Εκεί που φυτρώνουν οι σουτοπαμιές

Παρασκευή βράδυ και αράζουμε παρεΐτσα στο πουκόσπιτο dream team καμμενοπαίδων. Σε κάποια φάση, ήταν κι η ώρα δύσκολη και το κρασί γλυκό, αρχίζουμε να δίνουμε ρεσιτάλ συνειρμών (πρέπει να είμαστε όλοι δεξιόλοβοι), όπου σύντομα η συζήτηση πήγε σε πράγματα που ακούγαμε άλλα αντ' άλλων όταν ήμασταν πιτσιρίκια.

Τέλεια αφορμή για αυτό το ποστ εκείνη η βραδιά και μη μου πείτε ότι δε θέλετε να πάτε μια βόλτα στον εγκέφαλο μιας Πούκας που πήγαινε νηπιαγωγείο, δημοτικό ακόμα και γυμνάσιο, γκοντάμμιτ.

Όταν ήμουνα μικρή, λοιπόν, ήμουν enfant terrible, μονίμως στον κόσμο μου (γκουχ γκουχ), και άκουγα/πίστευα/πετούσα ό,τι να 'ναι.

ΧΑΖΟΜΑΡΕΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΑ:

• Ότι όταν κοιμόμαστε ψοφάμε. Έτσι απλά. Βέβαια επειδή είμαστε warriors, η καρδιά νικούσε το θάνατο και ξαναξυπνούσαμε.

• Στο νηπιαγωγείο, ένα bully παιδοβούβαλο που μου θύμιζε χελωνονιτζάκι gone bad, μου 'χε πει πως αν φάω με δυο κουτάλια τη σαλάτα, θα πεθάνει η μαμά μου. Όχι πως με ένοιαζε και πολύ, γιατί στα φαγητά βουτούσα κάπως έτσι, όπως και να 'χει,:

(πού τρόποι για ΔΥΟ κουτάλια)

• Πάλι για θανατικό: μια αδερφή της γιαγιάς μου, που δεν την πολυχώνευα γιατί με έλεγε κατρουλού, παρόλο που εγώ είχα ήδη περάσει επιτυχώς από housebreaking εκπαίδευση, με είχε δει μια φορά να φοράω τις παντόφλες μου ανάποδα και μου είπε να μην το κάνω, γιατί θα σκοτωθούν οι γονείς μου. Σε αυτοκινητιστικό κιόλας! Είχα χεστεί πάνω μου κι έκλαιγα δυο ώρες.

• Η γιαγιά μου, σε μια απέλπιδη προσπάθεια να με μάθει να έχω τρόπους, μου είχε πει ότι κάθε φορά που μουντζώνω, ο Θεός θα μου βάλει καρφίτσες πίσω από τα νύχια (ίου). Οπότε αποφάσισα να μην μουντζώνω και άρχισα να τρώω τα νύχια μου, για καλό και για κακό.

• Ο ΛΟΞΙΓΚΑΣ και ο ΠΛΑΚΟΥΝΤΑΣ ήταν τέρατα. Και όχι, δε διάβαζα Lovecraft από τότε...

ΧΑΖΟΜΑΡΕΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑ:

• Κάθε πρωί που ξυπνούσα, ρωτούσα τη μάνα μου αν δουλεύουμε ή δε δουλεύουμε και κατόπιν τι μέρα είναι. Το αίτιο ήταν αν δουλεύουμε και το αιτιατό η μέρα, αυτό το πίστευα από μικρή και το ακολουθώ και τώρα.

• Διακόσιες φορές τη μέρα ρωτούσα τη μάνα μου τι σημαίνουν διάφορα πράγματα. Είχα από τότε σημειολογικές και γλωσσολογικές ανησυχίες και ήθελα να ξέρω γιατί το μήλο το λένε μήλο και όχι σαμπουάν. Το αποκορύφωμα ήταν όταν την ρώτησα: “Μαμά, τι θα πει “σημαίνει;”” (ναι, ήμουν τσάτσος, το παράφρασα) όπου εκείνη με κοίταξε ΜΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ και κατάλαβα ότι οι γλωσσολογικές μου ανησυχίες είχαν κάνει τον κύκλο τους και τα νεύρα της κρόσσια.

• Έλεγα μια λέξη πολλές φορές γρήγορα μέχρι να χάσει το νόημα της και να γίνει απλά μια σειρά ήχων. Και γελούσα μόνη μου.

• Πέμπτη δημοτικού είχα κάνει τη διαθήκη μου. Γκοθού από μικρή. 'Nuff said.

