Ιαχήουι

Ήταν τέσσερις μήνες βασανιστικοί. Ατέλειωτοι. Ανυπόφοροι. Δεν έπεφτε φύλλο. Μέχρι να ξανάρθει ο Δούκας Λίτο(το πισί μου, ντε) στην αγκάλη μου κι εγώ στη δικιά σας, τέλειωσε η άνοιξη, πέρασε το καλοκαίρι, τώρα μας χαϊδεύει νωχελικά και πεσμενομπορντοφυλλικά το φθινόπωρο, οι μπαταρίες που υποτίθεται-ότι-είναι-γεμάτες, αλλα εσύ πού πας στον πόλεμο, Θανάση, δε βλέπεις τι γίνεται εκεί έξω;


Το λέει και ο Ελύτης, δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα. Και πού να εξημερωθούν εδώ που τα λέμε, όταν ξυπνάς το πρωί και κάνεις το λάθος να ανοίξεις τιβί μέχρι να φύγει η τσίμπλα και βλέπεις τις ξανθιές και τους λαϊφσταλάτους να χαζοχαίρονται. Όταν βλέπεις την (οικονομική) κρίση (πανικού) να έχει απλώσει τα πλοκάμια της σαν μεταμοντέρνος Κθούλου παντού. Όταν γενικά δεν ξέρεις τι να κάνεις.

Δεν εξημερώθηκαν τα τέρατα, ίσα ίσα, είναι θηρία ανήμερα. Και καλά κάνουν.

Με πιάνει το ντισκορντιανό μου, θέλω να γίνει της Ingolstadt, να κατέβουν αναρχικές δρυάδες και να κάνουν κατάληψη σε κάθε μοναχικό και κατουρημένο δέντρο της Αθήνας. Να αρχίσουμε να πετάμε χρυσόσκονη από τα μπαλκόνια. Να πετάξουμε τα κινητά στις γραμμές του ηλεκτρικού και να παίζουν όλα το ίδιο τραγούδι. Να κάνουμε pole dancing μέσα στο μετρό, κι όχι μόνο οι έμορφες τσούπρες. ΟΛΟΙ. Να γίνει τση Βαβυλώνας, τελοσπάντων.

Χρειάζεται πόλεμος, αλλά δημιουργικός. Χρυσοσκονάτος. Γλυκύς σαν κέηκ της μαμάς, βαρύς όμως, με σταφίδες και πορτοκάλια και καρύδια, να τους κάτσει στο στομάχι. Γιατί το μόνο που έχουμε είναι η ψυχή, κι αν μας την βγάλουν από τη μύτη, κύριοι, την επουτσίσαμαν.

Τώρα θα μου πεις εσύ, που τρέχεις κι ιδρώνεις να βγάλεις το ψωμάκι σου στις δουλειές, ή τρέχεις και ιδρώνεις και λιώνεις τον πωπό σου στα μεταπτωχιακά ή τα δικτατορικά: "Καλά τα λες εσυ, κερα-Πούκα, αλλά εγω δεν έχω χρόνο ούτε να τον κυνόδοντά μου να τροχίσω."

Δε θέλει πολύ. Κάν'το σαν φάρσα, σαν έξοδο, σαν κάτι διαφορετικό. Δοκίμασε μια μέρα, πηγαίνοντας στη δουλειά. να πεις καλημέρα σε όποιον βρεις, ή, αν δε θες να το παίξεις καλός, πες κάτι άσχετο, όπως π.χ. "καμμένα γεμιστά". Ή κάτι ακόμα καλύτερο. Όταν είσαι στην τουαλέτα, τραγούδα, και ανάλογα με την κωλοδουλειά που κάνεις πες και το ανάλογο ύφος. Irish folk για διάρροια ή βαριά μπουζούκια για δυσκοιλιότητα, ας πούμε.

Βρες τον τρόπο σου και τρέλανέ τους όλους, τελοσπάντων. Δώσε μια νότα ωραίας παράνοιας σε αυτή τη γκρίζα φαλτσωδία. Χέσε τις αξιοπρέπειες, έτσι που έχει γίνει η κατάσταση ούτως ή άλλως όλα δικαιολογούνται.

Σου λέω. Θα έχει πλάκα.

Always look on the bright side of crisis

Την αφορμή για αυτό το κειμενάκι την έδωσε η κυρία Μέρκελ, κάτι αριθμοί (ή, μάλλον η έλλειψή τους) και οι πανικοβλημένοι συγγενείς που με πήραν πρωί πρωί, πριν πιω καφέ και κάνω τσιγάρο, για να μου πουν: ΚΥΡΙΟΙ, ΤΗΝ ΠΟΥΤΣΙΣΑΜΕ.

