Δεξιός Λοβός #666: Focus Writer

Κατέβασα ένα «συγγραφικό» πρόγραμμα σήμερα. Δεν ήξερα ότι υπάρχουν και τέτοια, νόμιζα ότι όλοι βολευόντουσαν με ένα χαρτί κι ένα μολύβι, ή το word στο τσακίρ κέφι και όλα καλά. Αλλά τούτο είναι διαφορετικό. Είναι αποκάλυψη.

Καταρχάς, καταλαμβάνει ολόκληρη την οθόνη. Ούτε facebook, ούτε youtube, ούτε κανένας άλλος περισπασμός.

Δεύτερον, δεν έχει word processing. Δηλαδή γράφεις ό,τι θες, όπως το θες και δεν έχεις καμιά ενοχλητική γραμμούλα να σου κοκκινίζει το κείμενο. Δε λέω, είναι καλό να παίρνει πρωτοβουλία ο υπολογιστής σου και να σε διορθώνει (το καλό σου θέλει, εξάλλου) αλλά καμιά φορά όταν αρχίζεις και βλέπεις κοκκινίλες εκεί που αλωνίζεις στα λιβάδια της φαντασίας, ε ναι, προσγειώνεσαι λίγο.

Το καλύτερο, όμως, είναι ο ήχος. Ο ήχος της γραφομηχανής. Τον ενεργοποιείς και κάθε φορά που πατάς ένα πλήκτρο, ακούγεται και το κλανγκ σαν να γράφεις σε γραφομηχανή. Το effect είναι πολύ περίεργο. Επειδή ο ήχος δεν είναι τόσο γρήγορος όσο πιθανώς το γράψιμό σου, αναγκάζεσαι να γράψεις πιο αργά για να ακούς τον ήχο σε κάθε γράμμα. Με μένα αυτό γίνεται τουλάχιστον. Κι ίσως έτσι να μην ζορίζονται τόσο χέρια και σίγουρα το απολαμβάνεις πιο πολύ. Είναι σαν κάθε γράμμα να αφήνει το αποτύπωμά του, σαν να σφραγίζει όντως το ηλεκτρονικό χαρτί.

Κι όταν πατάς το enter, εκεί που το πρόγραμμα αναπαράγει τον ήχο που θα έκανε η γραφομηχανή όταν  θα άλλαζες σειρά, εκεί είναι σαν οι παράγραφοί σου να έχουν εδραιωθεί σαν υπάρξεις, να έχουν το δικό τους λόγο και τη δική τους ανάσα.

Οπότε ναι, να ένας καλός λόγος για να μη γράφω μαλακίες.

` Δεξιός Λοβός #16: Ακόμα ένα post για την Κυριακή

Ναι, ξέρω, καταντάω γραφική, αλλά έχω μεγάλο πρόβλημα με την Κυριακή. Δεν πάω τα μούτρα της, ρε παιδί μου. Ξεκινάει ανέμελα και νωχελικά, με γλυκές αγκαλιές, αχνιστό καφέ και muffins, κάπως έτσι και τελειώνει μέσα σε βροχή, θρήνο κι αντάρα, κάπως έτσι.

Ποτέ δεν τα 'χα καλά με την πάρτη της. Θυμάμαι δημοτικό ακόμα, Κυριακή βράδυ, θα 'μουνα τετάρτη δημοτικού μάλλον γιατί στο σαλόνι έπαιζε εκείνη την αηδία το Λαβ Σόρυ, και να 'σου εγώ στο δωμάτιο να μυξοκλαίω. Με λυγμούς, όχι μαλακίες. Δεν γούσταρα ρε παιδί μου την Κυριακή και το κωλοπαίδι της τη Δευτέρα, τα σχολεία και τα λοιπά συμπαρομαρτούντα. Και να σου κλάμα, να σου δάκρυ η καλή σου, μέχρι που ρωτούσε η μάνα μου γιατί κλαίω κι εγώ, επειδή ντρεπόμουνα κιόλας τρομάρα μου, της έλεγα επειδή ψήνει η Λίλη το ψάρι στα χείλη του Λάκη του υδραυλικού.

                               Έγκυρες πηγές λένε ότι του έκατσε τελικά.

Τώρα όμως, ρε φίλε, το Λαβ Σόρυ ούτε σε επαναλήψεις το βάζουν πια (ευτυχώς), το οποίο σημαίνει ότι δεν έχω πια δικαιολογία να φέρομαι έτσι. Αλλά και να το έπαιζαν, πάλι δε θα είχα δικαιολογία, καθότι κοντά 30 χρονών μουλ γυναίκα. Το οποίο σημαίνει, ότι θα πρέπει να βάλω τα σκατά μου μαζί (put my shit together που λένε και οι Σάξονες) και να δω τι παίζει με την πάρτη μου. Διότι, καλοί μου φίλοι, τα Sunday blues οφείλονται σε έναν απλούστατο λόγο, βεβαίως, βεβαίως. Στο ότι κάτι βλέπεις στη ζωή σου και δε σου αρέσει, είναι όμως ένα τσιμιτσούκι αδιόρατο, σαν ένα χαλικάκι στο παπούτσι, και πρέπει να βγάλεις όλο το παπούτσι για να απαλλαγείς. Κι άμα βρωμάει πολύ το παπούτσι (η ζωή σου, εν προκειμένω), κάπως το σκέφτεσαι, μην εκτεθείς κιόλας, οπότε κάνεις τουμπεκί και συνεχίζεις να περπατάς.

Ή και βγάζεις το παπούτσι, ξέρεις. Και πεις σε απλά μαθηματικά, αυτό μου αρέσει, το κρατάω, αυτό όχι, άντε γεια.

Όχι βέβαια πως η ζωή είναι απλά μαθηματικά, αλλά αυτό είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο και δεν έχω σκοπό να το αναπτύξω στην παρούσα.

Δεν έχω πολλά να σας πω για το παπούτσι και την επίπονη διαδικασία του να το βγάλεις. Θα σας έλεγα να βάλετε από εκείνα τα αποσμητικά για τη δυσοσμία, αλλά συνήθως όταν αρχίζει το παπούτσι να βρωμάει είμαστε ακόμα νέοι και δεν το καταλαβαίνουμε (σ.σ.: λάθος επιλογές). Το μόνο που μπορώ να σας δώσω είναι ένα tip το οποίο δεν ξέρω αν μπορεί να σας βοηθήσει, αλλά βοήθησε το τομάρι μου πολλάκις στο παρελθόν και ίσως να με βοηθήσει ακόμα μια φορά.

Το tip είναι τούτο: Κάθε πρωί μόλις ξυπνήσεις, πριν ακόμα φτιάξεις τον καφέ σου (πώς λέμε όταν είναι να δώσεις αίμα, μη φας, μην πιεις, μην καπνίσεις), παίρνεις μια κόλλα χαρτί, παίρνεις κι ένα μολύβι, ή ανοίγεις το word, ή αν θες και στατιστικά και badges και λοιπά τσικιτσάκια μπαίνεις εδώ (αν και το πάνε για paysite) και γράφεις ό,τι σου κατέβει. ΑΛΗΘΕΙΑ Ο,ΤΙ ΣΟΥ ΚΑΤΕΒΕΙ. Κι αν δε σου κατεβαίνει, γράψε “δε μου κατεβαίνει”. Θα εκπλαγείς, αλλά κάνοντας αυτό ασυνείδητα τακτοποιείς στα συρτάρια του μυαλού σου όλες τις ατάκτως εριμμένες σκέψεις σου. Ναι, ναι, αυτές τις σκέψεις που είναι σαν μονές κάλτσες και δε βρίσκεις το ζευγάρι τους.

Κατά τα άλλα, καλά. Πήρα το Κουτάβι χτες (όπου Κουτάβι βλ. την αγάπη-μου-και-καλύτερό-μου-φίλο, ο οποίος έμενε όταν τον γνώρισα εδώ και, παρόλο που καμιά φορά του κρατάω μούτρα όπως εδώ, τον αγαπώ τόσο πολύ γιατί με κάνει να αγαπάω μέχρι και την Κυριακή, όσο γίνεται, δηλαδή) και πήγαμε βιβλιότσαρκα. Και επιτέλους τσίμπησα όλους τους τόμους του Χρυσού Κλώνου από το βιβλιοπωλείο της Εκάτης, το οποίο είναι απλά απερίγραπτο. Ημιυπόγειο, πλατεία Βικτωρίας, μερακλίδικο, με ανθρώπους οι οποίοι κάνουν μπαμ, ρε παιδί μου, ότι το αγαπάνε το βιβλίο, δεν το τρέχουν διεκπεραιωτικά το θέμα. Μου έδειξαν και μια έκδοση Ελληνικής μυθολογίας του 1827 του Κομητά και μου τρέξανε τα σάλια αλλά ευτυχώς ήρθα γρήγορα στα συγκαλά μου.

Αυτά. Είχα κι άλλα να πω για τα βιβλιοπωλεία, γιατί πήγαμε και σε άλλα, αλλά αφενός μπήκε η Δευτέρα, οπότε θα είμαι εκτός, αφετέρου θα το κάνω ξεχωριστό post όταν ολοκληρωθεί το τουρ καμμένων βιβλιοπωλείων, τέλος κι αυτό το δεξιολόβισμα, τα λέμε οσονούπω, να είστε καλά, και όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά στις αμυγδαλιές (λόγω εποχής).

Δεξιός Λοβός #15 (νομίζω)

Είναι ημέρα εργάσιμη και νύχτα κοιμήσιμη (ήτοι θα έπρεπε τώρα να είμαι στο τρίτο όνειρο καθότι αύριο εγερτήριο) αλλά θες δεν μπήκα στη διαδικασία για το πρώτο και το δεύτερο όνειρο, θες γιατί άρχισαν να με γαργαλάνε πάλι τα χέρια μου μετά από καιρό, να 'μαι με το μάτι γαρίδα να δεξιολοβιάζω. Με πιθανότητα που προσεγγίζει τη βεβαιότητα, είμαστε αισίως στο δεξιό λοβό #15 (κάπου έχασα την αρίθμηση και/ή τα tags) και τέλος πάντων δεν μπορώ να κρατηθώ, έγινε το μαγικό, γράφω ξανά, γράφω πολύ (όσο γίνεται), και να 'μαστε και πάλι.

Ο δεξιός λοβός, για όσους δεν ξέρουν, είναι σκέψη ασυγκράτητη, οπότε αν κάπου δε βγάζετε νόημα, δεν πειράζει. Είναι σαν τη ζωή ένα πράμα. Δεν έχει νόημα, κι αυτό είναι το νόημά της (ή και όχι).

1. Θα ήθελα να ξεκινήσω με κάτι που διαπίστωσα πρόσφατα και με λύπησε πολύ, οφείλεται μάλλον, όμως, σε παρεξήγηση. Φίλοι μου, ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα fnords ΔΕΝ είναι φίλοι μας. Είναι οι αόρατοι λεκτικοί γάντζοι του Συστήματος, τους οποίους σε δίδαξαν στο σχολείο να μην μπορείς να αναγνωρίσεις συνειδητά, με συνέπεια, κάθε φορά που βλέπεις κάπου τη λέξη fnord, να μπερδεύεσαι και να μην μπορείς να επεξεργαστείς λογικά και κριτικά αυτό που διαβάζεις. Για αυτό και το να μπορεί κάποιος να βλέπει τα fnords είναι στην ουσία το πρώτο στάδιο της επιφοίτησης. Αν έχετε κάποιο φίλο ο οποίος έχει τάσεις να θεωρεί ότι τα fnords είναι φίλοι μας, παρακαλώ απευθυνθείτε στη γραμμή άμεσης βοήθειας 000-2323-FORTY-CAKES (αστική χρέωση).
   
