό πήγαινε κάπως έτσι:

Ι. Επίκληση

Μικρός: ΔΑΝΑΑΑΑΑΑΑΗ!

Εγώ: Τι;

ΙΙ. Χαρακτηριστικά επίθετα κλπ

Μικρός: Αδερφούλα μου καλή, αδερφούλα μου χρυσή κλπ

Εγώ: Λέγε, τι θες;

ΙΙΙ. Υπενθύμιση παλαιότερων προσφορών του θνητού

Μικρός: Εγώ που σου έδωσα πάλι ένα tronky σήμερα....

Εγώ: Μμμμ; (έκανα την ανήξερη)

ΙV. Αίτημα:

Μικρός: Έλα να παίξουμε!

Εγώ: Βαριέμαι.

V. Αυτοσχεδιασμός Μικρού Αδερφού:

Μικρός: Αν δεν έρθεις, θα πω στη μαμά ότι μου έφαγες πάλι το tronky!

Εγώ: Άντε, καλά, καλά!

(Υποσημείωση: Από το άνωθεν ritual μπορούν να εξαχθούν με ασφάλεια τέσσερα συμπεράσματα, ήτοι

α. Κάθε μορφή προσευχής έχει τέσσερα στάδια.

β. Αν δεν επιτύχουν τα τέσσερα, προχώρα στον αυτοσχεδιασμό.

γ. Και ο άγιος φοβέρα θέλει.

δ. Χρωστάω πολλά tronky στον αδερφό μου. Πολλά tronky. Παλιότερα έλεγε 72. Δεν ξέρω αν όντως τα μετρούσε ή με τρόλλαρε για να τονίσει τι καθαρματάκι ήμουν, και έλεγε κάτι και για τόκους κλπ.)

                                                                                                                                      ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΜΕ, ΟΡΕΣΤΗ!

Μετά το πέρας της επικλήσεως, το τέρας ο αδερφός μου κι εγώ έπρεπε να αποφασίσουμε τι θα παίζαμε. Εκεί βάζαμε σε εφαρμογή με μαεστρία όλα μας τα διδάγματα και τεχνικές επιχειρηματολογίας, διπλωματίας, φοβέρας κλπ κλπ για να πείσουμε ο ένας τον άλλον τι θα παίζαμε γρήγορα και αποτελεσματικά.

Εγώ ήθελα κούκλες, εκείνος αγορίστικα (ούτε που ασχολήθηκα ποτέ να δω τι εμπεριέχουν τα αγορίστικα, μου φαίνονταν από τότε μονοκόμματα και στερούμενα ανθρώπινου δράματος, τρομάρα μου!), τελικώς καταλήγαμε στα πλέιμομπιλ, που ήτανε και gender neutral και είχαμε και πολλά περιθώρια αυτοσχεδιασμού. Έφερνε, δηλαδή, εκείνος και τα αυτοκινητάκια του, έφερνα κι εγώ για κατοικίδια τα σκυλάκια και τα γατάκια από τα αυγουλάκια kinder και από κάτι σακουλάκια που κυκλοφορούσαν και ήμασταν όλοι ευχαριστημένοι.

Αφού αποφασίζαμε, ανοίγαμε το Καλάθι εναλλάξ ώστε να βγάλουμε τα παιχνίδια που θέλαμε. Δοκιμασία! Ήμασταν μικρούλια, το Καλάθι για τα μέτρα μας τιτανοτεράστιο, και φυσικά όλα μέσα αχταρμάς.

  Πρώτο από όλα υπήρξε το Χάος, όπως έλεγε και ο Ησίοδος.

Τέλος πάντων, αφού το καταφέρναμε κι αυτό, στήναμε την πραμάτειά μας. Επειδή δεν είχαμε οργανωμένο kit με όλο τον εξοπλισμό του πλέιμομπιλ, αυτοσχεδιάζαμε με τα τουβλάκια τζένγκα. Φτιάχναμε τα σπιτάκια τους από τζένγκα, τις άμαξές τους από τζένγκα και τις έσερναν μικρά πόνυ, τους πάγκους της αγοράς από τουβλάκια τζένγκα και από πάνω κοτούλες από αυγουλάκια κίντερ (συγγνώμη κοτούλες, αλλά πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσετε το ρόλο σας στην τροφική αλυσίδα) και γενικά στήναμε χωριά, πόλεις και αυτοκρατορίες. Μέχρις εδώ όλα καλά.

Επειδή, όμως, καμία κοινωνία δεν είναι ουτοπική, είχαμε κι εμείς τα θέματά μας. Εκεί, λοιπόν, έπρεπε να βάλουμε όλο μας το skill σε εφαρμογή ξανά, ώστε να αποσοβηθούν τυχόν προβλήματα κι εμφύλιες συρράξεις σε όσο το δυνατόν πιο ειρηνικό κλίμα, αλλιώς υπήρχε ο κίνδυνος να ξυπνήσουν οι Μεγάλοι και να μας χαλάσουν το παιχνίδι, βάζοντάς μας για ύπνο, ξενερώνοντάς μας και όλα τα συμπαρομαρτούντα. Έγινε κι αυτό κάποιες φορές, αλλά τους πήραμε γραμμή, οπότε όταν ξέφευγε λίγο το πράγμα, ο ένας πάντα έλεγε: “Σκάσε, θα ξυπνήσεις τη μαμά!” και εκ του θαύματος ο άλλος έβαζε γνώση και ξαναπατούσαμε το....play.

Οι επιδρομές στο Καλάθι σταμάτησαν εκ μέρους μου γύρω στα τέλη του δημοτικού, όταν φορτώθηκα με αγγλικά και τα μαθήματα στο σχολείο έγιναν πιο μπελαλίδικα. Δε σταμάτησε, όμως και το παιχνίδι! Σε επόμενο κεφάλαιο, λοιπόν, θα σας ταξιδέψω στους πολύπλοκους, γεμάτους ίντριγκες και πάθη κόσμους των παιχνιδιών που στήναμε τα καλοκαίρια.

Φάκελος: Παλιά παιδικά

ΠΡΟΣΟΧΗ: Αυτό το post θα το απολαύσετε μόνο αν πληρείτε δύο πρϋποθέσεις: 1. Έχετε γεννηθεί πριν το 1989. και 2: Είστε κορίτσι, καθώς τα αγόρια, κάτι τέτοια παιδικά τα θεωρούσαν “κοριτσίστικα”. Εκτός αν δεν ήσασταν ποτέ τόσο κομπλέξι και πρήχτης, οπότε, καλοδεχούμενος.

Περίεργο πρωινό το σημερινό. Ξύπνησα ορεξάτη και άρχισα να ψάχνω παλιά animations για το άλλο μου μπλογκ (ένα από τα πολλά, τελοσπάντων), το A Tale Per Night. Link στο link έπεσα πάνω στον Καρυοθραύστη του 1973 και θυμήθηκα τα παιδικάτα μου, που πήγαινα στο σπίτι της θείας μου και μας έβαζε να βλέπουμε βιντεοκασέτες με την ξαδέρφη μου και λιώναμε. Τα αγόρια άλλοτε ήταν μαζί μας κι άλλοτε όχι, και καλύτερα καμιά φορά γιατί μας ζάλιζαν τον έρωτα (μα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να μη θέλει ένα αγόρι να δει το Μικρό Πόνυ!)

Μην τα πολυλογώ. Το σεντούκι της νοσταλγίας άνοιξε για τα καλά οπότε έχουμε και λέμε:

Η ΛΙΜΝΗ ΤΩΝ ΚΥΚΝΩΝ

Πρίγκηψ ερωτεύεται ξανθομαλλούσα δεσποσύνη, την οποία όμως έχει ερωτευτέι ένας κακός μάγος και την έχει κάνει κύκνο επειδή δεν του κάθεται. Με τη σειρά του ο μάγος βάζει την κακιά του κόρη (η οποία μοιάζει πολύ με την ξανθομαλλούσα και εχμ...τώρα που το σκέφτομαι, δεν είναι λίγο ανώμαλο να είναι ερωτευμένος ο μάγος με μια που μοιάζει με την κόρη του; Τελος πάντων.) Ο πρίγκηψ στην αρχή πλανεύεται από την Οντίλ, αλλά ευτυχώς συνέρχεται πριν πέσει κέρατο και της ρίχνει χυλόπιτα, σώζει την καλή του και τα σκιουράκια χαίρονται.