• Μαργαριτάρι στη Γ' Γυμνασίου, παρακαλώ: Κάναμε Κείμενα, για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, Μυριβήλη “το-τσουνί-του-ήταν-ντούρο-και-χνουδάτο” (για παπαρούνα έλεγε, διεστραμμένοι) αν θυμάμαι καλά, κι η καθηγήτρια ρώτησε πώς λέγεται η σταγόνα αίματος. Σηκώνω το χέρι περήφανη, το φυτό της τάξης γαρ, ΚΥΡ, ΚΥΡ, ΚΥΡΡΡΡΡΡΡΡΙΑ, πες Δανάη, και απαντάω: ΑΙΜΟΡΡΟΪΔΑ. Ναι. Αιμορροϊδα. Μη με κατηγορείς, μικρό ήμανε, δεν ήξερα τι είναι οι αιμορροϊδες, έκανα τη σύνδεση, αίμα-που-ρέει και το θεώρησα φυσικό επακόλουθο...

MISHEARD LYRICS, by the littol Pook:

• ”Σου το 'πα μια, κι δυο και τρεις κτλ κτλ”: Ακουγα σουτοπαμιά, όπου σουτοπαμιά φανταζόμουν κάποιο δέντρο. Η σουτοπαμιά που κάνει σουτόπαμα. Μάλλον στη Μεσοποταμία θα βρισκόταν.
• ”...σώσον ημάς, αμήν”: για κάποιο λόγο άκουγα Λιμάσα. Δεν ξέρω ποια ήταν η Λιμάσα, μάλλον κάποια βιβλική γκόμενα. Καλύτερο πάντως σαν όνομα από Ραχήλ και Δεββώρα, right?

• Το κλασικό “ο εν τοις ουρανοίς”: ε, τι ρωτάς; Ο Έντης Ουρανής.

• “που με βια μετράει τη γη” : Που μαβιά μετράει τη γη. Η συναισθητική πινελιά του δημοτικού.

• “Ένα το Χελιδόνι”: ένατο χελιδόνι. Πήγαινα και στο Ένατο Δημοτικό κι ήμουν πολύ περήφανη που συγγενεύαμε με ένα χελιδόνι, ώστε ποτέ δεν αναρωτήθηκα για τα χελιδόνια των άλλων σχολείων.

• “Το Ναυτάκι”. Ήταν ένα τραγούδι, και όταν η δασκάλα έλεγε να πούμε “Το Ναυτάκι”, νόμιζα ότι έπρεπε να πούμε “Τον Αυτάκη”.

Αυτά θυμάμαι προς το παρόν. Είναι λίγα, θα μου 'ρθουν κι άλλα όμως. Τελειώνουμε με ακόμα λίγα παιδικά misheard, with a little help of my friends:

• Η κολλητή μου η Νι, άκουγε: “σβήνω στο ουίσκι τα δικά σου παξιμάδια” και φανταζόταν τον ερωτευμένο να ξεχνάει τον καημό του βουτώντας στο αλκόολ ντάκους κρητικούς.

• Ο αδερφός του Κώστα της Φαίης (ουφ τα είπα όλα), νόμιζε ότι η ηθοποιός λεγόταν “Σαπφώνο Ταρά”. Όταν μας το είπε ο Κώστας προχτές, σαν καμμένοι αρπιτζάδες, ο επόμενος συνειρμός ήταν “Σαπφώ Νοtarrasque”. Γιατί μπορούμε.

  
  

  Επίσης, οι νέοι του μπλογκ μπορείτε να διαβάσετε και εκθέσεις δημοτικού εδώ.

Φάκελος: ΚΑΦΕΣ

Όλοι ξέρουμε εκείνο το φοβερό, μαγικό ζωμό χρώματος καφέ, που πίνεις μια μερακλίδικη γουλιά και όλα ξαφνικά φαίνονται ρόδινα ενώ οι αχνοί του στην κούπα αναβλύζουν σαν ουράνιο τόξο, το οποίο υπόσχεται να σε πάει στη χώρα των Ξωτικών, ή τουλάχιστον στο γραφείο, όπου, όμως θα αντέξεις την γκρίνια και τη γκριζοπροσωπία των γύρω σου χωρίς να ξοδέψεις πολύ will power.. Αυτός ο μαγικός ζωμός λέγεται καφές και με αυτό το post εγκαινιάζεται η κατηγορία “Φάκελιοι” (με το -λι που στολιίζει τη φωνιή).