   
   
                                              
                     Όσο τρομερό είναι και το να πιστεύετε ότι τα fnords είναι φίλοι μας.
   
   
2. Διάβασα το Life of Pi και είδα και την ταινία τα Χριστούγεννα. Υπέροχο βιβλίο, καλούτσικη ταινία, αλλά στα ODEON πρέπει να βάλουν διάλειμμα asap. Τρεις ώρες ταινία και με τόση θάλασσα, η μισή αίθουσα κρατιόταν να μην τα κάνει πάνω της. Αίσχος!
   
   
3. Κάνουμε ένα άλμα στο χρόνο, από τα Χριστούγεννα του 2012 στις 27/2/2013, όπου αράζω αμέριμνη και ακούω το “Σαν με κοιτάς” από Μάνου-Φέρτη (ο τελευταίος με την κλασική αμερικανουά προφορά της εποχής τύπου σαν με κοιτάς ηλιοβασίλεμα στα μάνντια σου φωνντι-άααα) και μετά είπα “βρε δεν πάω από τη μικρή στη μεγάλη αδερφούλα κι από τη Ναθαναήλ στην Άνναμπελ;” και έτσι άκουσα το “Ένα πρωινό” και να σου μου σκάει μια τρελή ιστορία, παραδόξως αληθινή, καλοκαίρι 2010 να ψάχνω την κολλητή μου, Νι αγνοείται κι έτσι, και τελικά τέλος καλό όλα καλά αλλά εμένα όλη αυτή η αναταραχή με έβαλε να κάνω χίλια σενάρια. Τελικά είχα έμπνευση για μια σειρά ιστοριών η οποία – μαντέψτε- δεν ξεκίνησε ολοκληρώθηκε ποτέ. Όχι και πως είχε και πολλά φόντα να μπει σε σειρά τότε, καθότι οδηγήθηκα σε κάτι άλλο και μετά σε κάτι άλλο άλλο, και μετά μπήκα στο βιοπορισμό και ερωτεύτηκα οπότε no time, αλλά εντάξει, τώρα που παλαντζάρω σιγά σιγά με όλα αυτά τα πρωτόγνωρα πράγματα ίσως να την ξαναπιάσω.
   
   
4. Χεστήκατε, το ξέρω, παρομοίως.
   
   
5. Είναι περίεργο, όμως, το πώς οι ιστορίες μένουν κολλημένες στο κεφάλι σου, σαν σταλακτίτες στη Σπηλιά των Ιδεών, και όσο και να νομίζεις ότι τις έχεις ξεχάσει και ότι σκούριασες και δεν είναι πια για σένα το γράψιμο γιατί σε έφαγαν μαρμάγκες, συστήματα, οκτάωρα-υπερεργασίες-υπερωρίες και λοιποί δαίμονες, έρχεται μια ωραία πρωία (ή εσπέρα, ορθότερα), και νιώθεις εκείνο το γαργαλητό που γίνεται φαγούρα και μετά ανάγκη και ξαναξυπνάς. Και, ως του θαύματος, το χεράκι σου πάει μια χαρά μόνο του (στο πληκτρολόγιο, ρε). Ίσως, τελικά, το γράψιμο να είναι σαν το σεξ, το οποίο είναι σαν το ποδήλατο. Έτσι και μάθεις, δεν το ξεχνάς ποτέ. Άντε ίσως να ξαναβάλεις καμιά βοηθητική ρόδα λόγω αναπηρίας από την έλλειψη practice.
   
   
6. Και αυτό ισχύει για κάθε μορφή τέχνης. Κι αυτό το λέω για να μην πελαγώνεις, εσύ που είσαι εκεί στα συν πλην τριάντα και νομίζεις ότι πάει αγάπη μου όλα τελειώσανε σαν άλλος Πασχάλης.
   
   
   
   
                              Ποιος μίλησε για zombie apocalypse;
   
   
   
   
   
7. Αν υπάρχει θέληση, όλα γίνονται. Κι αν σου φαίνεται τσιτάτο, τετριμμένο και κλισέ να ξέρεις ότι δεν το λέω εγώ, το είπαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι (συν Αθηνά και το ξερό σου κίνει) και ο θείος Αλ, ο οποίος έφτιαξε ολόκληρη κοσμοθεωρία πάνω σε αυτό και κατέληξε να έχει δικό του μαγικό τάγμα και πύργους στις Σκωτίες. Μετά, βέβαια, κατέληξε χειρότερα, ώσπου κατέληξε γενικώς από λοίμωξη του αναπνευστικού (και πρέζα).
   
   
8. Οπότε άραττον τον εξ ΙΚΕΑ κράββατόν σου, περιπάτει, έστω και με πι, κάρπε ντίεμ, καρπέ ξηρέ, καρύδια και κάσιους, φτιάξε brownies, και γενικά ρε παιδί μου μην το βάζεις κάτω και μη μας/σου τα ζαλίζεις.
   
   
9. Είχα κι άλλα να πω αλλά τα ξέχασα. Αλλά το νου σου σε αυτό που σου είπα. Α, και στα fnords.

Δεξιός λοβός #έχασα-το-λογαριασμό: 'Ελα να αγανακτήξουμε, ντάρλινγκ

• Καιρό έχω να γράψω. Το ξέρω. Αλλά μια οι παραστάσεις (που σκίσαμε), μια οι απογραφές (να βγάλουμε και το ψωμάκι μας), δεν είχα χρόνο ούτε να αναπνεύσω. Φαντάσου, έχω να γράψω πάνω από δυο βδομάδες.
• Τα της Ισπανίας τα πήρα πρέφα αργά, καθώς έβγαζα τα μάτια μου σαν γιαγιά με το πατομπούκαλο πάνω από την νταντελίτσα για το σεμεδάκι πάνω από τα απογραφικά δελτία. Αλλά η απογραφή τελείωσε και τώρα πια δεν υπάρχει καμια δικαιολογία.
• Και τι κάνουν οι Ισπανοί, λοιπόν; Παίρνουν τύμπανα και κλαπατσίμπαλα, κατεβαίνουν στις πλατείες και φωνάζουν. Γιατί, λέει, αγανάκτηξαν (με το “ξ”, δε μιλάμε λόγια εδώ). Και μας την είπανε κιόλας, ότι είμαστε κοιμήσια.
• Εμείς, κοιμήσια; Ω μα από πότε; Εμείς όλο αγανακτισμένοι δεν είμαστε; Πάντα δεν κατηγορούμε και βρίζουμε;
• Ναι, βέβαια. Μέσα από το facebook και το twitter. Γινόμαστε για λίγο Τσεγκεβαράδες, κάνουμε το κομμάτι μας να μας κάνουν πατ-πατ στην πλάτη και πάμε να δούμε το τελευταίο επεισόδιο της εκάστοτε σειράς.
• Με αγγλικούς υπότιτλους, φυσικά, γιατί οι ελληνικοί μάς ξινίζουν.
• Όλο ξινιζόμαστε, ρε παιδάκι μου. Κι όλα τα βρίσκουμε ύποπτα και να βρωμάνε σαν την κάλτσα του μικρού Κωστάκη που μόλις γύρισε από το ποδόσφαιρο.
• Να, για παράδειγμα, αυτό με τους Αγανακτισμένους: όλοι αρχίσανε να ρωτάνε τι είναι και τι κάνουν και από πού κρατάει η σκούφια τους και ποιανού παιδί είναι. Ε τι σε νοιάζει, ρε φίλε; Για αλλαγή δεν ξελαρυγγιάζεσαι κι εσύ;
• Μου θυμίζει αυτό που γινότανε όταν πρωτοξεκίνησαν οι Atenistas. Έμενα και Αθήνα τότε και το τι είχα ακούσει δε λέγεται: ότι είναι παιδάκια του ΣΥΡΡΙΖΑ, όχι, ότι είναι νεοπασοκάκια, ψέματα, ότι είναι οπαδοί της Νέας Τάξης, α όχι, τελικά έχουν ερπετικό DNA. Που πήγα σε δράσεις τους, και εντάξει, δεν τρελάθηκα με αυτό που είχε γίνει με τα κεριά στην Ομόνοια, αλλά να σου πω κάτι; Μπορεί να τους λες υποκριτές και κουτάβια κι ότι η αλλαγή δεν έρχεται έτσι, ΑΛΛΑ: όποιοι κι αν είναι, ό,τι κι αν κάνουν, παίρνουν τον κώλο τους και πάνε και καθαρίζουν τα σκουπίδια ΣΟΥ ή δεντροφυτεύουν. Δεν κάθονται στον καναπέ τους να γκρινιάζουν.
• Ούτε το παίζουν Τσεγκεβάρες από το twitter.
• Έβγαλα και στιχάκι προχτές: “είμαι τόσο μα τόσο hipster / που κάνω επανάσταση μέσα απ' το twitter”.
• Φυσικά δεν το πόσταρα στο Twitter.
• Το πόσταρα όμως στο Facebook να δουν όλοι τι έξυπνη που είμαι.
• Αυτά χτες, όμως. Γιατί σήμερα ξύπνησα μέσα στην τρομάρα από ένα τρομερό post-apocalyptic horror όνειρο. Ήταν λέει στη Σουηδία ένα απολυταρχικό καθεστώς στρατιωτικών κανιβάλων. Και είχαν τους ανθρώπους για την πλάκα τους. Άλλους τους σκότωναν (όπως οι μικροί Σπαρτιάτες τους είλωτες) και άλλους τους έτρωγαν, συνοδεύοντάς τους με λίγο οινόμελο (δεν έχουν Chianti στη Σουηδία).
• Και κάπου στρόφαρα. Μπορεί να ξίνισα με αυτό που γινόταν στο twitter για το #greekrevolution αρχικά, , από την άλλη, όμως, αν μόνο έτσι μπορούν να συντονιστούμε λίγο όλοι εμείς οι εξυπνάκηδες και να στροφάρουμε, then so effin' be it. Ποια είμαι εγώ να το κρίνω, σε τελική;
• Και προπαντός, γιατί να ξινίζομαι; Με το ξίνισμα φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, επειδή απλά ξινιζόμασταν σαν μυξοπαρθένες και δεν κάναμε τίποτα επί του πρακτέου.
• Ξέρω, δε θα έρθει η αλλαγή έτσι. Η αλλαγή θέλει αίμα και πόνο, όχι κλαπατσίμπαλα και αντίσκηνα. Από την άλλη, ο κόσμος βράζει αλλά μένει ασυντόνιστος επειδή... ξινίζει. Είτε για το αίμα είτε για τα κλαπατσίμπαλα. Κάπως πρέπει να τα βρούμε. Να τα μιλήσουμε για την επόμενη φορά, ρε παιδί μου.
• Κι αυτά που λες. Κι ίσως να κάτσεις και να συφιλιάζεσαι καταδικάζοντάς τα πάλι όλα, αλλά υπάρχει μια περίπτωση να είσαι περισσότερο μόνος σου από τις άλλες φορές και “ψευτοεπαναστάσεις”. Θα βγουνε πιο πολλοί σήμερα. Κι αν δεν βγούνε σήμερα, θα βγούνε αύριο, που θα έρθει η συναίνεση, θα απολυθούνε και θα τους παίρνει το σπίτι η τράπεζα.
• Με πιθανότητα που αγγίζει τη βεβαιότητα.
• Αυτά. Πάω να αγανακτήξω. Γιατί είμαι νέα και άνεργη.
• Και μου αρέσουν τα κλαπατσίμπαλα.