Το απόλυτο χιτάκι-anime που έκανε τις καρδιές των μικρών κοριτσιών να σπαράζουν από πόνο, ελπίδα και μαγεία. Μας έμπασε από μικρές στη μουσική του Τσαϊκόφσκι και μαλώναμε ποια θα παίξει την Οντέτ και ποια την Οντίλ. Η ξαδέρφη μου πάντα έπαιζε Οντέτ, αλλά ποτέ Οντίλ και μου 'σπαγε τα νεύρα, γιατί ήθελα κι εγώ να παίξω την καλή μια φορά, έτσι για αλλαγή. Στο τέλος είδα κι απόειδα κι έπαιξα τη μικρή σκιουρίνα και μείναμε χωρίς Οντίλ.

Random thing που μου 'μεινε: Ο Ρόθμπαρτ που ροχάλιζε και έβγαινε από τη μύτη του μια φούσκα (μπλιαχ).

ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΩΝ ΚΥΚΝΩΝ

Έτερο χιτάκι-anime, αλλά από αυτά που τα ξεχνάς μπροστά στα άλλα, τα πιο μεγαλειώδη (όπως η Λίμνη των Κύκνων) και όταν τα ξαναβρείς συγκινείσαι σαν να 'σαι σχετικά άγνωστος ηθοποιός και και σου δίνουν ξαφνικά το Όσκαρ. Η πλοκή έχει ως εξής: Βασιλεύς παντρεύεται μάγισσα, η οποία μεταμορφώνει τα παιδιά του από προηγούμενο γάμο σε κύκνους επειδή τα ζηλεύει. Τη γλιτώνει παρατρίχα η μοναχοκόρη του Βασιλιά, η οποία, για να λύσει τα μάγια, πρέπει να τους φτιάξει πουκάμισα από τσουκνίδες κι όσο τα φτιάχνει, να μη βγαίνει μιλιά. Στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας την παντρεύεται ένας πρίγκηπας, ο οποίος, όμως, είναι λίγο άνιωθος κι ανασφαλής, γιατί της ζαλίζει τον έρωτα επειδή δε μιλάει (ναι, ηλίθιε, είναι μουγκή επειδή κωλώνει να σου πει ότι σ'αγαπάει, όχι επειδή έχει να λύσει ένα ξόρκι!). Τέλος πάντων, μουγκή-ξεμουγκή, η νεαρά λύνει τα μάγια, ανεβάζει το self-esteem του δικού της και τέλος καλό, όλα καλά, με εξαίρεση το ένα φτερό που έμεινε ενθύμιο στο μικρό της αδερφό και το ότι δεν έμεινε τσουκνίδα ούτε για δείγμα να την κάνουν σαλάτα στο παλάτι.

Random thing που μου 'μεινε: Το νήμα της πρώτης βασίλισσας, ο μοναδικός τρόπος για να βρει κανείς πού ζούσαν τα παιδιά του βασιλιά μέσα στο δάσος, το οποίο έκανε γκελ και ακουγόταν ένας ήχος πολύ ψυχεδελικός, λες κι ήταν κλεισμένοι μέσα ο Jean-Michel Jarre με τον Brian Eno.

ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΜΗΝΕΣ:

Δε θυμάμαι πολλά για αυτό και δε θέλω να το δω πριν γράψω το ποστ, όπως και τα υπόλοιπα, για να μη χαλάσω τις παιδικές μου αναμνήσεις. Από ό,τι θυμάμαι, σε αυτό το anime είναι μια πιτσιρίκα, η Άνια, που η κακομαθημένη βασίλισσα της χώρας την έστειλε να βρει χιονολούλουδο κι η Άνια έκλαιγε και κρύωνε κι έψαχνε ώσπου συνάντησε τους Δώδεκα Μήνες. Αχ, καημένη Άνια, ας διάβαζες λίγο Ντέιβιντ Άικ να δεις ότι η βασίλισσα έχει ερπετικό DNA και μετά να μπεις στους Anonymous! Θα γλίτωνες πολλά βάσανα.

Random Thing που μου 'μεινε: Ο Δεκέμβρης. Τι τεκνάκι που ήταν ο Δεκέμβρης! Ήθελα να τα φτιάξουν με την Άνια, άλλο μάλλον αυτή η ταινία δεν είχε έρωτες μέσα. Καλύτερα. Μπορεί να της έβγαινε και πάγος στο κρεβάτι.

ΟΥΓΓΑΡΕΖΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Αυτά τα έβλεπα γύρω στη Δ-Ε Δημοτικού στην ΕΤ2 παρέα με τον αδερφό μου (ναι, είναι πιο γιούνισεξ αυτό το παιδικό) και μας άρεσαν πολύ. Δεν ξέραμε πώς λεγόταν η σειρά και την είχαμε βγάλει "Τα Καλά Παραμυθάκια". Μόλις τύχαινε κι ακούγαμε αυτή τη χαρακτηριστική μελωδία των τίτλων έναρξης, κάναμε takeover τον καναπέ και δεν αφήναμε κανένα να βγάλει κιχ.

Random Thing που μου 'μεινε: το υπέροχο animation. Από τα πιο όμορφα που έχω δει. Επίσης, η μουσική των τίτλων αρχής, που σύντομα θα την κατεβάσω σε mp3 και θα την κάνω ringtone.

ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΚΑΙ ΑΔΜΗΤΟΣ

Ρωσικό animation που εξιστορεί τον ομώνυμο μύθο.

Random Thing που μου 'μεινε: Το παράξενο στιλ του animation. Επίσης, για κάποιο λόγο, που φαινόταν ότι διαπνεόταν από έναν έντονο ερωτισμό, ειδικά όταν τον περίμενε η Άλκηστις, με τα θλιμμένα μάτια και το πέπλο που λικνιζόταν στον αέρα, λες και, ρε παιδί μου, αυτοί έκαναν όλο σεξ (και δε θυμάμαι αν ηξέρα τότε ακριβώς τι ήταν το σεξ, αλλά τελοσπάντων, λες κι αγαπιόντουσαν υπερβολικά)

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΥΛΙ

Αυτό το έπαιζε πάλι η ΕΤ2 κάτι άκυρα απογεύματα, μάλλον για να γεμίσει το πρόγραμμα. Δε θυμάμαι σχεδόν τίποτα από πλοκή, αλλά με είχε σκλαβώσει το animation.

Random thing που μου 'μεινε: η μύτη του βασιλιά. Για κάποιο λόγο ήθελα να τον πλακώσω στις σφαλιάρες.

ΤΑΡΟ, Ο ΓΙΟΣ ΤΗΣ ΔΡΑΚΑΙΝΑΣ

Δε νοείται να είσαι Βορειοελλαδίτης και να μην έχεις δει τουλάχιστον 9000 φορές τον Τάρο, το Γιο της Δράκαινας. Την πλοκή δεν την θυμάμαι ακριβώς, αλλά νομίζω ότι μας έχει σβηστεί από τη μνήμη για ευνόητους λόγους. Δείτε αμέσως παρακάτω:

Random thing που μου 'μεινε: Η γριά που της φαινόταν το βυζί (παιδικό τραύμα #1). Η μάνα του Τάρο που ήταν δράκαινα και πέθανε (παιδικό τραύμα #2) και λύθηκαν τα μάγια και ξανάγινε η μαμά του Τάρο. Η γυμνή μαμά του Τάρο (παιδικό τραύμα #3), την οποία εκείνος έτρεξε κι αγκάλιασε. Σφιχτά. (παιδικό τραύμα #4) .




Αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο στον αδερφό μου και στα ξαδέρφια μου, που λιώναμε μικρά με αυτά τα παιδικά.

Φάκελος: η θέση της γυναίκας και το χέσιμο

Οι κακές γλώσσες λένε ότι ο κόσμος ξεκίνησε με ένα ανέκδοτο:

Την πρώτη μέρα της δημιουργίας, δεν υπήρχε τίποτα. Μόνο πίσσα σκοτάδι.

Τη δεύτερη μέρα της δημιουργίας, δεν υπήρχε τίποτα. Μόνο πίσσα σκοτάδι.

Την τρίτη μέρα της δημιουργίας, δεν υπήρχε τίποτα. Μόνο πίσσα σκοτάδι.

Τέταρτη, πέμπτη, έκτη, τα ίδια.