(Οδηγίες για να διαβάσεις καλύτερα το post: Φτιάξε ένα καφεδάκι και αντί να προσπαθείς να βρεις το ουράνιο τόξο, συγκεντρώσου σε αυτά που διαβάζεις.)

Ο καφές, κατά την παράδοση, ανακαλύφθηκε κάπου στην Αφρική, όπου ένας Αιθίωψ βοσκός, ο Καλντί, βαριόταν που ζούσε (καλντί στα αρχαία αιθιοπικά σημαίνει Βαρεμάρας. ). Όπως μαρτυρά και το όνομά του, ο Καλντί ήταν λίγο τεμπέλης στα καθήκοντά του. Μια μέρα, λέει η ιστορία, διάβασε το μπλογκ μου και πήρε το ποστ για τα βότανα λίγο πιο σοβαρά από όσο θα έπρεπε, γιατί έδωσε στα κατσίκια του βαλεριάνα για να μην τον πρήζουν με τα “μπε” και τα ροβολητά τους, και να μην τα σαλαγάει κάθε λίγο και λιγάκι.

Εντάξει, μπούρδες λέω. Κοιμήσια ή μη, τα κατσίκια του Καλντί μια μέρα γύρισαν σ' αυτόν μες στην τρελή χαρά, και τον ζάλισαν με το χοροπηδητό και το ροβολητό τους, ενώ τα “μπε” τους έβγαιναν με ταχύτητα πολυβόλου. Ήταν κάπως έτσι:

Είδε κι απόειδε να τα μαζέψει ο Καλντί. Κι αυτό έγινε την άλλη μέρα και την παράλλη, ώσπου τα πήρε στο κατόπι και τα είδε να τρώνε από ένα περίεργο δέντρο. Πέφτει κάτω αμάν αμάν μπρος στα λιανοχορταρούδια, αρχίζει να μασουλάει κι ο Καλντί και τότε έγινε η Αποκάλυψη.

Είχε ανακαλύψει το καφεόδεντρο.

Ένας άλλος μύθος λέει ότι τον καφέ τον πήγε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ στο Μωάμεθ, για να έχει δύναμη και αντοχή, λέει η βικιπαίδεια, αλλά δε βρίσκω άλλα βιντεάκια με yodelling, οπότε προσπερνάμε.

Από εκεί πια, η ιστορία μας λέει ότι τον καφέ μέχρι το 900 τον χαίρονταν αποκλειστικά οι Αιθίοπες (ντροπή τους!), μέχρι που κάπου εκεί πέρασε και στην Αραβία. Οι Άραβες βρήκαν τη χαρά τους με τον καφέ, καθότι το Κοράνι απαγόρευε το αλκοόλ αλλά τον καφέ όχι, οπότε άρχισαν να συχνάζουν σε καφεποτεία όπου συζητούσαν και γλεντούσαν και στοιχημάτιζαν, με λίγα λόγια ότι κάνει κάθε μεθυσμένος, χωρίς να τραγουδάει Irish drinking songs.

Οι Ευρωπαίοι είδαν τους Άραβες να πηγαινοέρχονται σαν σίφουνες με τα ποδαράκια σαν ροδάκια κάτω από την κελεμπία και παραξενεύτηκαν. “Τι πίνουν και δε μας δίνουν; Ας τους το κλέψ...εχμ...αγοράσουμε.” Κι έτσι, γύρω στα 1600, ο καφές εισήχθη στην Ευρώπη, με πρόεδρο του φαν κλαμπ τον Πάπα Κλήμη, ο οποίος και παίζει να έγινε και ο πρώτος γιάπης της Ιστορίας.

Στην Αμερική ο καφές πήγε έναν αιώνα μετά από τους Γάλλους πλιατσικολόγους-κονκισταδόρες. Μάλιστα, επειδή δεν έδιναν στους Βραζιλιάνους, ένας απεσταλμένος του Βασιλιά, ο Φρανσίσκο Παλχέτα, πήρε κρυφά σπόρους καφέ από τη γυναίκα του Γάλλου Κυβερνήτη της Γουινέας, στην οποία έδειξε τι εστί latin lover. 'Ετσι, η Γαλλία έμαθε δύο πράγματα: πρώτον, όταν είσαι ψηλομύτης γίνεσαι και κερατάς, και δεύτερον, ο καφές συνδέει τους ανθρώπους.

Κάπως έτσι έφτασε ο καφές σε κάθε σπίτι και σε κάθε νοικοκυριό, και όποιου δεν του αρέσει, είναι ανώμαλος. Αλλά ας πάμε παρακάτω στις ποικιλίες του καφέ.