Δεξιός λοβός #13: Οι καλές νύχτες και οι ζωντανοί νεκροί

• Διαβάζω το The Walking Dead αυτές τις μέρες. Μονορούφι. Μου αρέσει, ρε παιδί μου. Έχει σπλατεριλίκι, ξεκοιλιάσματα κι αγώνα. Αγώνα για επιβίωση και αγώνα για διατήρηση της ανθρωπιάς.
• Μου αρέσει τόσο πολύ γιατί μου θυμίζει την ανθρώπινη κοινωνία. Το σπλατεριλίκι βέβαια, είναι αθέατο, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν υπάρχει. Κοίτα λίγο γύρω σου, κάνε μια ανασκόπηση της ζωής σου, δες τους καθημερινούς σου αγώνες στη δουλειά, τις σκοτεινές σκέψεις σου το βράδυ, τους φίλους που πούλησες ή σε πούλησαν, τους εραστές που άφησες ή που σε άφησαν χωρίς πολλά  λόγια. Το χειρότερο; Δε φαίνεται να μας πειράζει πια. Αφού είναι όλα τόσο εύκολα και γρήγορα. Πού καιρός για ανθρωπιά. Όχι πως μας χρειάζεται. Νόμος του δυνατότερου και άλλα τέτοια τσιτάτα, που τα μαθαίνουμε εξ απαλών ονύχων ζώντας σε ένα σύστημα που φροντίζει να μας αφαιμάσσει από μωρά παιδιά από κάθε ίχνος αλληλεγγύης και συνείδησης.
• Και το χειρότερο είναι πως μπορεί να θυμώσουμε λίγο, αλλά δεν αγωνιζόμαστε ποτέ επί της ουσίας. Λέμε, λέμε, αλλά δεν κάνουμε τίποτα. Στην επόμενη ευκαιρία θα ξαναγίνουμε καθάρματα, προκειμένου να διασφαλίσουμε ακόμα μια μέρα στον ήλιο για το φτηνό μας τομάρι. Ή αυτοί ή εμείς. Σαν να πολεμούμε ζόμπι. Μόνο που, για τον άλλον, τα ζόμπι είμαστε εμείς.
• Rage against the dying of the light, έγραφε ο Dylan Thomas σχεδόν έναν αιώνα πριν. Ποιος θυμός, όμως, και ποιο φως; Μόνο λεφτά και ο αγώνας δρόμου για το κέρδος, είτε υλικό, ζωτικό, συναισθηματικό (όπως τραγουδούσαν και οι Stereo Nova): Υλικά αγαθά, καταναλωτισμός, γρήγορο γαμήσι, επιφανειακές φιλίες, όλοι μας σε ετοιμότητα, με το ένα πόδι να φύγουμε όταν βρούμε κάτι που δε μας αρέσει. Λες κι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένα πιάτο σούπα που αν βρούμε μια τρίχα μέσα μπορούμε να επιστρέψουμε το πιάτο στο σερβιτόρο και να μας φέρει άλλο.
• Δε θέλουμε να έχουμε ευθύνες και χωρίς ευθύνες δεν μπορεί να υπάρξει ούτε συνείδηση ούτε αλληλεγγύη. Διαχωρίζουμε την πολιτική σκέψη από το τι κάνουμε στη ζωή μας, μιλάμε σαν μικροί Τσε Γκεβάρα, αλλά φοράμε το σταράκι και το παντελόνι Diesel. Λοιπόν, να σου πω: κάθε σου πράξη είναι η πολιτική σου σφραγίδα: από το πώς θα πιεις τον καφέ σου το πρωί, μέχρι το τι θα φας, από το τι ρούχο θα φορέσεις μέχρι το τι ανέκδοτα θα πεις. Όλα φέρουν την πολιτική σου ταυτότητα.
• Γι αυτό, φρόντισε να είσαι συνεπής. Να παίρνεις τον εαυτό σου στα σοβαρά. Να συνειδητοποιήσεις τι υπάρχει γύρω σου και να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου.
• Αλλιώς, η πανούκλα θα εξαπλωθεί.
• Κι είμαστε ήδη πολλά ζόμπι. Κι εσύ είσαι ζόμπι κι εγώ είμαι ζόμπι και το σώμα μου είναι ζόμπι και τα χέρια μου είναι ζόμπι και τα χείλη μου είναι ζόμπι. Το ίδιο και τα δικά σου. Φιλάς τον εραστή σου και τον μολύνεις με ενοχές, ανασφάλεια και σύγκριση αυτού που είναι και αυτού που θα ήθελε(ς) να είναι και που δε θα γίνει ποτέ, γιατί όλοι μας μεγαλώσαμε με δυο αόρατα, σιδερένια χέρια να μας κρατάνε από τ' αρχίδια (ή από τις ωοθήκες, αντίστοιχα): τα χέρια της καταναλωτικής κοινωνίας, αυτής που λέει “μεγάλωσε, δούλεψε, αγόραζε, πέθανε, όσο πιο γρήγορα μπορείς”.
• Και κανείς μας δεν μπορεί να κάνει ένα ουσιαστικό βήμα, γιατί ξέρουμε πως μας κρατάνε από τ' αρχίδια, κι αν κάνουμε την υπέρβαση και τραβήξουμε με δύναμη από πάνω μας τα σιδερένια αυτά χέρια, θα πάρουν και τ' αρχίδια μας μαζί.
• Οπότε το βουλώνουμε και περιπλανιόμαστε, ταχύφαγοι και πλαστικοί, σαν ζόμπι και zombie killers, ανάλογα την περίπτωση, έχοντας γίνει όλοι νούμερα: ένα νούμερο δελτίου ταυτότητας, ένας αριθμός μητρώου κοινωνικής ασφάλισης, ένα ΑΦΜ. Ζόμπι χωρίς όνομα – και άρα χωρίς ψυχή, γρανάζια και κρέατα, μέχρι να χαθούμε ευγενικά και άσημα στις καλές νύχτες.
• Ξέρεις, όμως, δεν είναι υποχρεωτικό να το κάνουμε. Μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα, αρκεί να γίνουμε λίγο πιο συνεπείς πρώτα από όλα με μας τους ίδιους. 
• Και μετά να αρχίσουμε να θυμώνουμε. Γιατί έτσι θα έπρεπε.
• Για το τέλος, θα παραφράσω τον τελευταίο στίχο του ποιήματος του Dylan Thomas: 
• Do not fuckin' dare go gentle into that good fuckin' night.

Δεξιός Λοβός #12: Προγράμματα, Μινωίτες και αποχετεύσεις

• Κάτι έγινε ξαφνικά και μπήκα σε πρόγραμμα. Το πρόγραμμα το είχα κάνει από καιρό, αλλά δεν το τηρούσα. Μέχρι που χτες μου τη βάρεσε μια κατακούτελα και έκανα πρόγραμμα για το πώς θα μπω σε πρόγραμμα.
• Με βοηθούν και τα αστέρια, όπως διάβασα. Κάτι γίνεται κει πάνω και λέει, τονώνεται ο αριστερός λοβός του Καρκίνου (του ωροσκόπου μου, δηλαδή). Αριστερός λοβός σημαίνει οργάνωση, λογική σκέψη και λέξεις, σε αντίθεση με το δεξί που είναι, όπως έχετε καταλάβει και από τα ομότιτλα άρθρα, απλά ό,τι να ΄ναι.
• Όπως και να χει, με ένα πρόγραμμα και ένα άλλο πρόγραμμα για να τηρήσω το πρώτο πρόγραμμα, είμαι καλά. Φοβάμαι μόνο μην γίνω ψυχανάγκα. Ευτυχώς που τα αστέρια μπουρδουκλουνώνονται σαν τις γκομενικές σχέσεις του Μπέβερλυ Χιλς όλη την ώρα εκεί πάνω και αυτό δε θα κρατήσει πολύ.
• Επίσης οργάνωσα όλα τα γραπτά μου σε συλλογές. Αλήθεια σας λέω! Εννοώ τα πιο αυτοτελή γραπτά μου, όχι τα δεξιολοβικά, που είναι ό,τι να 'ναι. Κι έφτιαξα και ένα tumblr  όπου θα ποστάρω ένα ποίημα την ημέρα (ένα μέρος από τη συγγραφική προπόνηση που προτείνει ο Ray Bradbury, για την οποία έχω ξαναμιλήσει).
• Μετά τα ποιήματα, λέει το πρόγραμμα, κάθε πρωί, θα διαβάζω κάποιες σελίδες non-fiction. Κάποιο δοκίμιο ή κάποια μελέτη. Χτες ξεκίνησα τον πρώτο τόμο της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους του Παπαρρηγόπουλου, αναθεωρημένης από το National Geographic ή κάπως έτσι, δεν τα πάω καλά με λεπτομέρειες.
• Αυτή τη στιγμή διαβάζω για τους Μινωίτες. Πολύ τους αγαπάω τους Μινωίτες. Πρέπει να ήταν τρελοί χίπηδες γιατί τιμούσαν τη γη, τραγουδούσαν, χόρευαν και δεν είχαν ίχνος αμυντικής προστασίας στις πόλεις τους. Ούτε τείχη ούτε τίποτα, λέει. Ντόλτσε Βίτα έκαναν τα χρυσά μου, μέχρι που μια τους χτύπησε εκείνο το τσουνάμι από τη Θήρα, μια κατέβηκαν οι πιο πολεμοχαρείς Μυκηναίοι (δεν είμαι και σίγουρη αν ήταν αυτοί, θα διαβάσω παρακάτω) και έφαγαν σπαλιόρα μεγάλη, που λέει κι ο παππούς Τσιφόρος. Τι τέχνες, τι χοροί, τι ανάκτορα μέσα στο χρώμα, καπιτονέ του σκακιού και πολύχρωμο polka dot σαν τα χαρούμενα κοριτσάκια του '50 που πηγαίνουν για ροκ εν ρολ αλά Grease. Φοβεροί. Άψογοι. Αλλά τι να κάνουν οι έρμοι που οι ουτοπίες δεν κρατάνε πολύ και ήρθαν οι άλλοι οι αυστραλοπίθηκοι και τους έπνιξαν στο σπαθί και τον πόλεμο.
• Στα ανάκτορα λέει, δε, οι αρχαιολόγοι βρήκαν και μια μεγάλη έκπληξη: υπήρχε τουαλέτα. Φανταστείτε μια μινωϊκή χέστρα (δεν ξέρω βέβαια, αν ήταν κι αυτή πουά), η οποία μάλιστα συνδεόταν με αποχετευτικό σύστημα. Οι αρχαιολόγοι το χρονολόγησαν στη λεγόμενη Παλαιοανακτορική περίοδο (19ος αι.- 1600 π.Χ) και είναι το παλαιότερο αποχετευτικό σύστημα στην Ευρώπη. Δηλαδή, οι Μινωίτες έχεζαν σαν και εμάς τους σύγχρονους, όταν όλοι οι άλλοι λαοί είχαν το free camping mode ON.
• Και πού βρίσκεται η περίφημα τουαλέτα, παρακαλώ; Κοντά στα διαμερίσματα της βασίλισσας, φυσικά. Διότι μια βασίλισσα ξέρει πάντα πώς και πού πρέπει να αφοδεύσει με αξιοπρέπεια.
• Τη φαντάζομαι ολοζώντανη στο μυαλό μου: να βγάζει τις εφτά φούστες της και να κάθεται με περίσσεια περηφάνεια στην πουά τουαλέτα της, διαβάζοντας το κόμικ της, δηλαδή παπύρους με ιερογλυφικά των γειτόνων Αιγυπτίων ή διαβάζοντας το άρλεκιν της σε γραμμική A'. Ή, αν δεν είχαν από τότε αυτή τη συνήθεια, να παίρνει μέσα τον αοιδό ή το ραψωδό της και να της απαγγέλλει τα έπη του Γκιλγκαμές (τα Ομηρικά δεν είχαν γίνει ακόμα).
• Ή, να σκέφτεται, γιατί οι Μινωίτισσες είχαν ισότιμη θέση με τους άντρες στην Κρήτη, κι έτσι οι γυναίκες μπορούσαν και σκεφτόντουσαν στο χέσιμο.
• Αλλά για τη σχέση της θέσης της γυναίκας ανά την Ιστορία με την αφόδευση θα μιλήσουμε σε επόμενο ποστ...