Ξέρεις τι γίνεται. Όταν μαθαίνεις δυσάρεστα νέα πριν τον καφέ και το τσιγάρο, σε επηρεάζουν ακόμα πιο πολύ. Σε ρουφάνε σε εκείνο το σκοτεινό μάελστρομ δίχως γυρισμό που λέγεται “ξεκίνησε η μέρα μου στραβά”. Πλήθος άπειρων γεγονότων άλλαξε την πορεία της ιστορίας επειδή ξύπνησαν στραβά κάποιοι. Λένε, για παράδειγμα, ότι ο Πόντιος Πιλάτος είχε ξυπνήσει με πονοκέφαλο τη μέρα που του φέρανε κάποιον Γεσούα. Ότι ο Μάρκος Αντώνιος και η Κλεοπάτρα είχαν ερωτικό καυγαδάκι το πρωί της μέρας της μάχης στο Άκτιο. Ότι ο Τσαρλς Μάνσον είχε δει εφιάλτη ότι κυνηγούσε να τον ξεκοιλιάσει η Σάρον Τέητ. Τέτοια πράγματα.

Ωστόσο, εμείς εδώ στο μπλογκάκι δε χαμπαριάζουμε από τέτοια. Έχουμε αποκτήσει ανοσία στα δυσάρεστα νέα, ακόμα κι αν δεν έχουμε καφέ και τσιγάρα. Αντ΄αυτού, αντιδρούμε ως εξής: φτιάχνουμε καφέ και στρίβουμε τσιγάρο.

Ωραία, την πουτσίσαμε. Ωραία, θα είμαστε φτωχοί και καταφρονεμένοι. Ωραία, δε θα έχουμε στον ήλιο μοίρα.

Και θα είναι γαμάτα.

Μη με παρεξηγείς, αναγνώστη. Δεν είμαι στην κοσμάρα μου. Η μάλλον, είμαι. Αλλά αυτό το απαιτεί η δουλειά που διάλεξα. Να γράφω. Ούτε βολεμένη είμαι. Οι γραφιάδες πεινάνε, ξέρεις, με ή χωρίς οικονομική κρίση. Κι αυτό γινόταν ανέκαθεν.

Στο θέμα μας όμως. Ναι, θα είναι γαμάτα, κι όσο πιο φτωχοί γίνουμε, τόσο πιο γαμάτα θα είναι. Γιατί κακομάθαμε. Γιατί συνδυάσαμε, όπως έχω ξαναγράψει, την ευτυχία με την οικονομική ευημερία. Προσπαθήσαμε για τα πολλά, χωρίς να έχουμε εξασφαλίσει καν τα λίγα. Γεμίσαμε με νεόπλουτους, και μετράμε εδώ και χρόνια το πόσο γαμάτος είναι κάποιος με βάση τα ρούχα που φοράει, τα σπίτια που έχει και το αμάξι που οδηγεί. Πήγαμε όλοι να γίνουμε επιστήμονες, ενώ δεν έχουμε καν εργάτες. Αλλά όχι, το δικό μου το παιδί δε θα δουλέψει οικοδομή. Το δικό μου το παιδί θα γίνει δικηγόρος και γιατρός. Θα γεμίσουμε τη χώρα με άχρηστα πτυχία που δε θα απορροφηθούν ποτέ και που η μόνη τους χρησιμότητα είναι να γίνουν κωλόχαρτα.

Σταματάω να κράζω. Σας υποσχέθηκα χιούμορ και χαμόγελο.

Να, λοιπόν, καλέ μου αναγνώστη, γιατί θα είναι γαμάτα με την κρίση:

1. Θα αδυνατίσουμε: Παχαίνεις επειδή δεν μπορείς να αντισταθείς στις σοκολατίτσες και στα σκατολοϊδια. Ε, με την κρίση, δε θα μπορείς να έχεις αυτές τις πολυτέλειες. Θα αγοράζεις μόνο τα απολύτως απαραίτητα, κοινώς τέρμα οι σοκολατίτσες και τα σκατολοϊδια. Σιγά σιγά θα γίνουμε όλοι στυλάκια.

2. Θα κόψουμε τις καταχρήσεις: Έτερη πολυτέλεια, είπαμε, μόνο τα απολύτως απαραίτητα.

3. Θα γίνουμε eco-friendly (άθελά μας, φυσικά): Με τόσο που έχει πάει η βενζίνη, σιγά-σιγά θα αφήσουμε το αυτοκίνητο και θα πιάσουμε το παλιό μας ποδήλατο ή τα ποδαράκια μας. Και θα σταματήσουμε να βασανίζουμε το περιβάλλον και θα αποκτήσουμε κορμάρα.
   