Υπάρχουν δύο ποικιλίες καφέ: Η αρχαιότερη είναι η Arabica, και από αυτή έπιναν τα κατσίκια του Καλντί κάποτε στην Αφρική. Τώρα, γιατί την λένε Arabica και όχι Africa, μάλλον είναι θέμα copyright και ο Καλντί ήταν open source, οπότε δεν τον πολυένοιαξε. Η Arabica έχει πολύ δυνατή γεύση, αλλά είναι κομμάτι αρρωστιάρα και ψόφια, καθότι περιέχει 1% καφεϊνη. Παρόλα αυτά, το 78% της παραγωγής είναι ετούτης της ποικιλίας και έχει πιο ραφινάτη γεύση.

Πέρα από την Arabica υπάρχει και η robusta, που, όπως μαρτυρά και το όνομά της είναιπιο νταμάρι σε ασθένειες. Επίσης περιέχει διπλή δόση καφεϊνης. Ωστόσο η γεύση της είναι πιο χοντροκομμένη από την arabica. Αποτελεί το 22% της παγκόσμιας παραγωγής και γνωρίζει μεγάλη δημοτικότητα λόγω του διαλυτού καφέ που πίνουμε.

Ο καφές είναι το νούμερο ένα τονωτικό ρόφημα για την ανθρωπότητα, αφότου εξαφανίστηκε η συνταγή του μαγικού ζωμού που έφτιαξε ο Πανοραμίξ, τουλάχιστον. Προκαλεί εγρήγορση, μειώνει την ανία και βελτιώνει κατά πολύ το yodelling. Επίσης, καταπολεμά τους πονοκεφάλους, καθώς κάνει τα αγγεία να ντρέπονται (αγγειοσυστολή) και να νιώθουν τύψεις, με αποτέλεσμα το αίμα να κυκλοφορήσει φυσιολογικά. Βέβαια, αν κάποιος το παραχέσει με τον καφέ, μπορεί να νιώσει άγχος, νευρικότητα και να έχει δυσκολία να κοιμηθεί. Φήμες λένε ότι σε πολύ extreme περιπτώσεις μεταμορφώνεται και σε κατσίκι, αλλά επειδή αυτό το μπλογκ είναι έγκυρο κι έγκριτο, κρατάμε τις επιφυλάξεις μας.

Ας αφήσουμε όμως, τα εγκυκλοπαιδικά και ας πάμε στους τύπους του καφέ που αγαπάμε:

• Ο Μερακλίδικος: είναι αυτός που εμείς ονομάζουμε ελληνικό, αρκετές χώρες τούρκικο, στην Κύπρο τον λένε Κυπριακό και στην Αρμενία αρμένικο ή μεσανατολικό, κάνοντας το όνομά του μεσανατολικό ζήτημα. Φτιάχνεται από μερακλήδες (το μουστάκι προαιρετικό) και οι ονομασίες για την ποσότητα καφέ-ζάχαρης-καϊμακιού είναι σαν να έχουν βγει από ταινία που μιλάνε κουτσαβάκηδες έξω από τον τεκέ: «βαρύ γλυκός», ή «πολλά βαρύς» ή «βαρύ γλυκός και όχι». Πίνεται επί το πλείστον από γέρους, περίεργους και από όσους έχουν κόψει το κάπνισμα αλλά θεωρούν το τσάι φλωριά. Χρησιμοποείται, επίσης και ως μαντικό μέσο ή ως μέσο βασανιστηρίου μικρότερων αδερφών (“Κοίτα, Ορέστη, σοκολάτα!”)

• Ο φρρρραπέ: περήφανο ελληνικό δημιούργημα, και μάλλον μόνο εμείς χαρήκαμε τόσο που το ανακαλύψαμε, γιατί έγινε γρήγορα ο εθνικός μας καφές (ίσως επειδή δεν ήμασταν τόσο σίγουροι για την πατρότητα του Μερακλίδικου), αφού οι υπόλοιπες χώρες είτε τον έχουν ΧΕΣΜΕΝΟ είτε κάνουν διάφορα awkward πειράματα με τη γεύση του (τον αναμιγνύουν με κόκα κόλα, ούζο κι άλλα τέτοια αηδιαστικά). Τον προτιμούν οι φοιτητές και έχει φτιαχτεί ολόκληρο βιβλίο με rituals για αυτό το είδος καφέ στη Σαλλλονίκη, το οποίο λέγεται “Frapponomicon”, το οποίο το έγραψε ένας τρελός Άραβας, λέει η παράδοση. Εγώ κόβω το κεφάλι μου ότι ήταν ο Καλντί.