Δεξιός λοβός #11: χειμώνας και πού βρίσκεται η αλήθεια

Ακόμα ένα ποστ από τη μικρή, παγωμένη Κιουμουλτζίνα. Ο χειμώνας εδώ ξεπερνά σε βαρβαρότητα και Βίκινγκ που πέφτει σε berserk. Κρυώνουμε, πώς το λένε. Και σε όλους αυτούς που λένε “έλα μωρέ, έχει και την ομορφιά του ο χειμώνας” ένα έχω να πω:

Ο χειμώνας έχει την ομορφιά του αν 1. δεν αντέχεις τη ζέστη και μαρτυράς το καλοκαίρι. 2. έχεις γκομενάκι να χουχουλιάσεις και να λες τσιλιβιθρόλογα σαν Mogwai. 2. Δε σε πειράζει η ζεστή “λίγο-κακάο-και-μια-καρδάρα-γάλα” σοκολάτα στο στομάχι.

Αν όμως είσαι κοινός θνητός που δεν τον πειράζει τόσο η ζέστη, τα 'χεις καλύτερα με τα Gremlins και η ζεστή σοκολάτα κάνει το στομάχι σου σαν παραγεμισμένη μπετονιέρα, τότε ο χειμώνας δεν αντέχεται. Έτσι πάει, που λέει και ο Vonnegut. Κι όποιος Νότιος έρθει και μου ξαναπεί για την “ομορφιά του χειμώνα”, θα τον κεράσω μια βόλτα Κομοτηνή να του δείξω τα μαθηματικά.

Τώρα που είπα μαθηματικά: μαθηματικά=αριθμοί=χρήματα=φόροι.

Έχω λιώσει με το 1821 αυτές τις μέρες. Εκεί έλεγε για το σύστημα φορολογίας στην Ελλάδα επί Τουρκοκρατίας. Ο σουλτάνος ανέθετε σε κάτι σκιώδεις τύπους περιοχές της επικράτειας, από όπου θα συνέλεγαν το φόρο. Πώς όμως: δεν ερχόντουσαν στο σπίτι σου και σου έλεγαν τόσος είναι ο φόρος εισοδήματος, δώστα να τελειώνουμε. Όχι. Το φόρο τον πλήρωναν αυτοί από πριν με δικά τους κεφάλαια. Μετά ερχόντουσαν σε σένα και τον ζητούσαν. Εννοείται με προμήθεια. Κι αν δεν είχες, που μάλλον δε θα είχες, γιατί η προμήθεια δεν ήτανε και λίγη, σου έπαιρναν ό,τι είχες και δεν είχες. Ολόκληρα χωριά είχαν ερημώσει έτσι. Αυτές τις εκτάσεις τις πρόσθεταν στην περιουσία τους κι έτσι γινόντουσαν τα περιβόητα τσιφλίκια. Κι οι μεγαλοτσιφλικάδες λεγόντουσαν πασάδες (ναι, σαν τον Αλή Πασά) και είχαν και ιδιωτική αστυνομία, τους αρματολούς (όπως ο Αλή Πασάς είχε τον Ομέρ Βρυώνη και τον Ανδρούτσο, ναι πουλάκια μου).

Εμένα δε μου το βγάζετε από το μυαλό ότι όπου να 'ναι κι εμείς θα γίνουμε έτσι. Θα φάμε μεγάλη σπαλιόρα.

Χαρείτε, δεσποσύνες, μπορείτε κι εσείς να γίνετε Φροσύνες!

Διότι η Ελλάδα το 'χει βάλει σκοπό να κάνει το μύθο πραγματικότητα, ρε παιδί μου, σαν αυτούς τους πορωμένους που κάνουν τις αναβιώσεις του Μεσαίωνα.

Το θέμα είναι ότι αυτοί στις αναβιώσεις, τουλάχιστον, δεν μπερδεύονται με την πραγματική ζωή. Τα 'χουν ξεδιαλύνει τα πράγματα. Εμείς, ας πούμε, έχουμε μια σύγχυση.

Μέσα σ' όλη τούτη τη σύγχυση, νιώθω ότι μου επιτρέπεται να φανταστώ το μεγαλοτσιφλικά που θα 'ρθει να μου κάνει κατά(σ)χεση, σε ένα όχι και πολύ μακρινό μέλλον. Όχι πως θα έχω και πολλά. Βιβλία, υπολογιστή, CD.

Εκεί μου παγώνει το αίμα. Τρέμω τη στιγμή που θα 'ρθουν να πάρουν τη μουσική μου. Όχι τίποτε άλλο, αλλά στη μουσική μου έχω και Sex Pistols, και ως γνωστόν, η αλήθεια βρίσκεται στους Sex Pistols.

Η αλήθεια, όμως, κατά το Μώλντερ, βρίσκεται κι εκεί έξω.

Το συμπέρασμα έχει όλο το ζουμί: Οι Sex Pistols είναι εκεί έξω. Κυκλοφορούν με ΑΤΙΑ και κάνουν πειράματα γενετικής σε γυναίκες, οι οποίες γεννούν (Fields of the) Νεφιλίμ, καθότι η goth, ως γνωστόν, προήλθε από την punk, κι ότι ο Sid Vicious είναι ο μυστήριος εξωγήινος στο χειρουργικό τραπέζι της Area51.

                                          Τι δεν καταλαβαίνετε;

Κι όλες αυτές οι πολύτιμες πληροφορίες (τις οποίες οι μυημένοι αγωνισταί της Αιμοφιλικής Εταιρίας καταφέραμε να συλλέξουμε τόσο σκληρά όλα αυτά τα χρόνια μέσα από τα κρυφά, εναλλακτικά δίκτυα παρα-πληροφόρησης) θα κάνουν το γύρο του κόσμου μέχρι να φτάσουν στα αυτιά των Ιλλουμινάτων με το ερπετικό (κατά Ντέιβιντ Άικ) DNA, οι οποίοι θέλουν να εγκαθιδρύσουν τη Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Και κάπως έτσι θα ξεσπάσει ο Τρίτος Παγκόσμιος.

Το χειρότερο δε, είναι το εξής: ότι δε θα έχουμε καν μουσική για να απολαύσουμε ένα αξιοπρεπές σάουντρακ το 2012.

Και καθώς θα σκιζόμαστε στη δουλειά για να ξοφλήσουμε την περίφημη δεκάτη και το χαράτσι, θα ακούγεται μόνο αυτό:

Δεξιός λοβός #10: Εσύ βάλε, εγώ δίνω, να τον πούμε Βαλεντίνο

Απέφευγα να γράψω για αυτό το θέμα τεχνηέντως όλα αυτά τα χρόνια, και απεναντίας έλεγα ότι θα γράψω για σκατά. Φέτος, όμως, μια που 'κλεισα τα 25, αφενός κατάλαβα οτι δεν πρέπει να αποφεύγω να γράφω για αυτά που με απασχολούν και αφετέρου, ένα ποστ για τον Άγιο Βαλεντίνο είναι αναπόφευκτο να είναι μέσα στα σκατά, ούτως ή άλλως.

Ο Άγιος Βαλεντίνος, λενε, είναι η μέρα των ερωτευμένων. Είναι η γιορτή που οι μη ερωτευμένοι λατρεύουν να μισούν και οι ερωτευμένοι μισούν να λατρεύουν. Τι εννοώ:

Είσαι παιδάκι μπάνικο, πανέξυπνο και ξηγημένο κι έχεις φιλοσοφήσει αρκετά τη ζωή. Με πιθανότητα που αγγίζει τη βεβαιότητα, είσαι και μπάκωρ (ο μπάκωρ-του μπάκουρος), διοτι, αν φίλε μου δεν ήσουν μπάκωρ, δε θα είχες το χρόνο και τη συγκέντρωση να φιλοσοφήσεις τη ζωή, θα ήσουν σε ένα δωμάτιο με το ταίρι σου και θα έκανες άλλα, καλύτερα πράγματα, right? Αλλά αυτό δε συμβαίνει, έχεις κάνει αυτά που έχεις κάνει κι έχεις καταλήξει στο εξής: Η γιορτή του Αγ, Βαλεντίνου είναι κατάπτυστη και άχρηστη, εξυπηρετεί μόνο τους εμπόρους, τους ανθοπώλες και τους ρεζερβάδες (αυτοι που έχουν τη Ρεζέρβα, ντε, και τα λοιπά μπιχλιμπιδοτσαπερδονοτσαχπινομαγαζάκια) και εξάλλου οι ερωτευμένοι θα έπρεπε να γιορτάζουν κάθε μέρα.

Ε, κάποια στιγμή, επειδή άνθρωποι είμαστε κι ο Διάβολος έχει πολλά ποδάρια κι επειδή πάντα κατά βάθος ξέρουμε ότι καλή είναι η φιλοσοφία και το awesomeness, αλλά καλύτερο είναι να είσαι σε ένα δωμάτιο με το ταίρι σου και να κάνεις άλλα, καλύτερα πράγματα, ερωτεύεσαι. Και τον κυνισμό και την απαξία για τον Αγ. Βαλεντίνο έρχεται να τη διαδεχτεί ένα φωσφορίζον τσουνάμι από ζάχαρη, έρωτα και δωδεκάδες κουτιά Durex.

Τι κάνεις εκεί, μάγκα μου; Φυσικά συνεχίζεις να στηλιτεύεις τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου στα φανερά, αλλά το βράδυ θα πας στο αίσθημα στα μουλωχτά, θα βγείτε έξω, θα κάνετε τα σαχλαμαρισματάκια σας, θα του/της δώσεις σοκολάτες και δωράκια και ρεζέρβες.

Έτσι, από εκεί που λάτρευες να μισείς τον Άγιο Βαλεντίνο, τώρα μισείς να τον λατρεύεις. Αλλά μαγκιά σου και μπράβο σου γιατί είσαι ερωτευμένος και για σας είναι η ζωή τελοσπάντων και εγώ δεν έχω τίποτα άλλο να πω πάνω σ' αυτό, γιατί κι εγώ στη θέση σου αυτό θα έκανα.

Δεν είμαι, όμως, κι έχω να δηλώσω το εξής: Εμένα αυτή η γιορτή με θλίβει. Δε με τσατίζει και δε με κάνει κυνική και είρωνα, παρά μόνο με θλίβει. Τι θα πει “γιορτή των ερωτευμένων”; Ντινγκ, κουδούνι για το σκυλάκι των Παβλώφ: σοκολάτες και φιλιά και γουτσουγουτσου. Κι αν δεν είσαι ερωτευμένος, δεν θα έχεις τίποτε από τα τρία. Όχι μόνο ανήμερα της γιορτής, αλλά ούτε και τον υπόλοιπο χρόνο. Κι όλα θα είναι μίζερα. Και τρέχα τώρα να πιάσεις κουβέντα με το Γιόρικ τη νεκροκεφαλή για το νόημα της ζωής, με κίνδυνο να πάθεις υπογλυκαιμία.

Και στενοχωριέμαι πολύ, μα πάρα πολύ, όταν, αντί να φάω μια σοκολάτα να στρώσει το αιματάκι μου, πρέπει να μιλήσω με νεκροκεφαλές.