Την έβδομη μέρα , μες στο σκοτάδι, κάπου, κάπως ξεφύτρωσε μια λεπτή άσπρη γραμμή. Ακολούθησε ένας ήχος σνιφαρίσματος.

Και ευθύς ξεπήδησαν το φως, η στεριά, η θάλασσα, βουναλάκια, πεδιάδες, ζωάκια, πουλάκια...

Τελειώνει το ανέκδοτο, αρχίζει η ιστορία (και το χέσιμο).

Πήρε, λοιπόν, ο καλός Θεούλης σκατά κι αστρόσκονη (διότι κληρονομούμε τα καλύτερα και τα χειρότερα των γονιών μας), τα ονόμασε πηλό κι έφτιαξε τον Αδάμ. Βαριόταν ο Αδάμ, βαριόταν κι ο Θεός με τον Αδάμ, που έπαιζε όλη τη μέρα WoW, κι έφτιαξε και την Εύα.

Ο Αδάμ και η Εύα, εν αρχή, τα πήγαιναν πολύ καλά. Μέχρι και το Wow λιγόστεψε ο Αδάμ για να κάνει παρέα με την Εύα κι αυτό γιατί ήταν τόσο διαφορετικοί και τόσο ίδιοι: την καταλάβαινε πολύ λιγότερο από τα άλλα πλάσματα του Θεού (“Τι στο καλό, μαστουρωμένος έκανε τον κόσμο;” αναρωτιόταν ο Αδάμ), αλλά τουλάχιστον γελούσαν κι έχεζαν με τον ίδιο τρόπο.

Έτσι έγιναν κολλητοί επιστήθιοι κι επικρεβάτιοι και μάλιστα τακίμιασαν με τα ουράνια σώματα. Ο Αδάμ πήρε τον ήλιο και η Εύα τη Σελήνη.

Κι έτσι, οι Πρωτόπλαστοι, πήγαιναν για το χοντρό τους με βάρδιες, το πρωί ο ανήρ, το βράδυ η γυνή, έκαναν την ανάγκη τους κι ατένιζαν τον ήλιο και το φεγγάρι.

Όλοι, βέβαια, γνωρίζουμε τι παίζει με το χέσιμο: κάθεσαι μόνος σου, στην ησυχία σου, κάνεις τις βρωμιές σου και σκέφτεσαι απερίσπαστος. Έτσι, καθόταν ο Αδάμ και σκεφτόταν διάφορα, πού θα πάει τα πρόβατα για βοσκή και πόσα χρήματα χρειάζεται το νέο helmet που θέλει, καθόταν και η Εύα. Αλλά, σε αντίθεση με τον Αδάμ, η Εύα, φιλοπερίεργη και ολιστική, γέμισε μαγεία από το φεγγάρι κι άρχισε να ανακαλύπτει τις λέξεις. 'Ετσι, άρχισε να ονομάζει τα πράγματα, καταπώς διηγείται ο Mark Twain στο “Ημερολόγιο του Αδάμ και της Εύας”.

Κι ενώ ο Αδάμ χαιρότανε που τόσο συμπλήρωναν ο ένας τον άλλον (εξάλλου, πού να κάτσει να σκεφτεί κι αυτός τόσα ονόματα, θα έχανε το raid), ο Θεός τα πήρε κρανίο. Λάδωσε το Σατανά, έγινε το όλο σκηνικό με το Δέντρο της Γνώσης και βρήκε ευκαιρία να τιμωρήσει την Εύα, κάνοντας το χέσιμο για αυτήν ταμπού.

Μόνο οι προϊστορικές κοινωνίες την γλίτωσαν ελαφρώς, και οι τόποι όπου η γυναίκα είχε ισότιμη θέση με τον άντρα, όπως, για παράδειγμα, η Μινωική Κρήτη, όπου υπάρχει, όπως είπαμε στο προηγούμενο ποστ, το αρχαιότερο αποχετευτικό σύστημα στην Ευρώπη, αλλά κι αυτό δεν κράτησε πολύ. Σύντομα κατέβηκαν βάρβαροι, φιλοπόλεμοι λαοί και υποδούλωσαν τις κοινωνίες αυτές, εγκαθιδρύοντας ένα status quo που απαγόρευε στη γυναίκα τα πολλά πάρε δώσε με το φεγγάρι και τα πολλά σούρτα-φέρτα στην τουαλέτα.

Έτσι, ξεκίνησε μια μεγάλη περίοδος χρόνιας δυσκοιλιότητας.

Και τι δεν τράβηξε η γυναίκα στα σκοτεινά χρόνια της δυσκοίλιας ιστορίας της: αναγκάστηκε σχεδόν να εκμηδενιστεί κατά την αρχαιότητα, με λίγες εξαιρέσεις (όπως, π.χ. Τις Σπαρτιάτισσες και τη φιλόσοφο Υπατία). Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, όποια γυναίκα έκανε πολλή ώρα στον απόπατο, σήμαινε ότι σκεφτόταν και μηχανευόταν πράγματα, οπότε κατηγορούνταν για μαγεία και την έστελναν στην πυρά. Στη Μέση Ανατολή, από την άλλη, οι μοναχικοί ποιητές της ερήμου, θαμπωμένοι από τη σπανιότητα της θέας μιας γυναίκας να χέζει, την ανέβασαν σε κάτι τόσο θαυμαστό, όποτε ξεκίνησε η λεγόμενη “ιπποτική ποίηση”, η οποία πέρασε και στην Ευρώπη.

Έτσι, η γυναίκα, πέρα από περιουσία του άντρα της, καταδικάστηκε να είναι και πάντα λαμπερή, ευγενική και απρόσιτη, μήπως και θαμπώσει κανέναν άντρα και βρει ένα καλύτερο σπίτι και λίγο περισσότερο χρόνο στο μπάνιο για να χέσει μουλωχτά.

Σιγά-σιγά, με τις επαναστάσεις και την αυγή ενός νέου, πιο ελεύθερου κόσμου, οι γυναίκες ξύπνησαν. Τα πρώτα φεμινιστικά κινήματα έκαναν δειλά-δειλά την εμφάνισή τους, διεκδικώντας ισότητα των φύλων και το δικαίωμα της γυναίκας να μορφώνεται, να εργάζεται, να ψηφίζει και να χέζει.

Στην Ελλάδα, η γυναίκα έχεσε για πρώτη φορά επισήμως το 1952, με τις πρώτες εκλογές όπου έγινε δεκτή η ψήφος των γυναικών.

Αλλά τόσοι αιώνες καταπίεσης έκαναν τη γυναίκα να φτάσει στο άλλο άκρο: άρχισαν οι διάρροιες. Η γυναίκα βγήκε έξω, έκαψε τα σουτιέν της και όρμησε στον άντρα, για να φάει και το δικό του χρόνο στην τουαλέτα, χωρίς όμως να παύει να μεγαλώνει χέστηδες (με την κακή έννοια) γιους σαν πασάδες. Οι ισορροπίες μεταξύ των φύλων ανατράπηκαν επικίνδυνα και η γυναίκα με τον άντρα, πλέον, έχουν χωρίσει τα τσανάκια τους και γλωσσοτρώγονται στην πρώτη ευκαιρία.

Το χειρότερο; Άρχισε και η γυναίκα να παίζει WoW.

Και το μόνο που απομένει από την αγάπη που τρέφουν μεταξύ τους τα δυο φύλα είναι μερικά ποιήματα από ανθρώπους που αγάπησαν πραγματικά τις γυναίκες και εκτίμησαν τη σημασία του αποχετευτικού συστήματος και καναδυό εξυπνακίστικα posts με σκατά.

Κατά τα άλλα, καθόμαστε να παίζουμε σκατοπόλεμο, αντί να βάλουμε τα σκατά μας κάτω, να βγάλουμε μια άκρη πρώτα με τον εαυτό μας και να αγαπηθούμε έπειτα σαν ισότιμοι άνθρωποι. Να σταματήσουμε να τα παίρνουμε όλα τόσο προσωπικά και να μιλήσουμε με εκείνες τις πρώτες λέξεις που έβγαλε η Εύα και τόσο αγάπησε ο Αδάμ. Να ξεπεράσουμε τα σκατά που φάγαμε στη μάπα και να προχωρήσουμε. Να αναγνωρίσουμε ο ένας τη μαγεία του άλλου για να γεννηθεί μαγεία και μεταξύ μας...

Και να αρχίσουμε να αποκαλούμε με τρυφερότητα ο ένας τον άλλον “σκατιάρικο”.

(Αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο στην Τεμπελχανού. Ευχαριστώ το Γιαννάκη για το ανέκδοτο με τη δημιουργία του κόσμου, το Ηarto τον Μπελαλή που με μύησε στον Μπουκόφσκι και τον Filthy_Pagan που μου θύμισε το ποίημα)

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: ΤΟ ΝΕΟ ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ ΜΑΓΙΣΣΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

της Εκάτης Φεγγαρόλουστης του Οψιδιανού

Σοκ έχει κυριεύσει τις Ελληνίδες μάγισσες και μέντιουμ. Μετά τις πρόσφατες εξελίξεις στη Ρουμανία, αναμένεται να υποβληθεί και στην Ελλάδα προς ψήφιση ένα νομοσχέδιο που θα προσδιορίζει το θεσμικό πλαίσιο για τη μαγεία.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ο νέος νόμος-πλαίσιο, μεταξύ άλλων, προβλέπει:

• Την ίδρυση κρατικών ΑΕΙ Μαγείας σε Θεσσαλία και Σαμοθράκη, τα οποία θα βρίσκονται σε απευθείας συνεργασία με αντίστοιχα πανεπιστήμια στη Ρουμανία, την Ιρλανδία και την Τουρκία (Πανεπιστήμιο Μαγείας της Σμύρνης).

• Την εξομοίωση των άνωθι προς ίδρυση ΑΕΙ με τα ιδιωτικά κολέγια των Μαγικών Ταγμάτων και Μυστικών Αδελφοτήτων ανά τον κόσμο (Ο.Τ.Ο, Ναΐτες, Ροδόσταυροι, Ελευθεροτέκτονες, Ιλλουμινάτοι κ.ο.κ)

• Την προκήρυξη θέσεων μαγισσών, καθότι το επάγγελμα θα είναι κλειστό και θα υπάρχει ορισμένος αριθμός μαγισσών σε κάθε πόλη, καθώς και την ίδρυση Μαγικών Συλλόγων στους οποίους θα υπάγονται αυτές.

Επίσης, σύμφωνα με το νέο νομοσχέδιο, κάθε πτυχιούχος μάγισσα θα κάνει δεκαοκτάμηνη άσκηση μετά την απόκτηση του πτυχίου της και στη συνέχεια θα δίνει εξετάσεις στο Μαγικό Σύλλογο στον οποίο επιθυμεί να υπαχθεί. Μετά την απόκτηση της άδειας οφείλει να κάνει έναρξη επαγγέλματος στην εφορία (ΚΑΔ ΙΗ-666) και να ασφαλιστεί στο ΤΕΒΕ.

Μέχρι τη συμπλήρωση 5 ετών άσκησης της Μαγείας, η Μάγισσα θα λέγεται Παρά Μαντείαις. Από τα 5 έως τα 15 έτη, θα λέγεται Παρά Γητείαις, και θα μπορεί να έχει ασκούμενες. Μετά τη συμπλήρωση των 15 χρόνων θα είναι Παρά Κατάραις και θα έχει στη διάθεσή της τα ισχυρότερα ξόρκια.

Τα μαγικά ζώα της Μάγισσας, καθότι δε θεωρούνται ζώα, άρα πράγματα, με την έννοια του Αστικού Κώδικα (όπως κρίθηκε με την υπ. Αριθμόν 2323/2010 απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ), αλλά πνεύματα, με το νέο νόμο-πλαίσιο θα θεωρούνται υπάλληλοι της Μάγισσας και γι' αυτό είναι υποχρεωτική η ασφάλισή τους στο ΙΚΑ.

Το νέο νομοσχέδιο έχει γίνει δεκτό από τη μαγική κοινότητα της Ελλάδος με ποικίλες αντιδράσεις. Όπως και στη Ρουμανία, άλλες μάγισσες είναι αγανακτισμένες με τα σκληρά μέτρα της Κυβέρνησης και την επαχθή κατηγοριοποίηση του λειτουργήματός τους, και άλλες χαίρονται, με την αιτιολογία ότι ο νέος νόμος-πλαίσιο αναγνωρίζει επίσημα την ύπαρξή τους.

Όλες, ωστόσο, είναι απαισιόδοξες για το μέλλον, ειδικά μετά την πτώχευση του Hogwarts και την εισβολή του βρετανικού ΣΔΟΕ στη μεγάλη γιορτή του Χειμερινού Ηλιοστασίου στο Στόουνχεντζ.

EDIT: Προχώρησε το νομοσχέδιο για τη σχολή Φανταστικών Επιστημών, στην οποία μου έγινε και τιμή να λάβω έδρα Μυθολογίας (ή Ζομπολογίας, ή Παπαρολογίας).

Δεξιός λοβός 5 - αφιέρωμα: Ατρίγωνα κάλαντα

• Ανέβηκα, λοιπόν, εις την Υπερβορέαν, να διακοπεύσω οικογενειακώς. Άρχισαν τα κρύα, επιτέλους. Όλα είναι υπέροχα, αλλά έχω να καταγγείλω κάτι το οποίο θεωρώ πολύ σημαντικό: Φέτος ήρθαν να μας πουν μόνο δυο παιδάκια τα κάλαντα.

• Και όχι, δεν είναι επειδή διάβασαν σε προηγούμενο ποστ αυτό που πρότεινα, να μη δίνουμε/παίρνουμε χρήματα, αλλά φρούτα και γλυκά. Εκτός κι αν στο δημοτικό τους μαθαίνουν να μπλογκάρουν αντί να διαβάζουν Ζαχαρία Παπαντωνίου.

• Αλλά, μόνο δύο παιδάκια; Σοβαρά, γονείς; Φοβάστε μην πάνε καταλάθος στο σπίτι της μάγισσας που ήθελε να φάει το Χάνσελ και την Γκρέτελ; Ή ντρέπεστε, επειδή τα κάλαντα δεν έχουν μεγάλη σχέση με το λάιφσταϊλ της μοντέρνας πυρηνικής οικογένειας, με το κινητό από την πέμπτη δημοτικού κι έναν υπολογιστή ανά άτομο;

• Κι αυτά τα δυο παιδάκια, δεν είχαν καν τρίγωνο. Εμείς στα παιδικάτα μας, κάναμε υπερπαραγωγή που θα ζήλευε και η Ορχήστρα της Βιέννης. Τρίγωνα, μελόντικες, μέχρι και τουμπελέκι.

• Ίσως, βέβαια, τα παιδάκια απλά να ντρέπονται. Κι εμείς ντρεπόμασταν. Κι άντε στα έξι-εφτά, βγαίναμε αποφασισμένοι να τους ξυπνήσουμε όλους αξημέρωτα με τις αγγελικά μας γκαρίσματα, τραγουδώντας αυτό που ακούγαμε. Λίγο πιο μεγάλοι, στα εννιά-δέκα, είχαμε δει τους στίχους πολλές φορές στο σχολείο και ξέραμε πια ότι το τραγούδι έλεγε “συ σ' αρχόντισσα κυρία” κι όχι “Σισαρχώ τη Σανγκιρία”. Και για κάποιο περίεργο λόγο τα κάλαντα δεν ήταν πια τόσο γοητευτικά.

• Παρόλα αυτά, ξέραμε ότι συν Άγιω Βασίλη και χείρα κίνει για να πάρουμε τα πρωτοχρονιάτικα δώρα μας. Οπότε κάναμε την καρδιά μας πέτρα, ξεροκαταπίναμε με σθένος να πάει κάτω η ντροπή και βγαίναμε αποφασισμένοι στους δρόμους της γειτονιάς σαν ανήλικοι Ράμπο της σκάλας του Μιλάνου.