• Το εσπρεσσάκι: Το -άκι δεν είναι υποκοριστικό λόγω στοργής, είναι επειδή το εσπρεσσάκι είναι κούτσικο ακόμα και για χόμπιτ. Πίνεται σε δέκα λεπτά (και πολύ λέω) αλλά είναι δυναμίτης (για αυτό και δεν το προτιμούν και τα χόμπιτ). Είναι ο καφές-αρπαχτή που πίνουν έξω και παραξενεύονται που εμείς λιβανίζουμε έναν καφέ πεντακόσιες ώρες.

• Ο καπουτσίνο: Το όνομά του το μοιράζεται με τάγμα καλογέρων, γιατί το χρώμα του έμοιαζε, λένε, με τα ράσα των καπουτσίνων. Επίσης, καπουτσίνος λέγεται κι ένα είδος πιθήκου, αλλά θέλω να πιστεύω πως ο καφές δεν έχει καμμία σχέση με αυτό. Ο καπουτσίνο πίνεται κυρίως από τρέντηδες που θέλουν να φαίνονται πιο ψαγμένοι, ή από όσους έχουν όρεξη για γλυκό αλλά δε θέλουν να φάνε σοκολάτα.

• Ο νες: πίνεται από αυτούς που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Τα αίτια του να πίνεις νες είναι ακόμα ανεξιχνίαστα και χάνονται στα απύθμενα βάθη της ανθρώπινης ψυχής. Υπάρχουν και άνθρωποι που κάνουν και χειρότερα, να πίνουν το νες αχτύπητο. Ένας από αυτούς είμαι κι εγώ.

• Ο γαλλικός: είναι ο πιο γαμάτος, εκλεπτυσμένος κι έχει πολλές γεύσεις. Φτιάχνεται με καφετιέρα και πολλά τζιριτζάντζουλα (φίλτρα του καφέ και κουταλάκια που έχουν και στις κρέμες για τα μωρά). Πίνεται, επί το πλείστον, από όσους έχουν καφετιέρα.

Tribute

Δύο χρόνια είμαι Αθήνα και συγκατοικώ με τον παππού μου, αλλά ποτέ δεν του/σας/μου έκανα την τιμή να γράψω κάτι αποκλειστικά γι' αυτόν. Ορίστε, λοιπόν.

Ο παππούς μου είναι ετών 85, αλλά νομίζει ότι είναι 25. Πηγαίνει τις βόλτες του, πρωί-και-απόγευμα, του αρέσει πολύ το τυρί, Ηπειρώτης εξ Ανθοχωρίου Μετσόβου γαρ, έχει έναν κολλητό που τον λένε Πίπη κι ένα κινητό που του 'δωσε η μάνα μου με το ζόρι, με το το PIN γραμμένο από πίσω με ΤΕΡΑΣΤΙΑ γράμματα, για να τον βρίσκουμε. Όχι πως γίνεται και ποτέ αυτό. Τις μισές φορές το ξεχνάει σπίτι, κι αν το έχει μαζί του, δεν το ακούει. Α, ναι. Ο παππούς είναι σχεδόν κουφός.

Συγκατοικούμε με διαλείμματα από τότε που κατέβηκα Αθήνα, και από την πρώτη στιγμή που μοιραστήκαμε το σπίτι αρχίσαμε τα σχέδια αλληλοεξόντωσης. Τιβί στη διαπασών εκείνος, να έρχομαι σπίτι μόνο για ύπνο εγώ. Να μισοπλένει τα πιάτα εκείνος (πάντα με κρύο νερό, για να μένει λίγη λίγδα πάνω), να αργώ να φτιάξω φαγητό εγώ. Να με πρήζει κάθε μέρα τι θα φάμε εκείνος, να του πλένω τις κάλτσες χωρίς το ζευγάρι τους εγώ. Να ξαλμυρίζει το τυρί εκείνος, να μην το ξαλμυρίζω εγώ. Και τέτοια τελοσπάντων.

Έτσι πήγαινε και αλληλοσυφιλιαζόμασταν, μέχρι που πριν κανά εξάμηνο, εκεί που έπεσε η Βαβέλ και πηγαινοερχόμουν στο σπίτι μαύρη κι άραχλη σαν άδικη κατάρα, με ρώτησε “ποιος σε πείραξε, παιδάκι μου, να τον κυνηγήσω με την Μπερέτα από το αντάρτικο;” κι εγώ έκατσα και του μίλησα πρώτη φορά για πάνω από πέντε λεπτά και κάπως έτσι αγαπηθήκαμε σφόδρα.