Άσε και το άλλο: λένε “γιορτή των ερωτευμένων”. Δεν λέει όμως “γιορτή των ζευγαριών”. Πραγματικά, όσοι έχετε διαβάσει βιβλία ή έχετε δει ταινίες, πείτε μου: οι ερωτοχτυπημένοι ήρωες είναι μέσα στην τρελή χαρά; Όχι. Είναι μέσα στον πόνο και στην οδύνη επειδή 1. Ο έρωτάς τους δεν έχει ανταπόκριση (βλ. Αραβική ποίηση). 2. Ο έρωτάς τους έχει ανταπόκριση, αλλά τι να την κάνουν, που έχει πέσει όλη η κοινωνία να τα χωρίσει τα παιδιά (βλ. Ρωμαίος και Ιουλιέτα). 3. Ακόμα κι αν δεν έχει πρόβλημα η κοινωνία, έχει πέσει άλλο, μεγάλο κακό (βλ. Βερενίκες, Λιγείες κτλ του Πόε). 4. Ο Έρως είναι παράνομος (βλ. Καζαμπλάνκες, Άννες Καρένινες κτλ) 5. Οι ερωτευμένοι, αν και ερωτευμένοι, κακοποιούν ο ένας τον άλλον (βλ. Όσα παίρνει ο άνεμος, Ανεμοδαρμένα Ύψη, κτλ).

Όλοι αυτοί οι ήρωες είναι δυστυχισμένοι. Μέσα στη μαύρη κι άραχλη κατάθλιψη. Και δε γιορτάζουν κάθε μέρα, παρά μόνο τη Μεγάλη Παρασκευή, πώς το λένε. Βασικά, το μόνο που γιορτάζουν είναι το να δουν τον αγαπημένο τους. Και μετά πέφτουν σε χειρότερη κατάθλιψη. Κι αυτό γιατί δεν μπορούν να είναι μαζί, πραγματικά μαζί, με τον άλλον.

Όσοι ήταν μαζί και είχαν μια ισορροπημένη, χνουδωτή σχέση, δεν έγιναν κλασικά παραδείγματα έρωτα. Έζησαν ευτυχισμένοι, μεν, και πολύ καλά έκαναν, αλλά σε επίπεδο δημιουργίας τους έφαγε η μαύρη μαρμάγκα του συλλογικού ασυνειδήτου.

Ο Έρωτας, κακά τα ψέματα, είναι δράμα. Είναι γκοθιά. Μια πραγματική γιορτή των ερωτευμένων θα έπρεπε να είχε μαυροδάφνη, κεριά, ρομαντική ποίηση και Leonard Cohen, αντί για αρκουδάκια, Mariah Carey και σοκολατάκια (τα οποία θα περιερχόντουσαν στην κατοχή της γραφούσης, γιατί τόση ώρα για σοκολάτα γράφω και σοκολάτα δε βλέπω).

Κι αν, στην ευτυχή περίπτωση, ο έρωτας κατόρθωνε να ξεφύγει από την παθολογία της εμμονής, θα έπρεπε να έχει μόνο ένα συστατικό, που χωρίς αυτό δεν αξίζει να γίνεται καν λόγος για έρωτα, αγάπες και όλη αυτή την τζαζ: δυο σώματα να αγκαλιάζονται.

Για αυτό με θλίβει η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου και αυτά που λέγονται για τον έρωτα: Επειδή ο έρως πρέπει να είναι δραματικός για να θεωρηθεί έρως. Το χνούδι, καλώς ή κακώς, είναι ασφαλές, άρα βαρετό, χωρίς να υπολογίζεται ποτέ ότι για να γίνει μια εμμονή χνούδι πρέπει να χυθεί άπειρο αίμα (και σπέρμα, φυσικά). Αλλά τι τα θες, που ο άνθρωπος κυνηγάει τα δράματα και τα χνούδια τα βαριέται. Γιατί, για να δώσεις στο χνούδι σου ένα αρκουδάκι και να μην του κάνεις έρωτα εδώ και τώρα, μάλλον θα βαριέσαι. Και σύντομα θα ξεκινήσεις για νέα δράματα.

Αυτά σκέφτομαι, η σοκολάτα ακόμα δεν έχει έρθει, ως βαθιά φιλοσοφημένη μπάκωρ χύνω τη χολή μου χωρίς έλεος, τσουπ, μια φίλη μου έρχεται και μου λεει: “Μα γιατί, Δανάη, γιορτάζεις κι εσύ! Η μέρα του Αγ. Βαλεντίνου είναι Single Awareness Day για τους ελεύθερους!”

Μου 'ρχεται στο κεφάλι πυραμίδα. Τώρα είμαι και χωρίς σοκολάτα και με καρούμπαλο. Ακούς εκεί Happy Awareness Day! Δηλαδή τι, το να είσαι ελεύθερος απαιτεί awareness; Μορφή καρκίνου είναι;

“Πάσχετε από μπακουρίαση, κυρία Τάνη, μικροκυτταρικής μορφής, η οποία σας χτύπησε στο συκώτι και σύντομα θα κάνει μετάσταση σε όλο σας το σώμα. Αλλά εσείς είστε μαχήτρια και θα το νικήσετε το κακό, με λίγη χημειοθεραπεία και με ένα αρκουδάκι απο τη Ρεζέρβα για να γιορτάσετε που είστε μόνη.”

Ευχαριστώ πολύ, δε θα πάρω Single Awareness. Προτιμώ να κατέβω στο περίπτερο να πάρω μια σοκολάτα. Και να την φάω.

Κι ας είμαι και μόνη μου.

Τελειώνουμε με ένα κοινωνικό μήνυμα:

ΔΩΣΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΣΗΜΕΡΑ
-Σύλλογος δωρητών οργάνων "ο Άγιος Βαλεντίνος"




***Διαβάστε κι αυτό. Τα σπάει.

Δεξιός λοβός #9: Το μυστικό που μου ψιθύρισε το τρένο

Αρχή του παραμυθιού, καλησπέρα σας.

     Έγινε, το λοιπόν, κι έφτασα στην Κομοτηνή. Δεκατέσσερις ολόκληρες ώρες κράτησε το ταξίδι με το κάρβουνο. Είχαμε και δυο ώρες καθυστέρηση επειδή χάλασε η μηχανή έξω από το Κιλκίς.

Δε με πείραξε. Αφενός κοιμόμουν πολύ. Αφετέρου, με τόσες ώρες απο τη ζωή μου που έχω αφιερώσει στα ταξίδια με το τρένο από πολύ μικρή, έχω μάθει να μη θεωρώ τη διαδρομή ένα αναγκαίο κακό για να φτάσω στον προορισμό μου. Το ταξίδι είναι μια ξεχωριστή ενότητα, ένα σύνολο ωρών διαφορετικό από τη συνήθη μου ζωή, που δε θα το περάσω μπροστά από μια οθόνη ή διαβάζοντας άρθρα για να είμαι “μέσα σε όλα”. Με τις μουσικές, τα βιβλία και τις σκέψεις-μέσα-στις-σκέψεις, το ταξίδι είναι μια διαδικασία στην οποία, θέλοντας και μη, το μόνο με το οποίο μπορείς να συνδεθείς είναι ο εαυτός σου, τον οποίο και ταϊζεις απλόχερα με μουσική, βιβλία και σκέψεις, δηλαδή γνώση.

Έτσι, έμαθα να σέβομαι τις ώρες που περνώ μέσα στο τρένο, αν όχι να τις αγαπώ.

     Ίσως αυτή η στάση να είναι πολυτέλεια. Πολλοί την θεωρούν πολυτέλεια, ιδίως άνθρωποι που βιάζονται να φτάσουν στον προορισμό τους. Αυτοί οι άνθρωποι πάντα έχουν δουλειές, ή έστω αυτό διατείνονται. Κι όσες πιο πολλές δουλειές έχουν, τόσο περισσότερο βιάζονται, παραβλέποντας το ιερό δώρο που σου προσφέρει η διαδρομή: να κάτσεις λίγο και να τα πεις με τον εαυτό σου. Κι αν αυτό δεν είναι πολυτέλεια στην εποχή μας, εκεί που βιάζεσαι (ή μάλον, βιάζεις τον εαυτό σου) για να πας στη δουλειά (=δουλεία), τότε τι είναι;

     Δεν ξέρω για αυτούς που βιάζονται, αλλά εγώ, όταν κατεβαίνω από το τρένο, είμαι μια στάλα πιο γλυκιά. Πολύ κουρασμένη, φυσικά, και ταλαιπωρημένη, αλλά πάντα πιο γλυκιά, έχοντας χορτάσει λακριντί με την άλλη Δανάη, την οποία, είτε από συνήθεια είτε από φόβο είτε από τον άγραφο νόμο της κοινωνίας που προστάζει ότι “πρέπει να τρέχεις συνέχεια”, την βλέπω σπάνια.

Κι αφού την έχω δει και καλοδεί απ' την καλή κι απ' την ανάποδη, διψάω να δω κι άλλους ανθρώπους.

     Μόνο όταν είσαι καλά μιλημένος με τον εαυτό σου διψάς πραγματικά να δεις τους άλλους ανθρώπους. Όταν τρέχεις όλη τη μέρα, βλέπεις τον άλλον για να ικανοποιήσεις την ανάγκη σου για κοινωνικότητα και αποδοχή. Μπορεί να ακούγεται σκληρό, αλλά έτσι είναι. Όλοι θέλουμε να ανήκουμε κάπου.

     Όταν, όμως, έχεις την πολυτέλεια να δεις τον εαυτό σου από μέσα, γυρνώντας το βλέμμα σου στο μυαλό και την ψυχή σου μέσα στο κλεφτοΰπνι που κάνεις από το αργό λίκνισμα του (κάθε πραγματικού ή νοητού)  τρένου, τότε καταλαβαίνεις ότι αυτό το “κάπου” στο οποίο θέλεις να ανήκεις είναι, πρωταρχικά, ο εαυτός σου. Και ξεκινάς να αποζητάς τους άλλους ανθρώπους όχι για στεγνή κοινωνικότητα και αποδοχή, αλλά για να μοιραστείς μαζί τους αυτά που ήδη έχεις: τον εαυτό σου και τα μικρά μυστικά που σου μαθαίνει το κάθε ταξίδι.

     Κι αυτή είναι η λέξη-κλειδί που σε μεταμορφώνει, αυτό είναι το ένα και μεγάλο μυστικό: η μοιρασιά.

     Κι όταν έρθει η ώρα που θα κατέβεις από το τρένο, θα τρέξεις να δεις του ανθρώπους σου, όχι για να πάρεις την αγάπη που νομίζεις-ότι-σου-λείπει, αλλά για να δώσεις την αγάπη που-σου-περισσεύει, την αγάπη που ξεχειλίζει.

     Να μοιραστείς την αγάπη σου, τον εαυτό σου και το γέλιο σου.

     Επειδή μπορείς.

    Έτσι απλά...

     Γι' αυτό, την επόμενη φορά που θα ανέβεις στο τρένο, μη βαρυγκομήσεις για το πολύωρο ταξίδι και την ταλαιπωρία. Κάθε ταξίδι έχει ταλαιπωρία, γι' αυτό, εξάλλου, κατεβαίνεις λίγο πιο σοφός. Αλλιώς δεν είναι ταξίδι.

     Αντ' αυτού, κοίτα να χαρείς αυτό που σου προσφέρεται απλόχερα, την πολυτέλεια του να έχεις λίγο χρόνο με τον εαυτό σου. Να τα πείτε και να τα καλοπείτε και να αφουγκραστείτε μαζί τα μικρά μυστικά του ταξιδιού.