• Εδώ έχω να κάνω μια καταγγελία και στα σχολεία: Μη δείχνετε στα παιδιά τους στίχους από τα κάλαντα μέχρι μια ορισμένη ηλικία. Αφήστε τα να διαδοθούν μόνο προφορικά, από στόμα σε στόμα και το κάθε παιδί να φτιάξει το δικό του τραγούδι με τους δικούς του, υπέροχους misheard στίχους. Τα παιδιά είναι οι καλύτεροι λεξιπλάστες, οι αρχηγοί του α-νοητικού (nonsense) ύφους, το οποίο εμπλουτίζει τη φαντασία. Υπάρχει παγκόσμια nonsense παιδική γλώσσα, η οποία, φυσικά, διαφοροποιείται από χώρα σε χώρα, αλλά διαδίδεται προφορικά από παιδί σε παιδί, κυρίως από τα λεγόμενα λαχνίσματα και αντέχει εξαιρετικά στο χρόνο. Τι νομίζετε ότι είναι το α-μπε-μπα-μπλομ και το σιλ-μα-ριο;

• Μακρόχρονες αναζητήσεις μου στο χώρο του αποκρυφισμού και της συνομωσιολογίας με κάνουν να τείνω προς το εξής συμπέρασμα: ότι τα λαχνίσματα είναι ένα πανίσχυρο κωδικοποιημένο-μουσικοποιημένο μυστικό σύνθημα, το οποίο θα ενεργοποιήσει κάποιο χαμένο στα βάθη των αιώνων μυστικό όπλο για τη σωτηρία της ανθρωπότητας από το επερχόμενο zombie apocalypse του 2012.

• Γράφτηκαν από τους Άτλαντες το 4.000 πΧ, πέρασαν στους Αιγύπτιους μέσω της θρησκευτικής λατρείας και ενεργοποιούσαν το μηχανισμό των Αντικυθήρων.

• Πέρα, όμως, από τη μυστική τους χρησιμότητα, τα κάλαντα έχουν και μια άλλη, πιο φανερή λειτουργία: Είναι ευαγγελικές ειδήσεις, δηλαδή, διαδίδουν το χαρμόσυνο μήνυμα της γέννησης του Χριστού. Γι' αυτό και οι νοικοκύρηδες όφειλαν να φιλέψουν τα παιδιά, τα οποία τους γέμιζαν ευχές (“ σ'αυτό το σπίτι που ήρθαμε / πέτρα να μη ραγίσει / κι ο νοικοκύρης του σπιτιού / χίλια χρόνια να ζήσει”). Κι άμα δεν τους άρεσε το φίλεμα, τον έλουζαν με σκωπτικούς στίχους. Η Βικιπαίδεια έχει ένα παράδειγμα:

  «Αφέντη μου στη κάπα σου χίλιες χιλιάδες ψείρες,
  άλλες γεννούν, άλλες κλωσούν κι άλλες αυγά μαζώνουν!»

  
  

• Έγκυρες πηγές λένε ότι για χρόνια το μοναδικό σπίτι στο οποίο ακουγόταν η τελευταία ευχητική στροφή από τα κάλαντα ήταν αυτό του Επιτίμου.

(Πληροφορίες για την κακή τύχη αυτών των παιδιών ελέγχονται ως αναληθείς.)

• Πάντως, ακόμα κι αν ανήκετε στην άλλη πλευρά και προσμένετε με λαχτάρα το 2012, οι σκοτεινές δυνάμεις του Χάους έχουν προνοήσει και για σας. Μπορείτε να διαδώσετε το χαρμόσυνο μήνυμα του ερχομού των Μεγάλων Παλαιών και να ευχηθείτε στους αγαπημένους σας...Merry Cthulmas!

Φάκελος: Πριγκήπισσες Disney

Όλοι ως παιδιά μεγαλώσαμε με ταινίες της Disney, οι οποίες έπαιξαν και σημαντικό ρόλο στο πλάσιμο της τρυφερής σαν καρδιάς μαρουλιού ψυχούλας μας. Όποιος από σας δε δάκρυσε όταν σκοτώθηκε ο Μουφάσα είναι το πιο άκαρδο πλάσμα επί γης και του αξίζει να γίνει μεζεδάκι του Malebolgia.

Όλοι πήραμε βασικά ερεθίσματα από τις ταινίες αυτές, αλλά πιο πολύ εμείς τα κορίτσια, που μεγαλώσαμε με Χιονάτες, Σταχτοπούτες και τις υπόλοιπες τσιχλοφουσκάτες τύπισσες, με αποτέλεσμα να τραυματιστούμε πνευματικά και ψυχικά χωρίς σωτηρία.

Γιατί οι τύπισσες αυτές μόνο καλό τέλος δεν είχαν. Τα παραμύθια (Disney και μη) κόβουν τη διήγηση στο καλύτερο, για να μη δείξουν την αναπόφευκτη κατηφόρα μετά το “ και ζήσανε”. Και άντε, τουλάχιστον στην εκδοχή των Γκριμ είναι κατανοητό αυτό το happy end. Το 1700, αν μια γυναίκα δεν παντρευόταν κάποιον, έστω και σε λίγο καλύτερη κοινωνική θέση από τη δική της, θα κατέληγε στο μοναστήρι ή στο πεζοδρόμιο. Από τότε, όμως, έχουνε περάσει κοντά 300 χρόνια, στη διάρκεια των οποίων ψηφίζουμε, δουλεύουμε, βγαίνουμε έξω και την πέφτουμε σε όποιον μας αρέσει, πράγματα που αν έκανε η οποιαδήποτε Σταχτοπούτα μερικούς αιώνες πιο πριν θα κατέληγε κάτω από ένα σωρό πέτρες ή καμμένη (με την κακή έννοια) από την Ιερά Εξέταση, γιατί μόνο οι πόρνες και οι μάγισσες μπορούσαν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους.

Όπως και να 'χει, οι πριγκίπισσες των παραμυθιών κακοπέρασαν, για αυτό δε μας το λένε. Φοβόντουσαν μην γίνουν εξώφυλλο στην Espresso, μάλλον. Αλλά εμείς εδώ στο μπλογκ έχουμε απλώσει τους δακτύλους μας σε κάθε αρχείο και μυστική πηγή, κι έτσι προσφέρουμε αφειδώς και ασυστόλως την πολύτιμη τούτη γνώση.

Μακρηγορώ, όμως, πάλι. Ας πάρουμε τις πριγκήπισσες μια-μια κι ας τους αλλάξουμε τα φώτα:

ΧΙΟΝΑΤΗ

Τι παίζει με δαύτην: Έφηβη πανέμορφη πριγκήπισσα, τόσο πανέμορφη που η μητριά της συφιλιάζεται από τη ζήλεια, και αντί να πάνε σε οικογενειακό σύμβουλο ή να επιδοθούν σε μαλλιοτράβηγμα ή σε κλωτσομπουνίδια στη λάσπη με μπικίνι, ορντινεύει έναν κυνηγό να την σκοτώσει. Ο κυνηγός τής τη χαρίζει, η Χιονάτη βρίσκει καταφύγιο στους εφτά νάνους, τραγουδάνε την “Τζαμάικα” κάθε πρωί πριν πάνε στη δουλειά (οι νάνοι, η λεπτεπίλεπτη Χιονάτη κάνει το νοικοκυριό), η μητριά λυσσάει ακόμα πιο πολύ, της δίνει να φάει μήλο δηλητηριασμένο (φήμες λένε ότι είναι εκείνο το μήλο που έδωσε ο Πάρις στην Αφροδίτη, αλλά ίσως να είναι ακόμα μια θεωρία συνομωσίας), η Χιονάτη ταβλιάζεται σε κώμα, περιπλανώμενος πρίγκηψ την βρίσκει, την φασώνει, εκείνη ως εκ θαύματος συνέρχεται ΚΑΙ ΖΗΣΑΝ ΑΥΤΟΙ ΚΑΛΑ.

Καλάθια και πανέρια:

1. Η Χιονάτη είναι έφηβη.
2. Η Χιονάτη δεν κάνει τίποτε άλλο από το να τραγουδά, να κάνει τις δουλειές του σπιτιού και να ταβλιάζεται σε κάθε ευκαιρία.
3. Εφτά νάνοι; Αλήθεια, Χιονάτη;
4. Παντρεύεται τον πρίγκηπα ενώ μόλις έχουν γνωριστεί.

ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΖΟΥΜΕ ΟΝΤΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ: Παντρεύτηκαν. Πέρασαν χρόνια. Γέρασαν περνώντας τη ζωή τους σε βαρετά dinner parties, επίσημες δεξιώσεις και φιλανθρωπικά gala. Η Χιονάτη νοσταλγούσε την άγρια εφηβεία της στο χίπικο κοινόβιο στο δάσος, με τους εφτά σέξυ καρδαμωμένους μεταλλωρύχους και καταριόταν τη μοίρα της που παντρεύτηκε τον πρώτο τυχόντα μέσα στην αγωνία της για μια σταθερή σχέση. Σύντομα έπνιξε τη βαρεμάρα της στο αλκοόλ, στους ζιγκολό και τα αντικαταθλιπτικά.