Όχι, βέβαια, πως ξεχάσαμε τα σχέδια εξόντωσης, αυτά καλά κρατούν, αλλά πλέον γίνονται επειδή απλά δεν είμαστε τέλειοι, εκείνος είναι ένας γέρος άνθρωπος και εγώ μια εγγονή με τα μυαλά στα κάγκελα. Αλλά πλέον δεν τον πειράζει που το φαγητό θα αργήσει ένα μισάωρο παραπάνω, όπως κι εγώ θα (ξανα)πλύνω με μεγάλη μου χαρά τα πιάτα. Τώρα τελευταία, του φτιάχνω κάθε βράδυ και το χαμομηλάκι του, με μέλι θυμαρίσιο, για να κοιμάται καλά.

Επίσης, ο παππούς είναι ένα κράμα awesomeness των διάφορων ηρώων και villains που αγαπάει κάθε nerd που σέβεται τον εαυτό του. Επειδή κάπνιζε γύρω στα 70 χρόνια και οι πνεύμονες του είναι σαν ανθρακωρυχεία, αναπνέει Darth Vader style. Επίσης, έχει αφύσικα υψηλό stealth για την ηλικία του, εξού και πετάγεται σαν ninja από κάθε γωνιά και κάθε έπιπλο για να με ρωτήσει αν έχω πάρει τυρί και μου κόβει τα ήπατα. Όταν, δε, είναι πολύ κουρασμένος, σέρνει τις παντόφλες του με μικρά, στακάτο βηματάκια και κόβω το κεφάλι μου ότι έτσι περπατούσαν και τα αρκουδάκια της αγάπης. Και λόγω της φτωχής ακοής έχει αναπτύξει πλούσια φαντασία, με αποτέλεσμα πολλές ευτράπελες στιχομυθίες, τύπου: - Παππού, θες τίποτα από τη λαϊκή; -Δεν έχουμε τυρί;!;

Easter egg, για όσους έρχονται και αράζουμε σπίτι το βράδυ, είναι το χασμουρητό του, όμως. Ο παππούς χασμουριέται χνουδωτά και σε υψηλή συχνότητα, σαν μωρό πάντα που φτερνίζεται. Είναι αξιαγάπητο και όλοι όσοι είναι σπίτι με ρωτάνε έκπληκτοι: “τι ήταν αυτό;”

Με τέτοιο συνδυασμό, ο παππούς μου είναι ανυπέρβλητος. Απίστευτος. Απροσμέτρητος. Κι είμαι ακόμη στο “α”. To awesomeness απλά κυλάει γάργαρα στις φλέβες του. Τον φαντάζομαι στις πιο έπικ στιγμές του, να βάζει κάτω τον Τσακ Νόρρις, να κάνει κεφαλοκλείδωμα στον Κινγκ Κονγκ και να αράζει στη Τζαμάικα με τον Bob Marley. Να χορεύει αισθησιακό τάνγκο με τη Rita Repulsa από τους Power Rangers και να κάνει τον Κθούλου μεζεδάκι για το ουζάκι του. Να εγκαθιστά μόνος του την πατριαρχία (φτου, κακά) στην Menzoberranzan. Και άλλα τέτοια.

Και πάντα, μα πάντα, μα πάντα, με τυρί.

Μαγικά φίλτρα για να γίνετε γαμάτοι

Αυτές τις μέρες την έχω δει και πολύ μάγισσα. Έχω κάνει το μπαλκόνι δάσος και πειραματίζομαι, και, ως ανιδιοτελές παιδί που είμαι, είπα να μοιραστώ τη μαγική γνώση των βοτάνων μαζί σας. Αλλά αυτό θα γίνει αφού σας γνωρίσω τα βοτάνια μου.

Έχω, λοιπόν:

μια λουίζα που την λέω Μαρίζα, γιατί κάνει ρίμα, την οποία και σήμερα κλάδεψα λίγο για να την αποξηράνω και να εφοδιαστώ για το χειμώνα που έρχεται

ένα δεντρολίβανο που δεν είναι από το Λίβανο, αλλά από ένα φυτώριο στο Κορωπί, δεν το είχα βαφτίσει μέχρι πριν δύο δευτερόλεπτα που αποφάσισα ότι θα το λέω Γρηγόρη (γιατί μπορώ)