     Και, όταν κατέβεις, να μοιραστείς τα μεγάλα...

Δεξιός Λοβός #8: Φωσφόρισμα

• Βρικολάκιασα σήμερα. Γύρισα σπίτι μετά από πολύωρη βόλτα (είχε μια λιακάδα άλλο πράγμα σήμερα, φωτοβολταϊκά γίναμε) θριαμβεύτρια, με Ούρσουλα Λεγκέν και την Οδύσσεια του Καζαντζάκη ανά χείρας, την οποία και βρήκα σε τιμή ξεφτίλα σε παλαιοβιβλιοπωλείο στο Μοναστηράκι. Πέφτω κατά τις εφτάμισι το απόγευμα ξάπλα διαβάζοντας και με πήρε ο ύπνος κατά τις οχτώμιση το απόγευμα. Όταν ξύπνησα ήταν μεσάνυχτα και το μάτι γαρίδα.
• "Δεν πειράζει", λέω, "θα ξανακοιμηθώ. Είμαι ακόμη πολύ κουρασμένη." Φευ! Οι ώρες περνούσαν και το μάτι αρνείτο να κλείσει. Είδα μια ταινία, είδα δεύτερη ταινία, μέχρι που πέτυχα κιόλας Ηρακλή και Ζήνα στο Άλτερ, όταν πήγε η ώρα πέμπτη πρωινή το πήρα απόφαση και έφτιαξα καφέ.
• Βρικολάκιασα, λοιπόν. Όμως, δεν φωσφορίζω. Είμαι respect βρικόλακας εγώ, old school.
• Παλιά, βέβαια, φωσφόριζα πολύ. Όχι επειδή βρικολάκιαζα, όμως. Φωσφόριζα όταν ενθουσιαζόμουν με κάτι. Ή με κάποιον.
• “Πούκα, σταμάτα να φωσφορίζεις”, μου έλεγαν οι φίλοι μου. Δεν τους άκουγα. Μια του λύκου, δυο του λύκου, τρεις και το κακό μπλακ άουτ. Δε θυμάμαι από πότε έχω να φωσφορίσω. Δεν πειράζει, ούτως ή άλλως μετά ήρθε το Twilight και το φωσφόρισμα έγινε της μοδός.
• Αλλά είναι βλακεία να μη φωσφορίζεις, όχι μόνο επειδή ήρθε ένας φλώρος βρικόλακας να αλλάξει την έννοια του φωσφορίσματος, αλλά επειδή δεν μπορείς να ενθουσιαστείς πια.
• Δες το κι αλλιώς: ο ενθουσιασμός,, όπως έχω ξαναγράψει, βγαίνει από το εν+θεός. Είναι σαν να μπαίνει ο θεός μέσα σου, ρε παιδί μου. Πας σε άλλο επίπεδο, πώς το λένε.
• Μέχρι που τρως τα μούτρα σου κι όλα πια τα έχεις ξαναδεί. Ή, έτσι, νομίζεις. Αλλά σε μια εποχή που είμαστε τόσο σίγουροι για τα πάντα, το ίδιο κάνει πάνω-κάτω.
• Οι φίλοι μου, πάντως, που μου έλεγαν να μη φωσφορίζω, έφαγαν ένα έρωτα όλο δικό τους λίγο καιρό μετά, που τους άλλαξε τον αδόξαστο. Τα φώτα, μάλλον, γιατί άρχισαν να λάμπουν σαν δισκομπάλες και τώρα κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο.
• Οπότε, φαντάζομαι, υπάρχει ελπίδα.
• Και τι κι αν το GPS μας δεν λειτουργεί καλά στη χώρα των παραμυθιών; Τα όνειρα μας είναι εκεί. Ας το απενεργοποιήσουμε κι ας πορευτούμε με το ένστικτό μας.
• Φωσφορίστε. Φωσφορίστε σαν να μην υπάρχει αύριο. Σαν να κρέμεται η ζωή σας από αυτό. Συρρικνωθείτε, γίνετε τοσοδούλικοι και προσέξτε την παραμικρή λεπτομέρεια γύρω σας: τις σπείρες της κρέμας στον πρωινό καφέ, τις τολύπες καπνού του τσιγάρου, τις υπέροχες ρυτίδες στο χαμόγελό σας, γίνετε οι σπείρες της κρέμας στον πρωινό καφέ σας, στροβιλιστείτε, γίνετε οι τολύπες του καπνού του τσιγάρου σας, χορέψτε στο ταβάνι, τολμήστε να γίνετε οι ρυτίδες, οι υπέροχες ρυτίδες στο χαμόγελό σας. που τις έφτιαξε με τόση σοφία η ζωή.
• Το έγραψε ο Μπόρχες : Ξεκίνησε ένας σοφός να χαρτογραφήσει όλη τη γη. Ζωγράφισε τα βουνά, τα ποτάμια, τα λουλούδια, τα δέντρα, τα πουλιά, τα ζώα, τα κτίρια, τις πόλεις, τους ανθρώπους. Μετά από πολλά χρόνια, ο άνθρωπός μας, γέρος πια, στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη και κοίταξε τον εαυτό του. Στις γραμμές του προσώπου του είδε το χάρτη που είχε φτιάξει...
• Κάπως έτσι, τέλος πάντων.
• Και δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ, μετά από πολλά χρόνια, θα ξαναγυρίσω στα παραμύθια. Αυτό μου έμαθε το βρικολάκιασμα σήμερα.
• Καλημέρα!

Δεξιός λοβός #7: Χαμένη στη Μετάφραση και Εξωγήινοι

Τις τελευταίες μέρες έχω στρωθεί και διαβάζω, για την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος της νεραϊδικής. Πέραν αυτού, είχα να κάνω μια δουλειά, να μεταφράσω ένα βιογραφικό στα αγγλικά για έναν αρχιτέκτονα. Το κάτωθι ποστ είναι μια σειρά συνειρμών που μου έσκασαν ενόσω μελετούσα/δούλευα πυρετωδώς κι αποτελεί περίτρανη απόδειξη του γιατί δεν πρέπει να διαβάζει/δουλεύει υπερβολικά πολύ κάποιος:

Το να μεταφράζεις κάτι με τεχνική ορολογία είναι μπελαλίδικο. Διότι άλλο είναι η διαρρύθμιση κι άλλο η διαμόρφωση και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε που ξεκινάει με ανα-, κατα-, παρα-, δια, μετα-.
Έμαθα και καινούριες λέξεις: π.χ. ενσίρωμα. Που πριν τη μάθω, έτσι όπως τη διάβασα, μου ηχούσε σαν κάτι ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ κακό. Π.χ. κάτι που κανείς ποτέ δε θα ήθελε να βγάλει στο σώμα του.

Φαντάσου, ας πούμε, μια ωραία πρωία να έχεις βγάλει ενσίρωμα στα απαυτά σου. Φρικάρεις ή δε φρικάρεις;

Από την άλλη, η αγγλική του μετάφραση, το silage, ηχεί πολύ πιο ευγενικά. Μην πω για τη γαλλική, όπως επεσήμανε μια φίλη μου, το ensilage. Είναι σχεδόν...ασθησιακή.

“Ensilage, mon amour, ensilage”, τραγουδούσαν κάποτε η Jane Birkin με τον Serge Gainsbourg και ακολουθούσαν βογγητά.

Για την Κατερίνα Χέλμη, όμως, τα πράγματα ήταν πολύ πιο σκληρά:

“Αν δε μου κάνεις σιλάζ, θα ενσιρωθώ!”

Κάτι τέτοια σκεφτόμουν και τελικά η μετάφραση τελείωσε μετά κόπων και βασάνων. Έβγαλα ενσιρώματα μέχρι να την ολοκληρώσω. Και μετά έπρεπε να ξαναρχίσω το διάβασμα.

Ξεκίνησα με παράπονο, γιατί “ΕΓΩ ΠΟΤΕ ΘΑ ΚΑΝΩ ΣΙΛΑΖ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΖΩΗ;”

Εν τω μεταξύ, μου έστειλαν κι άλλα πράγματα-αποκαλύψεις για το τέλος του κόσμου: Εξωγήινοι αυτή τη φορά. Και έχω ζοχαδιαστεί γιατί τόσο καιρό περιμένω zombies.

Πάντως βρίσκω το άρθρο λίγο ανέμπνευστο. Γιατί να θέλουν και καλά να μας καταστρέψουν για να εκμεταλλευτούν τους πόρους μας; Αφενός, τα έχουμε εξαφανίσει ήδη όλα. Αφετέρου, θα μπορούσαν να θέλουν να μας καταστρέψουν για πιο κουλ λόγους, όπως να ανοίξουν διαγαλαξιακή λεωφόρο, ή επειδή είναι γεννημένοι να καταστρέφουν επειδή μπορούν, όπως τα Daleks. Επιστήμονες, κάντε μας μια χάρη και διαβάστε λίγο Douglas Adams ή δείτε λίγο Doctor Who.

Εν τω μεταξύ, κανείς δεν αναρωτήθηκε αν οι εξωγήινοι είναι λιγότερο ή εξίσου προηγμένοι με εμάς. Ή να μην ικανοποιεί η Γη τις ανάγκες τους, γιατί, ας πούμε, αναπνέουν κυάνιο και τρέφονται με γέλιο.
Αν όντως τρέφονται με γέλιο, πάντως, και έρθουν καταδώ, θα πεθάνουν από ασιτία.
Εκτός αν έρθουν και γελάσουν με τα χάλια μας και έτσι τρέφονται ο ένας με τα γέλια του άλλου. Θα έχουν φτιάξει και μια υπέροχη, αυτάρκη, αυτόνομη κοινωνία.

Αυτά προς το παρόν. Σας αφήνω με ένα kinder έκπληξη κι ένα τραγούδι, το οποίο έπαιζε στο μυαλό μου όσο κοιμόμουν.

Για το kinder έκπληξη, γυρίστε τη γλώσσα στα αγγλικά.

Special thanks σε Άλεξ, Μάικ και Άντα που με έκαναν να εμπνευστώ/ψυχεδελιαστώ κι άλλο, με αποτέλεσμα να βγει αυτό το ποστ.

Δεξιός λοβός #6: Χάπι.Νιου.Γήαρ

- Χάπι Νιου Γήαρ.

- Έτσι λέγαμε μέχρι πέρσι, τουλάχιστον. Αλλά με όσα ακούγονται, ο φετινός χρόνος θα βγει και σε υπόθετο.

- Εύχομαι το νέο έτος να έχει στυτικά προβλήματα, γιατί το προηγούμενο ασέλγησε στο κορμάκι μας ασύστολα και ανελέητα.

- Όπως και να 'χει, αρκετά με την γκρίνια. Το νέο έτος ας γίνουμε και λίγο πρωτότυποι.

- Εγώ, π.χ., το εφάρμοσα εξαρχής: Ήταν η πρώτη χρονιά που με βρήκε με τις πιτζάμες. Όλες τις προηγούμενες ήμουν ήδη σινιαρισμένη στην τρίχα, για να βγω έξω και να πιω δίχως αύριο.

- Αλλάζαμε χρόνο με την οικογένεια, κόβαμε τη βασιλόπιτα στα γρήγορα και κατόπιν κάναμε σπριντ στα τηλέφωνα να κανονίσουμε για έξω, πριν παραλύσουν τα δίκτυα.

- Στέλναμε και δεν-ξέρω-κι-εγώ-πόσα μηνύματα σε φίλους για να ευχηθούμε.

- Φέτος αράξαμε. Φάγαμε τη βασιλόπιτα ήρεμα και απολαυστικά. Ήταν η καλύτερη βασιλόπιτα που έφαγα στη ζωή μου. Κολασμένη.