Μπράβο, Χιονάτη. Ήσουν η μόνη γυναίκα που είχε φτιάξει μητριαρχική κοινωνία το Μεσαίωνα και τα έκανες σαν τα μούτρα σου.

ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑ

Τι παίζει με δαύτην: Πάλι όμορφη κόρη, πάλι μητριά, πάλι ψυχολογικός πόλεμος και scare tactics, με λίγη ενδοοικογενειακή βία να δέσει το γλυκό, αφού η Σταχτοπούτα η καημένη κάθεται στο σπίτι και καθαρίζει το τζάκι, τρώγοντας στη μάπα τις προσβολές της μητριάς και των ετεροθαλών αδερφάδων της. Αλλά, ως εκ θαύματος, σκάει τριπαρισμένη θαυματουργή νεραϊδονονά και την κάνει κούκλα για hot date με τον πρίγκηπα, τον οποίο η Σταχτοπούτα παρατάει με το πουλί στο χέρι όταν το ρολόι χτυπήσει δώδεκα και τον αφήνει χωρίς ούτε ένα τηλεφώνημα, για να μη δει ο Πρίγκηψ ότι είναι ένα απλό κορίτσι – ντροπή της! Ο δε Πρίγκηψ, επειδή πέτυχε η κλασική συνταγή του γραμματοσήμου, έχει οργώσει τη χώρα να την βρει. Την βρίσκει, τιμωρούν παραδειγματικά το σόι της Σταχτοπούτας, (γιατί δεν υπάρχουν δικαστήρια στα παραμύθια, παρά μόνο αυτοδικία), παντρεύονται ΚΑΙ ΖΟΥΝΕ ΑΥΤΟΙ ΚΑΛΑ.

Καλάθια και πανέρια:

1. Η Σταχτοπούτα είναι θύμα και θυματοποιείται καθόλη τη διάρκεια του παραμυθιού, αφού δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να σκύβει το κεφάλι και να υπομένει μοιρολατρικά τη μοίρα της, με ένα φακιόλι στο κεφάλι και τραγουδώντας σαν τη Μάρθα Βούρτση σε μελό του '60.
2. Η Σταχτοπούτα διαβάζει πολύ Coelho, αφού πιστεύει ότι το γεγονός και μόνο ότι θέλει να ξεφύγει (αν όντως θέλει να ξεφύγει), είναι αρκετό για να ενεργοποιηθεί ΟΛΟΚΛΗΡΟ το Σύμπαν για πάρτη της.
3. Το μόνο που χρειάζεται η Σταχτοπούτα είναι μια διέξοδος από τα σκατά στο σπίτι της.
4. Παντρεύεται τον πρίγκηπα “τυλίγοντάς” τον, επειδή του κάνει τη δύσκολη.

ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΖΟΥΜΕ ΟΝΤΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ:Παντρεύτηκαν και μέχρι τα 20 η Σταχτοπούτα ανταγωνιζόταν επάξια σε αριθμό απογόνων την Shub Niggurath. Έμεινε για πάντα με τον πρίγκηπα, ζώντας συμβατικά, χαμένη σε ένα σωρό ίσα με το Έβερεστ από ζιπουνάκια και πάμπερς, δίχως να παραπονεθεί ποτέ, ούτε για τις απιστίες του ή για το ξύλο που έτρωγε όταν καμιά φορά τολμούσε να πει ότι έχει κάποιο πρόβλημα.

ΩΡΑΙΑ ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ

Τι παίζει με δαύτην: Πεντάμορφη πριγκίπισσα, χωρίς οικογενειακό πρόβλημα αυτή τη φορά, όμως, αφού η εχθρός της είναι μια κακιασμένη νεράιδα που δεν την κάλεσαν όταν γεννήθηκε η ηρωίδα. Η μπέμπα έφαγε κατάρα, κάτι με αδράχτια και ύπνο βαθύ, την πάνε στο δάσος όπου χορεύει Τσαϊκόφσκι με τον πρίγκηπα με τον οποίο την προξενεύουν από τα γεννοφάσκια της, και τη μέρα των sixteen candles, ως εκ θαύματος, βρίσκει στο παλάτι ένα αδράχτι με το οποίο και τρυπιέται, γιατί είναι πολύ φυσιολογικό να βλέπεις μια αιχμηρή άκρη και να θες να κάνεις seppuku στο δάχτυλό σου. Πέφτει σε κώμα αλλά την σώζει ο πρίγκηψ, ο οποίος έχει σκύψει από πάνω της και της ρίχνει γλωσσόφιλο (αυτό στην Ντίσνεϋ, στο παραμύθι των Γκριμ ξύπνησε επειδή, όσο κοιμόταν, ο πρίγκηψ την είχε κουτουπώσει και γονιμοποιήσει, με αποτέλεσμα να ξυπνήσει επειδή την θήλαζε το μωρό της). Συνέρχεται, η κακιασμένη μάγισσα σκοτώνεται , παντρεύονται, με τις νεράιδες να χορεύουν αλλάζοντας χρώμα στα φορέματά τους ΚΑΙ ΖΟΥΝΕ ΑΥΤΟΙ ΚΑΛΑ.

Καλάθια και πανέρια:

1. Ξύπνησε επειδή ο πρίγκηπας ήταν πάνω της και την φάσωνε.
2. Ξύπνησε επειδή ο πρίγκηπας ήταν πάνω της και την φάσωνε.
3. Ξύπνησε επειδή ο πρίγκηπας ήταν πάνω της και την φάσωνε.
4. Και εκείνη τον παντρεύτηκε.

ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΖΟΥΜΕ ΟΝΤΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ: Παντρεύονται. Κατά τη διάρκεια του γάμου τους η Ωραία Κοιμωμένη αναρωτιέται γιατί ο πρίγκηπας θέλει να κάνει την αιώνια κοιμισμένη κατά τη διάρκεια της εκπλήρωσης των συζυγικών τους καθηκόντων. Αυτή είναι η light εκδοχή. Στην πιο heavy metal εκδοχή των αδερφών Γκριμ, η Ωραία Κοιμωμένη ξεκινά τσουνάμι εκδίκησης ως άλλη Beatrix Kiddo, σφαγιάζοντας τον πρίγκηπα Bill και τους συνενόχους του, για να ζήσει ήσυχα με την κόρη της.

ΠΕΝΤΑΜΟΡΦΗ

Τι παίζει με δαύτην: Όπως καταλαβαίνουμε από το όνομά της, είναι κι αυτή πανέμορφη. Αλλά όχι μόνο αυτό: είναι και πανέξυπνη. Ίσως η μόνη Disney Princess που απεικονίζεται να διαβάζει. Η Μπελ είναι nerd, κι αν ζούσε στην εποχή μας θα διατηρούσε badass blog, όπου θα έθαβε indie τυπάδες και passive-aggressive γκόμενες. Γι' αυτό και τρώει τα μούτρα της όταν μπλέκει με έναν active-aggressive τύπο, το Τέρας. Σοβαρά, Μπελ; Έτσι κάνεις τη διαφορά; Ο κτηνώδης αυτός τυπάς, πέρα από το ότι δε βλέπεται, την κρατάει αιχμάλωτη, επειδή ο πατέρας της τόλμησε να κόψει ένα τριαντάφυλλο από τον κήπο του, γιατί κατά βάθος έχει κι αυτός ευαισθησίες. Εξού και η Πεντάμορφη τον ερωτεύεται παρόλο το abuse (ή εξαιτίας του), εκείνος μεταμορφώνεται σε Ντέιβιντ Μπέκαμ, παντρεύονται ΚΑΙ ΖΟΥΝΕ ΑΥΤΟΙ ΚΑΛΑ.

Καλάθια και πανέρια:

1. Σύνδρομο Στοκχόλμης.
2. Η ηλίθια ελπίδα ότι η αγάπη όλα τα νικά (ακόμα και την ψυχασθένεια).

ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΖΟΥΜΕ ΟΝΤΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ: Παντρεύονται και ζούνε μια πολύ παθιασμένη σχέση στα όρια της αρρώστιας, όπου το σεξ διαδέχεται τη βία και τούμπαλιν, με μόνιμο σάουντρακ το “Poison” του Alice Cooper, μέχρι η Μπελ είτε να σηκωθεί και να τον παρατήσει σύξυλο (στην καλύτερη), είτε να καταλήξει στο νοσοκομείο με τη μούρη της κιμά και έχοντας χάσει την ακοή της σαν τη Χάλι Μπέρι. Για καταγγελία, ούτε λόγος.