4. Θα αδειάσουν οι πόλεις: Αφού στις πόλεις δε θα βρίσκουμε δουλειά, θα τραβήξουμε όλοι σιγά-σιγά για τα πατρικά μας. Ποια πατρικά; Το σπιτάκι του παππού στο χωριό, το κτήμα της θείας έξω από την πόλη, το σπίτι των γονιών στην επαρχία. Θα αξιοποιηθεί κάθε ταράτσα, κάθε σοφίτα, κάθε δώμα. Οι πιο γενναίοι θα φτιάξουν δικά τους χωριά με cob, τα οποία έχουν πολύ χαμηλό κόστος. Οι ακόμα πιο γενναίοι (έχω 2-3 παραδείγματα), θα το ρίξουν στην αγροτιά. Όλη η Ελλάδα θα αποκτήσει ζωή, και δε θα παστώνονται όλοι στα αστικά κέντρα σαν σαρδέλες. Και όλοι ξέρουμε τα καλά της εξοχής: καθαρός αέρας, δέντρα, συμφιλίωση με τα έντομα και την άγρια φύση κτλ κτλ. Άσε που θα νομιμοποιηθεί και το ελεύθερο κάμπινγκ, γιατί κανείς δε θα έχει λεφτά να πληρώνει ξενοδοχεία.

5. Θα ανοίξουν νέες δουλειές: Όσοι πάρουμε απόφαση ότι το πτυχίο μας χρησιμεύει για σκούπισμα μετά την αφόδευση, θα κάνουμε κάτι άλλο. Θα γίνουμε μοδίστρες, γιατί δεν θα υπάρχουν χρήματα για καινούρια ρούχα, και θα μπαλώνουμε και θα γαζώνουμε. Θα γίνουμε τσαγκάρηδες, γιατί δε θα υπάρχουνε χρήματα για παπούτσια. Θα γίνουμε οινοπαραγωγοί, καστανάδες και σαλεπάδες, γιατί δε θα υπάρχουν χρήματα για johnny black label και ντελικατέσσεν. Θα γίνουμε παραμυθάδες, από χωριό σε χωριό, γιατί δε θα υπάρχουν εκδοτικοί.

6. Θα γράψουμε το νόμισμα στα υποδήματά μας (αυτά που μας διόρθωσε ο κολλητός μας που έγινε τσαγκάρης): Αφού δε θα έχουμε στον ήλιο μοίρα, το νόμισμα θα χάσει σιγά-σιγά τη δύναμή του. Θα αρχίσουμε ξανά να ανταλλάσσουμε αγαθά ή υπηρεσίες. Π.χ., θα σου κάνω αγγλικά μια ώρα, αν μου μαγειρέψεις, θα σου κρατήσω το παιδί αν μου καθαρίσεις το σπίτι κτλ κτλ.

7. Θα αρχίσουμε να γνωριζόμαστε: Επειδή δε θα βγαίνουμε οικονομικά να πηγαίνουμε στο τάδε κλαμπάκι ή μπαράκι, θα αρχίσουμε όλοι να αράζουμε σε πλατείες, με ένα μπουκάλι κρασί από τον κολλητό που το έριξε στα αμπέλια. Στην αρχή όλοι θα γκρινιάζουμε. Μετά για να ξεχάσουμε τον πόνο μας, θα το ρίξουμε στο αλκοόλ. Θα πούμε ένα αστείο με τη διπλανή παρέα. Ε, μετά θα γελάμε όλοι μαζί.

8. Θα αναθεωρήσουμε αξίες και αρχές: Αφού καθετί κουλ και γαμάτο, ήτοι ακριβό και ποζεράδικο, θα έχει πέσει σε αχρησία, δε θα ζηλεύουμε το διπλανό μας για το αμάξι του, αλλά επειδή γελάει τόσο ή είναι με τον τάδε άνθρωπο. Θα ζηλεύουμε πάλι, μεν, για πιο ουσιώδεις λόγους δε. Σιγά-σιγά, επειδή θα ανακτάμε την ανθρωπιά μας, ίσως (ίσως λέω), να σταματήσουμε να ζηλεύουμε επιτέλους.

9. Θα σταματήσουμε να νιώθουμε μόνοι: Αφού θα μαζευόμαστε όλοι σε πλατείες και όχι πίσω από την οθόνη ενός υπολογιστή, καθώς στην εξοχή δεν έχει wireless (δεν το ήξερες αυτό, καλέ;) θα κάνουμε πραγματικές συζητήσεις και όχι chat στο facebook. Αντί να παίζουμε WOW, θα παίζουμε RPG. Αντί να γράφουμε σε blogs, θα λέμε ιστορίες. Αντί να περνάμε τα βράδυα μπροστά από την τηλεόραση, θα κάνουμε σεξ.

10. Θα σταματήσουμε να είμαστε ΜΙΖΕΡΟΙ, διότι, μάτια μου, η φτώχεια θέλει καλοπέραση.