- Δεν έστειλα σε κανέναν μήνυμα. Όχι επειδή δεν θέλω να ευχηθώ, αλλά επειδή δεν έχω κάρτα εδώ και λίγες βδομάδες. Μου φαίνεται λίγο περιττό έξοδο. Plus, θα τα πω από κοντά με αγκαλιές. Είναι πιο ουσιώδεις από το sms και δωρεάν.

- Αλλά δεν πρέπει να είμαι η μόνη που σκέφτεται έτσι. Χτες ήταν η πρώτη αλλαγή μετά από πολλές χρονιές που δεν παρέλυσαν τα δίκτυα.

- Έκανα μετά έναν ύπνο απολαυστικό. Είχα να κοιμηθώ τόσο ήρεμα μέρες.

- Οπότε, φαντάζομαι πως έχω ήδη τρεις πρωτιές για το 2011: μου μπήκε άνετα (πιτζάμες), γευστικά (βασιλόπιτα) και ξεκούραστα (ωραίος ύπνος).

- Ίσως και μια τέταρτη, ότι σκέφτομαι πια αλλιώς.

- Όσο άσχημο και να ήταν το 2010, μάς έκανε κι ένα καλό: να σκεφτόμαστε λίγο διαφορετικά. Κι αυτό ίσως να ήταν το πολυτιμότερο μάθημά του.

- Αυτά, προς το παρόν. Σας εύχομαι, πέρα από αυτά που επιθυμείτε, να έχετε πάντα την ψυχραιμία και την καλή καρδιά να βλέπετε τα πράγματα λίγο αλλιώς.

- Mην πετάξετε το 2010, για παράδειγμα, σαν μια δυσάρεστη χρονιά που δε σας πήγε καθόλου καλά. Αφενός μάθατε πολύ σημαντικά πράγματα. Αφετέρου, αντέξατε. Αφετρίτου (sic), δεν είναι πρωτότυπο!

- Κι αν τίποτα από αυτά δε σας πείσει, ή, αν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλετε, μην ανησυχείτε. Είμαστε ένα χρόνο πιο κοντά στο 2012.

- Kι όπως είπε κι ένας φίλος μου: This year goes up to 11!

Δεξιός λοβός 5 - αφιέρωμα: Ατρίγωνα κάλαντα

• Ανέβηκα, λοιπόν, εις την Υπερβορέαν, να διακοπεύσω οικογενειακώς. Άρχισαν τα κρύα, επιτέλους. Όλα είναι υπέροχα, αλλά έχω να καταγγείλω κάτι το οποίο θεωρώ πολύ σημαντικό: Φέτος ήρθαν να μας πουν μόνο δυο παιδάκια τα κάλαντα.

• Και όχι, δεν είναι επειδή διάβασαν σε προηγούμενο ποστ αυτό που πρότεινα, να μη δίνουμε/παίρνουμε χρήματα, αλλά φρούτα και γλυκά. Εκτός κι αν στο δημοτικό τους μαθαίνουν να μπλογκάρουν αντί να διαβάζουν Ζαχαρία Παπαντωνίου.

• Αλλά, μόνο δύο παιδάκια; Σοβαρά, γονείς; Φοβάστε μην πάνε καταλάθος στο σπίτι της μάγισσας που ήθελε να φάει το Χάνσελ και την Γκρέτελ; Ή ντρέπεστε, επειδή τα κάλαντα δεν έχουν μεγάλη σχέση με το λάιφσταϊλ της μοντέρνας πυρηνικής οικογένειας, με το κινητό από την πέμπτη δημοτικού κι έναν υπολογιστή ανά άτομο;

• Κι αυτά τα δυο παιδάκια, δεν είχαν καν τρίγωνο. Εμείς στα παιδικάτα μας, κάναμε υπερπαραγωγή που θα ζήλευε και η Ορχήστρα της Βιέννης. Τρίγωνα, μελόντικες, μέχρι και τουμπελέκι.

• Ίσως, βέβαια, τα παιδάκια απλά να ντρέπονται. Κι εμείς ντρεπόμασταν. Κι άντε στα έξι-εφτά, βγαίναμε αποφασισμένοι να τους ξυπνήσουμε όλους αξημέρωτα με τις αγγελικά μας γκαρίσματα, τραγουδώντας αυτό που ακούγαμε. Λίγο πιο μεγάλοι, στα εννιά-δέκα, είχαμε δει τους στίχους πολλές φορές στο σχολείο και ξέραμε πια ότι το τραγούδι έλεγε “συ σ' αρχόντισσα κυρία” κι όχι “Σισαρχώ τη Σανγκιρία”. Και για κάποιο περίεργο λόγο τα κάλαντα δεν ήταν πια τόσο γοητευτικά.

• Παρόλα αυτά, ξέραμε ότι συν Άγιω Βασίλη και χείρα κίνει για να πάρουμε τα πρωτοχρονιάτικα δώρα μας. Οπότε κάναμε την καρδιά μας πέτρα, ξεροκαταπίναμε με σθένος να πάει κάτω η ντροπή και βγαίναμε αποφασισμένοι στους δρόμους της γειτονιάς σαν ανήλικοι Ράμπο της σκάλας του Μιλάνου.

• Εδώ έχω να κάνω μια καταγγελία και στα σχολεία: Μη δείχνετε στα παιδιά τους στίχους από τα κάλαντα μέχρι μια ορισμένη ηλικία. Αφήστε τα να διαδοθούν μόνο προφορικά, από στόμα σε στόμα και το κάθε παιδί να φτιάξει το δικό του τραγούδι με τους δικούς του, υπέροχους misheard στίχους. Τα παιδιά είναι οι καλύτεροι λεξιπλάστες, οι αρχηγοί του α-νοητικού (nonsense) ύφους, το οποίο εμπλουτίζει τη φαντασία. Υπάρχει παγκόσμια nonsense παιδική γλώσσα, η οποία, φυσικά, διαφοροποιείται από χώρα σε χώρα, αλλά διαδίδεται προφορικά από παιδί σε παιδί, κυρίως από τα λεγόμενα λαχνίσματα και αντέχει εξαιρετικά στο χρόνο. Τι νομίζετε ότι είναι το α-μπε-μπα-μπλομ και το σιλ-μα-ριο;

• Μακρόχρονες αναζητήσεις μου στο χώρο του αποκρυφισμού και της συνομωσιολογίας με κάνουν να τείνω προς το εξής συμπέρασμα: ότι τα λαχνίσματα είναι ένα πανίσχυρο κωδικοποιημένο-μουσικοποιημένο μυστικό σύνθημα, το οποίο θα ενεργοποιήσει κάποιο χαμένο στα βάθη των αιώνων μυστικό όπλο για τη σωτηρία της ανθρωπότητας από το επερχόμενο zombie apocalypse του 2012.

• Γράφτηκαν από τους Άτλαντες το 4.000 πΧ, πέρασαν στους Αιγύπτιους μέσω της θρησκευτικής λατρείας και ενεργοποιούσαν το μηχανισμό των Αντικυθήρων.

• Πέρα, όμως, από τη μυστική τους χρησιμότητα, τα κάλαντα έχουν και μια άλλη, πιο φανερή λειτουργία: Είναι ευαγγελικές ειδήσεις, δηλαδή, διαδίδουν το χαρμόσυνο μήνυμα της γέννησης του Χριστού. Γι' αυτό και οι νοικοκύρηδες όφειλαν να φιλέψουν τα παιδιά, τα οποία τους γέμιζαν ευχές (“ σ'αυτό το σπίτι που ήρθαμε / πέτρα να μη ραγίσει / κι ο νοικοκύρης του σπιτιού / χίλια χρόνια να ζήσει”). Κι άμα δεν τους άρεσε το φίλεμα, τον έλουζαν με σκωπτικούς στίχους. Η Βικιπαίδεια έχει ένα παράδειγμα:

  «Αφέντη μου στη κάπα σου χίλιες χιλιάδες ψείρες,
  άλλες γεννούν, άλλες κλωσούν κι άλλες αυγά μαζώνουν!»

  
  

• Έγκυρες πηγές λένε ότι για χρόνια το μοναδικό σπίτι στο οποίο ακουγόταν η τελευταία ευχητική στροφή από τα κάλαντα ήταν αυτό του Επιτίμου.

(Πληροφορίες για την κακή τύχη αυτών των παιδιών ελέγχονται ως αναληθείς.)

• Πάντως, ακόμα κι αν ανήκετε στην άλλη πλευρά και προσμένετε με λαχτάρα το 2012, οι σκοτεινές δυνάμεις του Χάους έχουν προνοήσει και για σας. Μπορείτε να διαδώσετε το χαρμόσυνο μήνυμα του ερχομού των Μεγάλων Παλαιών και να ευχηθείτε στους αγαπημένους σας...Merry Cthulmas!

Δεξιός Λοβός #4: Ασφυξίες και λατερνατίβες

Ι: Love is like oxygen – live concerts aren't

Συναυλία GYBE χτες. Δε θα σχολιάσω το πώς ήταν, δε χρειάζεται σχολιασμός περί τούτου.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν άλλο: ο κόσμος στον προθάλαμο κι έξω από το συναυλιακό χώρο.

Άνθρωποι πιο χλωμοί κι από το Δολοφόνο με το Κουτάλι να κάθονται στο πάτωμα, μπουκάλια νερό παντού.

Λογικό – είχε τόσο κόσμο χτες που δεν μπορούσες να αναπνεύσεις. Κυριολεκτικά.

Βάλε τόσο κόσμο, βάλε τα τσιγάρα, βάλε και τη μυστηριακή μουσική μιας υπερβατικοσμοποστ μπάντας, ήρθε κι έδεσε το γλυκό.

Μπήκαμε σε άλλο state of consciousness με τους GYBE. Πέσαμε κάτω unconscious. Σέκος, πώς το λένε.

Απογειώθηκαν οι αισθήσεις και άντε να τις βρούμε μετά.

Και μου το είχαν πει: Λιποθύμησε κόσμος την Παρασκευή στους GYBE. Και χάρηκα, γιατί νόμιζα ότι ήταν λόγω του πόσο καλά έπαιξαν. Πού να φανταστώ η έρμη ότι κυριολεκτούσαν!

Πρώτη φορά πήγα σε τόσο μεγάλη συναυλία. Μου πήραν την ανάσα.

Και φανταστείτε ότι υπάρχουν άνθρωποι που κάθε Σάββατο τρέχουν σε τέτοιες συναυλίες.

Ίσως για αυτό να μην μπορούμε να συνεννοηθούμε με τους indie. Αν κάθε παρασκευοσάββατο τρέχουν να παστωθούν σε λάιβ, πώς να οξυγονωθεί ο εγκέφαλος μετά; Πώς να δουλέψει το σύστημα; Πώς να βγει συνεννόηση;

Έτσι εξηγούνται όλα!

Για αυτό μου λένε ότι είμαι από άλλο πλανήτη. Επειδή δεν πηγαίνω σε συναυλίες, σε σύγκριση με αυτούς είμαι υπεροξυγονωμένη. Hyuperventilation κι έτσι, κι άντε να βγει συνεννόηση.

Αυτό το θυμάμαι από όταν πήγαινα ωδείο, που μας έλεγαν ότι οι πιο τρελοί είναι οι φλαουτίστες, επειδή με τόσο φύσημα πάει πολύ οξυγόνο στον εγκέφαλο και είναι συνέχεια μες στην τρελή χαρά και την έκσταση. Την ακούνε τσάμπα, ένα πράγμα.