ΓΙΑΣΜΙΝ

Τι παίζει με δαύτην: κακομαθημένη πριγκηπέσσα εξ Ανατολής, η οποία κάνει την εφηβική της επανάσταση γνωρίζοντας τον Αλαντίν, έναν κλέφτη, ο οποίος και της λέει ψέματα για την ταυτότητά του, υποδυόμενος το νεο indie-stinking rich-prince kid on the block. Παρόλα αυτά, η μισανθρωπική, κακομαθημένη καρδιά της Γιασμίν λιώνει και νικάνε μαζί τους κακούς τραγουδώντας αλά Grease σε ιπτάμενα χαλιά. Και, φυσικά, παντρεύονται ΚΑΙ ΖΟΥΝΕ ΑΥΤΟΙ ΚΑΛΑ.

Καλάθια και πανέρια:

1. Η Γιασμίν είναι μόλις 15, ο Αλαντίν 18. Αυτό στην Ελλάδα λέγεται αποπλάνηση ανηλίκου.
2. Η Γιασμίν, παρότι 15, είναι σούπερ ανεπτυγμένη για την ηλικία της και περιφέρεται με περιβολή σέξυ ναυαγοσώστριας.
3. Τι έγινε που ο Αλαντίν την φλόμωσε στο ψέμα; Το να μην ξέρεις από πού κρατάει η σκούφια αυτού που έχεις δίπλα σου δεν έχει καμία, μα καμία σημασία, αν τον αγαπάς πραγματικά.

ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΖΟΥΜΕ ΟΝΤΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ: Εφηβικός έρωτας. Γάμος στα 15. Δεν έχω να πω κάτι άλλο, μπορείτε να φανταστείτε τη συνέχεια.

ΑΡΙΕΛ

Τι παίζει με δαύτη: Μικρή, πανέμορφη γοργόνα ετών δεκάξι, που παρατάει το βασίλειό της, τον κόσμο της, την οικογένειά της, τη φωνή της κτλ κτλ για έναν τυπά που τον λένε Έρικ, κάνοντας, μάλιστα συμβόλαιο με τον θηλυκό Κθούλου Ούρσουλα να της δώσει ένα ζευγάρι πόδια. Ερωτεύονται, με τους υδρόβιους φίλους της Άριελ να κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να γίνουν κακαβιά, πολεμούν την κακιά Ούρσουλα και, αφού την τρυπήσουν με το κατάρτι του πλοίου (γιατί ένας δίκαιος πρίκηψ όπως ο Έρικ πρέπει να δίνει το σωστό παράδειγμα για απονομή δικαιοσύνης στους υπηκόους του), παντρεύονται ΚΑΙ ΖΟΥΝΕ ΑΥΤΟΙ ΚΑΛΑ.

Καλάθια και πανέρια:

Η Άριελ είναι απλά το χειρότερο πρότυπο πριγκήπισσας (και το χειρότερο πρότυπο γενικώς):

1. Είναι δεκάξι και παρατάει τα πάντα λόγω των εφηβικών της ορμονών.
2. Δε διστάζει να δώσει τη φωνή/ψυχή της στην Ούρσουλα με αντάλλαγμα ένα ζευγάρι πόδια.
3. Κάθεται στον κόσμο των ανθρώπων για έναν γκόμενο ενώ βλέπει καθαρά ότι οι φίλοι της από πάντα κινδυνεύουν να χάσουν τη ζωή τους από το κουζινομάχαιρο του ψυχάκια μάγειρα.

ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΖΟΥΜΕ ΟΝΤΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ: Παντρεύονται και μόλις το άγριο, εφηβικό ξεμυάλισμά της για τον Έρικ ξεφουσκώσει, η Άριελ θα βλαστημά για μια ζωή το ότι παράτησε τα πάντα (οικογένεια, φίλους, πατρίδα, λαμπρή καριέρα στο τραγούδι) και έμεινε κολλημένη σε έναν αδιάφορο σύζυγο, ο οποίος της έχει βάλει τα δύο (ανθρώπινα) πόδια σε ένα παπούτσι. Και δε θα υπάρχει σωτηρία, γιατί στα παραμύθια δεν υπάρχουν διαζύγια...

Windows Undead Μέσατζερ

Ποιο είναι αυτό το πρόγραμμα που το έχουν όλοι-μα όλοι-μα όλοι στον υπολογιστή τους; That's right, clever kids, το της επικεφαλίδος. Ακόμα και σαμάνος στο Θιβέτ να είσαι, θα το έχεις εγκατεστημένο, κι ας μην έχεις καν υπολογιστή. Ποιος κάθεται να κάνει αστρική προβολή, όταν με τον Μέσατζερ μπορείς να πρήξεις άνετα τον κόσμο;

“Η τελευταία αναβάθμιση του Μέσατζερ είναι φοβερή”, έσπευσε να με πληροφορήσει φίλος μου πρωί πρωί με τη ροδοδάχτυλη αυγούλα. (Είπα ότι δε θα σε καρφώσω, καθαρματάκι). “Μπορείς να εμφανίζεσαι online μονο σε συγκεκριμένα άτομα ή και ομάδες.”

“Έκανες την τύχη σου, μάγκα μου”, του είπα κι εγώ, ευλόγως, γιατί μονίμως εμφανιζόταν οφλάην και έσκαγε να μου μιλήσει αναπάντεχα, σαν τον Οξαποδώ σε βαφτίσια.

“Γιατί είσαι συνέχεια οφλάην;” τον ρωτούσα.

“Σσσσσ”, μου ψιθύριζε εικονικά σαν νίντζα της Κonoha. “Είμαι incognito”.

“Γιατί καλέ;”

“Γιατί είναι η Generic Passive-Aggressive Γκόμενα μέσα και δε θέλω να με πρήξει.”

“Α.”

Και κάπως έτσι εμπνεύστηκα το εν λόγω ποστ, το οποίο θα μπορούσε να έχει εναλλακτικό τίτλο: ΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΟΥ ΣΤΟ MSN, ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ.

Ας ξεκινήσουμε:

• Οι Διαθέσιμοι: Αυτή η ομάδα είναι πράσινη (no pun intended) και χαρωπή. Συνήθως αποτελείται από ανθρώπους που είτε χρησιμοποιούν το msn όπως θα έπρεπε να χρησιμοποιείται, ήτοι με την σωστή κατάσταση για το σωστό λόγο.

Βέβαια υπάρχουν και σε αυτή την κατηγορία άτομα που καπηλεύονται την κατάσταση αυτή για να σε σπαμάρουν ανελέητα, ακόμα κι αν εσύ έχεις δηλώσει κατηγορηματικά πως είσαι πορτοκαλί (όχι, δεν είμαι συναισθητική, το πορτοκαλί σημαίνει ότι δεν βρίσκεσαι στον υπολογιστή, υποτίθεται, αλλά θα επανέλθουμε σε αυτό):

α. Οι Hopeless Romantics: ακόμα κι αν σκίζονται στη δουλειά, στην τουαλέτα, ή κοιμούνται, αυτοί οι άνθρωποι είναι πάντα online και στέλνουν εικονίδια με καρδούλες και τριανταφυλλάκια παντού. Παντού. Θεωρούν ότι πρέπει να είναι πάντα διαθέσιμοι, γιατί ο μεγάλος τους έρωτας θα τους μιλήσει μέσα από το msn. Ή, ότι θα βγει μαζί τους, επειδή, ξέρεις, τα τριανταφυλλάκια και οι καρδούλες στο msn αντιστοιχούν με καντάδες και πυροτεχνήματα στην πραγματική ζωή.

β. Οι Hopeless Γενικώς: ετούτοι εδώ δε σκίζονται να βρουν τον έρωτα, απλά έχουν το msn γιατί θέλουν απλά να μιλήσουν. Να κοινωνικοποιηθούν λίγο, βρε αδερφέ. Κι αν αυτό πριν από 7-8 χρόνια εθεωρείτο κουλ (διότι, ευτυχώς ή δυστυχώς, μάλλον το δεύτερο, είμαστε γνήσια τέκνα της mIRCακής εποχής), στην εποχή μας είναι απλά λυπηρό, για δύο λόγους: Αφενός, people, get a life. Αφετέρου, αν θέλετε τόσο πολύ να μιλήσετε μέσω υπολογιστή και όχι με κάποιο άλλο μέσο, τουλάχιστον αναβαθμιστείτε: υπάρχει και το Facebook chat (and this is irony.)

• Oι Απασχολημένοι: Τούτη η ομάδα έχει το κόκκινο (και πάλι, υπονοούμενο ουδέν) και μια νοητή badass γκριμάτσα απαγόρευσης σε στυλ “Talk to someone else, f*cker, I am busy. Busier than you. Busy doing something useful. Really useful. Like watching porn.”

Τέλος πάντων, οι Απασχολημένοι είναι απασχολημένοι με ο,τιδήποτε άλλο εκτός από το msn. Στην ουσία η κατάσταση αυτή δε σε πρήζει με τα σπαστικά πλοπ όταν σου μιλάει άλλος, όταν σου έρχεται e-mail και δεν ανοίγει παράθυρο στο παράθυρο, ω παράθυρο. Κοινώς, ο υπολογιστής σου είναι ήσυχος και αφιερωμένος 100% σε αυτό που κάνεις. Συνήθως, η κατάσταση αυτή χρησιμοποιείται από ανθρώπους που εκείνη τη στιγμή πραγματικά κάνουν δουλειά (όχι, η τσόντα δε θεωρείται δουλειά, ούτε το WOW), από ανθρώπους που βλέπουν τσόντες ή παίζουν WOW (ή Sims etc etc) ή από ανθρώπους που απλά θέλουν τον υπολογιστή τους να τρέχει σαϊτα και το κεφάλι τους ήσυχο.

Υπάρχουν, βέβαια και οι Μουλωχτά Απασχολημένοι, δηλαδή αυτοί που δεν κάνουν τίποτα, απλά βάζουν αυτή την κατάσταση για τη μαγκιά της υπόθεσης (αντίστοιχο στην πραγματική ζωή με έναν wannabe συγγραφέα, που γράφει βλακείες σε ένα μπλογκ, αλλά στο τηλέφωνο λέει “Δουλεύω”.)

• Οι Δεν-Βρίσκομα-Στον-Υπολογιστή: αυτή η κατάσταση, χρώματος πορτοκαλί σημαίας Ιρλανδίας, είναι τα ξωτικά του MSN. Πρώτον, διότι σχεδόν πάντα βρίσκονται στον υπολογιστή, αλλά διατείνονται το αντίθετο. Δεύτερον, διότι με αυτή την κατάσταση βγαίνει ένα πολύ χαλαρό attitude, σε φάση, μίλα-μου-εσύ-και-ίσως-σου-απαντήσω-χαλαρά, σνομπ ποζεριά που δικαιούνται να έχουν μόνο οι νεράιδες. Τρίτον, επειδή έχουν το θράσος και τα παίρνουν όταν κάποιος τους μιλάει, σε στυλ “αφού βλέπεις ότι είμαι away, εσύ γιατί μου μιλάς;” Σώπα ρε, κλείσε το msn άμα είναι. Α, ναι. Δεν μπορείς.

  Και κάθονται εκεί, συνέχεια πορτοκαλί και indie, και σου μιλάνε μόνο όταν τους σκάσουν τα υπαρξιακά τους.

• Οι Άζαξ: Μιλάω, φυσικά, για τους Εκτός Σύνδεσης. Εδώ έχουμε τρεις υποκατηγορίες:

  α. Αυτοί που είναι όντως εκτός σύνδεσης, οπότε αν τους μιλήσεις θα είσαι βλαμμένος, εκτός αν αυτός που θέλεις να μιλήσεις είναι ο δαίμονας που έχει κάνει possess τον υπολογιστή τους, ή θες να τους αφήσεις ένα μήνυμα που θα το δουν όποτε να 'ναι, για το ρομαντικόν της υπόθεσης (έτσι νομίζεις, τουλάχιστον, αλλά η αλήθεια μπορεί να πονάει, δες υποκατηγορία γ').

  β. Οι Νοσφεράτου του MSN: Αυτοί που είναι πάντα offline για να αποφύγουν ΠΟΛΥ κόσμο, συνήθως συναδέλφους, αφεντικά ή συρφετούς Generic Passive Aggressive Γκόμενων: Καραδοκούν αθέατοι στις σκιές των υπονόμων του Διαδικτύου και θα σου σκάσουν στα ξαφνικά, με stealth που θα ζήλευε και ο γαμηστερότερος Nosferatu σε campaign Vampire. Αυτοί είναι από τις χειρότερες φάρες του MSN, όχι μόνο γιατί δεν τολμούν να αντιμετωπίσουν τους τρόμους από το Υπερπαραπέραν, αλλά κι επειδή θα έρθουν να σου μιλήσουν μόνο όταν θέλουν και αυτοί πάντα πρώτοι, σαν εκλεκτοί celebrities, απορώντας, κιόλας, γιατί αργείς να απαντήσεις.

γ. Αυτοί που σε έχουν αποκλείσει: Κάτι θα έκανες και θα τους έβγαλες πολύ μπελαλίδικο situation, και απλά δε θέλουν να τους ξαναδείς online. 1. Μη στενοχωριέσαι. 2. Μην αφήνεις ρομαντικά μηνύματα. 3. Μην ακούσεις το γ@μημένο “Σφύριξα κι Έληξες” και το ποστάρεις στο φέησμπουκ. Θα γίνω Χάνιμπαλ και θα σου φάω τα τζιέρια. Όχι μόνο γιατί δεν κρατάς χαρακτήρα, αλλά και γιατί δεν το κάνεις καν με στιλ. 'Nuff said.

Αυτές ήταν οι κατηγορίες. Θα έκλεινα εδώ, αλλά είστε τυχεροί/άτυχοι και κοπρολαλάω σήμερα. Κι άλλες κατηγορίες:

Τύποι που συχνάζουν στο MSN:

• Οι φυσιολογικοί: Το όνομα τα λέει όλα, βαριέμαι να γράφω περαιτέρω.

• Οι Φίλοι-Πολύ-Μακριά:με δαύτους θα ξεκινήσεις για ένα γεια και θα καταλήξεις να συζητάς ώρες.

• Οι Ανατολίτες: “Μιλάς και με άλλους”; Ναι, γαμώτο, msn είναι, όχι σχέση που πάει για γάμο.

• Οι Attention Junkies: Βάζουν συνέχεια υπεργαμηστερά personal messages και αλλάζουν συνέχεια ονόματα, νομίζοντας πως είναι το next best thing του ... ποιου άραγε; Τουλάχιστον έχουν πλάκα.

• Οι Πρήχτηδες: Αυτοί θα ρωτήσουν πρώτα αν ενοχλούν. Αν δε θέλεις να ξεκινήσεις Εμφύλιο, την έκατσες, γιατί αν τους πεις όχι, θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε και θα μιλάνε κτλ.

• Τα Αρκουδάκια της Αγάπης: μιλάνε ΜΟΝΟ με emoticons, γιατί, ξέρεις, πρέπει να ενημερώνουν την ανθρωπότητα για το πώς ένιωσαν όταν έφαγαν πιλάφι το μεσημέρι. Έχουν τόσα πολλά emoticons που για να μπορέσεις να συνεννοηθείς πρέπει να κάνεις μαθήματα αποκρυπτογράφησης.

• Οι Μουσικοψαγμένοι-my ass: έχουν ενεργοποιημένη την ενημέρωση για τη μουσική που ακούνε, για να ποζεριάσουν για το υπέροχο γούστο τους στη μουσική. Λες και μόνο αυτοί ψάχνονται με τη μουσική. Αυτοί, συνήθως, διαπράττουν και το μεγαλύτερο fail στο msn: Όταν έχουν κατάσταση “Βρίσκομαι Μακριά από τον Υπολογιστή” και παίζει μουσική. Ή έχουν βιονική ακοή ή νομίζουν ότι μπορούν να μας δουλέψουν ψιλό γαζί.

Αυτά είναι τα ευτράπελα του msn, δε νομίζω να τα θυμήθηκα όλα, αλλά η προσοχή μου δεν είναι 100% εστιασμένη, γιατί μου μιλάνε, παρόλο που είμαι away, και έχω και τους Floyd να παίζουν και αστροπροβάλλομαι ταυτόχρονα. Πόσα να αντέξει ένα μυαλό;