Προτείνω σύστημα συμβατότητας των ανθρώπων με βάση τον αριθμό των συναυλιών που πηγαίνουν το χρόνο. Θα μετριέται, λέει, το μέγεθος των πνευμόνων και το ποσοστό οξυγόνωσης του εγκεφάλου. Θα μας βρίσκουνε ανθρώπους που ταιριάζουν οι εγκέφαλοι κι έτσι θα γλιτώνουμε πολλές παρεξηγήσεις.

Ξέρω, ίσως υπερβάλλω, αλλά μην ξεχνάτε, είμαι υπεροξυγονωμένη. Πού να έπαιζα και φλάουτο, δηλαδή.

Για αυτό δεν γίνονται λάιβ σε πάρκα στην Αθήνα συχνά. Για να παραμείνουν τα πάρκα πράσινοι πνεύμονες.

Αλλά οι συναυλίες έχουν κι ένα καλό, μια που μιλάμε για πνεύμονες. Αποκτάς φυσική ανοσία στην...πνευμονία. Κι ένα δεύτερο: τι erotic asphyxiation και βλακείες, πάτε τώρα σε μια συναυλία.

Και μια που ανέφερα τα πάρκα, προηγουμένως...

ΙΙ. Τα λατέρνατιβ events είναι για τα μπάζα

Ρε παιδάκι μου, ρε πουλάκι μου. Θες να κάνεις κάτι κουλ και τσάμπα. Ξέρεις, γιατί στη σπάει το άχρωμο της Αθήνας, την βρίσκεις απάνθρωπη κτλ κτλ και θες να κάνεις κάτι για αυτό.

Δε σου λέω να μην το κάνεις, αλλά κάν' το καλά.

Δε φτάνει το ότι έχεις φοβερές ιδέες. Θέλει και οργάνωση. Το πιο σημαντικό, θέλει να ρίξεις λίγο τα μούτρα σου. Μη μου το παίζεις Παχατουρίδης και εναλλακτική θεά του χιπ, επειδή μάζεψες δυο τάπερ φαγητό και μια σπασμένη κιθάρα και τα πήγες σε μια πλατεία.

Για να έρθει κόσμος, θα πρέπει να είσαι προσηνής, φιλικός και μες στο χαμόγελο. Να τρέχεις σαν μέλισσα που πάει νηπιαγωγείο δεξιά κι αριστερά και να μιλάς σε όλους. Αυτό είναι η ανθρωπιά, νομίζω.

Χτες στο event, όλοι ήταν ντυμένοι μεν στα παρδαλά, αλλά είχαν κάτι μούτρα μέχρι την Κούφια Γη. Μιλούσαν σοβαρά όλη την ώρα. Τόσο αβάσταχτη ένιωθαν την ύπαρξή τους.

Η ησυχία έσπαγε από έναν κακομοίρη που τραγουδούσε γρατζουνώντας την προαναφερθείσα σπασμένη κιθάρα και ξεφωνίζοντας σαν εκείνο το πουλάκι στο youtube, μήπως και χτυπήσει καμιά γκόμενα. Τόσο εύκολο θαρρούσε πως ήταν. Μάλλον πηγαίνει κι αυτός σε πολλά λάιβ.

Οπότε έκρυψα την σακουλίτσα μου με τις μελιτζανοσαλάτες και τις ταραμοσαλάτες και τα κασέρια και την έκανα με ελαφρά. Πέντε λεπτά στεκόμουν εκεί, δεν ήρθε κανείς να μου πει “γεια σου τι κάνεις;” και καθόμουν σαν την άδικη κατάρα.

Θα πήγαινα εγώ να τους μιλήσω, αλλά είδα 40 μικρούς Τσόμσκι να φιλοσοφούν σε κλειστά πηγαδάκια για τη ματαιότητα της ύπαρξης μιας σαπουνόφουσκας, οπότε λάκισα.

Μ' αρέσει που ελπίζω κιόλας, ότι την επόμενη φορά θα είναι κάτι διαφορετικό.

Θα ξεκινήσω να πηγαίνω σε λάιβ, μου φαίνεται, για να μη σκέφτομαι πολύ κι ελπίζω διάφορα. Θα σταματήσουν κι οι παραισθήσεις, είπε ο γιατρός.

Δεξιός Λοβός #3: Morning pages kai diasporεία

- Τα morning pages τα σπάνε: Morning pages λεγεται μια μέθοδος ανάκτησης της δημιουργικότητας, η οποία απαιτεί να γράφεις τρεις σελίδες κάθε πρωί (δεν ξέρω πριν, κατά, ή μετά τον καφέ) με ό,τι περνάει από το μυαλό σου. Δηλαδή, γράφεις ό,τι σκέφτεσαι χωρίς να σκέφτεσαι ό,τι γράφεις. Αν μπερδευτήκατε, να σας πω ότι στην ουσία είναι ένα stream of consciousness, δηλαδή εσωτερικός μονόλογος-ροή συνείδησης, από αυτές χωρίς σημεία στίξης που γράφετε όταν είστε πολύ παραζαλισμένοι συναισθηματικά και αυτές που διαβάζετε στον Οδυσσέα του Τζόϋς χωρίς να καταλαβαίνετε τι-πώς-πού (τα κεφάλαια του Leopold Bloom έχουν γραφεί εξολοκλήρου σε ροή συνείδησης.).

Έχω ξεκινήσει να γράφω morning pages (για τις οποίες έχει γράψει επισήμως η Τζούλια Κάμερον, γυναίκα του Μάρτιν Σκορτσέζε και σεναριογράφος του “Taxi Driver”) εδώ και δύο βδομάδες. Δεν ξέρω κατά πόσο αποδίδουν και δεν ξέρω γιατί δεν ξέρω. Το καλό είναι ότι όντως έχει ανοίξει η δημιουργικότητά μου κι έχω αρχίσει να πειθαρχούμαι, επιτέλους, στο γράψιμο (αλληλούια). Το κακό είναι ότι με μια τέτοια μέθοδο πέφτεις στο βαθύ πηγάδι της εσωστρέφειας, ανοίγοντας ασκούς Αιόλου, κουτιά Πανδώρας και ο,τιδήποτε άλλο μυθολογικό που κάνει τζιζ, τέλος πάντων. Και αυτό είναι λίγο μπελαλίδικο (© Hartoman).

- Ξεκίνησα να δουλεύω πιο πολύ και το Twitter, όπως θα προσέξατε όσοι προσέξατε. Πλάκα έχει. Εκεί μπορεί να κάνεις follow πολλά άτομα που μοιράζονται πολλά πράγματα, από ειδήσεις, χρήσιμους συνδέσμους και σκέψεις. Τweet του tweet, ω tweet. Στο twitter έχω διαβάσει πολύ έξυπνα πράγματα. Τα οποία θα προτιμούσα να δω σε blog ή σε βιβλίο, εδώ που τα λέμε. Γιατί κάτι μου λέει ότι τόσο ταλέντο και τόση σκέψη, θα πάει χαμένο αν το διοχετέυσουμε όλο σε εξυπνάδες στο τουίτερ. Από την άλλη καταλαβαίνω ότι με το τεράστιο άνοιγμα των κοινωνικών δικτύων και γενικά με το διαδίκτυο να καταλαμβάνει ένα τεράστιο μέρος της καθημερινής ζωής, πλέον έχουμε καλομάθει και λίγο. Ποιος θα αντέξει να συγγράψει δύο χρόνια, χωρίς ένα comment, ένα follow βρε αδερφέ; Με τόσο feedback που παίρνουμε από τα δίκτυα, η προοπτική μιας πιο εσωστρεφούς προσπάθειας να φτιάξουμε κάτι μοιάζει με μοναχικό περίπατο στο Δρόμο με τις Λεύκες τα μεσάνυχτα.

- Και μια που μιλάμε και για κοινωνικά δίκτυα, ωιμέ, άνοιξε και το diaspora. Στο οποίο έγινα μέλος αλλά δεν πολυασχολήθηκα ακόμα. Μου έδωσε τροφή, όμως, για άπειρα λογοπαίγνια. Έστελνα invites για να διασπείρω αθώες ψυχές, έγινα διασπορέας συνειδήσεων και κάτι άλλα τέτοια έξυπνα. Και τα σκεφτόμουν και γελούσα. Χτες όλα αυτά.

- Από την άλλη, δε μου φαίνεται περίεργο, γιατί χτες φάγαμε τόσο χημικό στην πορεία που ήμουν σε τσάμπα τριπάκι για πολλή ώρα. Ήταν πολυθέαμα η πορεία χτες και είχε πλάκα, γιατί, ενώ η αρχή της έσπασε στη μια ώρα, εκεί στο Σύνταγμα, ο κόσμος σκόρπισε, σκορπίσαμε κι εμείς, και όλοι ψάχναμε να βρούμε πώς να ξαναχωθούμε μέσα. Ήταν τέλειο να βλέπεις τόσο κόσμο κάτω αποφασισμένο να ξαναχωθεί στην πορεία και να διαμαρτυρηθεί, παρά τον εκφοβισμό από τους αστυνομικούς, τις κρότου-λάμψης, τα δακρυγόνα και τα άπειρα ευτράπελα, που από ένα σημείο και μετά μόνο να γελάσεις ειρωνικά μπορείς.

Και κάτι άλλο που έμαθα χτες: Δεν μπορείς να διαμαρτυρηθείς ειρηνικά. Όχι πια. Όταν οι "προστάτες του πολίτη" κατεβαίνουν και σπάνε τα μπλοκ των πολιτών πριν καν φτάσουν στη μέση της πορείας, χωρίς να έχουν προκαλέσει, δεν μπορείς να διαμαρτυρηθείς ειρηνικά. Δεν έχεις αυτή τη δυνατότητα. Το συνταγματικό δικαίωμα του συναθροίζεσθαι δεν υφίσταται πλέον. Και μόνο που συμμετέχεις στην πορεία κινδυνεύεις να συλληφθείς. Έτσι, θα τρέξεις, θα φωνάξεις, θα φας το χημικό σου και θα ξανατρέξεις. Αλλά το θέμα είναι ότι είσαι εκεί κι αυτό αρκεί.

Και ηταν πολύς κόσμος εκεί χτες.

Κι όσο για το Χατζηδάκη, γιατί έγινε μόνο για αυτόν προκαταρκτική εξέταση; Άλλοι διαδηλωτές, πολίτες, ακόμα και περαστικοί, δεν τραυματίστηκαν; Λέω εγώ τώρα, αλλά εγώ είμαι δεξιόλοβη και λέω βλακείες.

Κρότου-καλημεραζωής. (άλλο χτεσινό λογοπαίγνιο).

Και αντλίες νερού. Χολιγουντιανά σκηνικά, Γουώτσον.

Τώρα με το diaspora, λέει μια κοπέλα: “είναι ανάσα το να λες κάτι χωρίς να περιορίζεσαι στους 140 χαρακτήρες του Twitter.” Μην το παρακάνουμε, όμως, γιατί θα πάθουμε hyperventilation.

Γενικά, ρε παιδί μου, μην το παρακάνουμε. Πρέπει να θεσπίσουμε παγκόσμια μέρα “Μακριά από τον Υπολογιστή.” , μου φαίνεται. Και φανταστείτε, το λέω εγώ. Εγώ, για όνομα του Κουεζαλκοάτλ.

Αλλά πάντα υπάρχουν χειρότερα.

Συμπαθάτε με για το περίεργο ποστ, τα Morning pages φταίνε. Αυτά. Πάω να tweetάρω το επόμενό μου διήγημα, που, αν δεν το τουήταρα, είμαι σίγουρη πως θα κέρδιζε Νόμπελ.

By the way, έφτιαξα και δεύτερο blog, πιο πολύ για αρχειακούς λόγους. Εκεί θα ποστάρω ό,τι βρίσκω στην αχανή θάλασσα των Internets και μου κάνει εντύπωση.