ένα θυμάρι που το λέω Άρη, γιατί είναι άντρας σένιος και μυρωδάτος και πολύ ματάκιας, καθότι τα φύλλα του γυρνούν σύμφωνα με την πορεία του ήλιου. Ο Άρης, μάλιστα, τις προάλλες, φιλοξένησε για λίγο μια μεγάλη κουραδί κάμπια, ή μάλλον, μια μεγάλη καμπιί κουράδα, όπως είπε και η φίλη μου το Ελφσίνιο, τόσο HUGE ήταν, και μας έκανε να αστειευόμαστε με τις ώρες, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία

ένα βασιλικό που τον έλεγα Βασίλη, αλλά έγινε Βασιλική, γιατί πετάει όλη την ώρα μωρά-ριζώματα, σαν καθολική που δεν έχει τηλεόραση στην κρεβατοκάμαρα (τηλεόραση=τζάμπα αντισυλληπτικό, κατά τον Ασκητή, γιατί αποτρέπει τα ζευγάρια από το να κάνουν σεξ)

Μια αρμπαρόριζα τρανή, τη Δρουσσίλα

Μια πασσιφλόρα, τη Νεφέλη-Τατουάνα, που είναι η μεγαλύτερη μου αδυναμία, και αυτή τη στιγμή που μιλάμε μιλάει κι αυτή με ένα σαλιγκράκι, το οποίο ούτε που ξέρω πώς στο διάτανο βρέθηκε στο κάγκελο του μπαλκονιού μου, στον τρίτο όροφο, δγιάολε

και

μία λεβάντα που τσίμπησα σήμερα από το Σύνταγμα, όπου οι Atenistas μοίραζαν φυτά. H καημένη, βέβαια, είναι λίγο εξαντλημένη, γιατι δεν ξέρω τι ταξίδι έχει κάνει. Όπως και να έχει, της έδωσα τις πρώτες βοήθειες, στοργή, προδέρμ και δυο φιλιά, κι αν συνέλθει θα την βαφτίσω Λάζαρο, για ευνόητους λόγους.

Παράλληλα, έχω ήδη αποξηραμένο τσάι του βουνού, φασκόμηλο, χαμομήλι και λουίζα (όχι από τη Μαρίζα, μια ανώνυμη από την οδό Αθηνάς)

Αυτά είναι τα βότανα, πολύτιμοι βοηθοί στο να ψαχτώ, να κατατοπιστώ, να πειραματιστώ, για να σας προσφέρω, τελικά, αυτή την ανεκτίμητη μυστική γνώση αιώνων, που ούτε το Κοινό της Σιών δε γνωρίζει.

ΦΙΛΤΡΑ ΓΑΜΑΤΟΣΥΝΗΣ:

1. Για να μένετε ξύπνιοι όταν βλέπετε ταινίες σκηνοθετών που το όνομά τους τελειώνει σε -Όφσκυ: Φτιάξτε ρόφημα από πράσινο τσάι, φασκόμηλο και λουίζα. Επικουρικά, έχετε δίπλα σας κι ένα άτομο του αντίθετου (ή και του ίδιου, αν σας αρέσει η άλλη πλευρά του φράχτη) φύλου, για να αντικαθίστανται οι νυστοϊνες από τις ενδοαδρελινοφερορμονοκαυλορφίνες.
2. Για να κοιμηθείτε: Μετρήστε προβατάκια. Αν έχετε φτάσει στο πεντακοσιοστό ογδοηκοστό τέταρτο προβατάκι και δε σας έχει πάρει ακόμα ο ύπνος, πέρα από το ότι είστε βλαμμένοι που καθίσατε και μετρήσατε τόσα, φτιάξτε μια βαλεριάνα. Ή δώστε τη στα προβατάκια, για να αρχίσουν να χασμουριούνται, να κολλήσετε κι εσείς το χασμουρητό και να νυστάξετε.
3. Για να φάτε πεντανόστιμο ψητό φούρνου: Πάρτε ένα προβατάκι από αυτά που τους δώσατε βαλεριάνα και μαγειρέψτε το με δεντρολίβανο. Δε νομίζω να φέρει αντίσταση.
4. Για να μη μυρίζουν τα ρούχα σας: Ρίξτε ματσάκια από άνθη λεβάντας στα συρτάρια. Εναλλακτικά, βάλτε και κανένα πλυντήριο.
5. Για να μη σας πρήζουν οι άλλοι: Κεράστε τους χαμομηλάκι και σταματήστε να τους πρήζετε κι εσείς, αυτά τα πράγματα είναι πιο μεταδοτικά κι από ίωση στις αρχές της άνοιξης.
6. Για να ρίξετε το χίπη/χίπισσα της διπλανής πόρτας: Πιάστε της την κουβέντα έχοντας πιει πιο πριν αρμπαρόριζα, η οποία καταπολεμά τη μελαγχολία και βγάζει έξω τον ξέγνοιαστο εαυτό μας. Προσέξτε, να μην έχετε εφαρμόσει τη συμβουλή (4).
7. Για να ρίξετε τον γκοθά/γκοθού της διπλανής πόρτας. Πιάστε της την κουβέντα, έχοντας πιει πιο πριν αψιθιά, από την οποία γίνεται το αψέντι. Αφήστε να εννοηθεί ότι έχετε πιει αψιθιά, και, αν δείτε ότι το άτομο καίει μαζούτ, αφήστε να εννοηθεί ότι από την αψιθιά (που ήπιατε), γίνεται το αψέντι (που πίνει). Εναλλακτικά, μην ασχολείστε με άτομα που καίνε μαζούτ.
8. Για να χάσετε την αίσθηση του χρόνου: Σπάστε όλα τα ρολόγια του σπιτιού και αντικαταστήστε τα με άνθη ρολογιάς (=πασσιφλόρας).
9. Για να προσελκύσετε νεράιδες: Πιείτε ένα περίτεχνο συνδυασμό από μελισσόχορτο, θυμάρι και λεβάντα (όχι από αυτή που βάλατε στο συρτάρι με τις βρωμόκαλτσες, προς Θεού). Κατόπιν φορέστε φτερά στην πλάτη και βαφτείτε με χρυσόσκονη. Βγείτε στο μπαλκόνι, αρχίστε να χοροπηδάτε τραγουδώντας, και, αφού έχει περάσει μισή ώρα, ξαναμπείτε μέσα. Οι νεράιδες δεν πάνε στους καραγκιόζηδες.
10. Για να μιλήσετε με τα πνεύματα: Πιείτε μπελαντόνα ή όποιο άλλο οξαποδώ θέλετε και θα τα δείτε παρευθύς, να ξέρετε όμως πως: 1. Η μπελαντόνα σε μεγάλες δόσεις είναι ΠΟΛΥ μπελαλίδικη. 2. Η μπελαντόνα σε μικρές δόσεις επίσης είναι ΠΟΛΥ μπελαλίδικη. 3. Τα πνεύματα μπορεί να είναι μπάτσοι και να έχετε τραβολογήματα. 4. Τα πνεύματα μπορεί να είναι τα υπόλοιπα 583 προβατάκια, τα οποία σας εκδικούνται για το προβατάκι που φάγατε ψητό. 4. τα πνεύματα μπορεί να είναι εγώ κι εσείς να γίνετε το επόμενο ποστ αυτού του μπλογκ.

Στον Άδη έχουν κυλιόμενες

Το Φθινόπωρο κατσικώθηκε για τα καλά, ήρθε και πάτησε το μπορντοφυλλικό του χρώμα sturm und drang φάση, αμέσως έπεσαν το δεκάρι οι βαθμοί του Κελσίου, και να 'μαστε με ζακετάκια και καλτσάκια και ζεστά ροφήματα. Η Περσεφόνη φεύγει, το φασκομηλάκι έρχεται. Τα σπάει το φασκόμηλο, είναι σαν το χαμομήλι αλλά ακόμα πιο ηρεμιστικό και με γεμάτη γεύση, πηγαίνει όπου σε πονεί και όπου σε σφάζει και σου δίνει ΗΡ για την πλάκα. Ανάμιξέ το με λίγη λουίζα και μέλι και θα ξεδιπλωθεί στο στόμα σου ολόκληρος νεραϊδόκοσμος.
Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει, μάλλον το φθινόπωρο, γιατί, ενώ μου αρέσει που φοράω ζακετάκια και καλτσάκια, η απότομη ψυχρούλα με έχει κάνει να νιώθω λίγο κουρασμένη, δε νιώθω το σώμα μου, και λίγο πριν κοιμηθώ το βράδυ τα ρολά κατεβαίνουν πριν κλείσουν τα μάτια. Εποχιακή νιρβάνα το λέω, θα περάσει μόλις συνηθίσω στην αλλαγή της θερμοκρασίας.
Παρόλα αυτά (και παραδόξως) δεν γκρινιάζω (πολύ). Είναι ωραίο να νιώθεις την αλλαγή της εποχής και είναι ακόμα πιο ωραίο που φέτος ζήσαμε και τις τέσσερις εποχές, γιατί τα τελευταία χρόνια είχαμε μόνο καλοκαίρια και χειμώνες, από ό,τι θυμάμαι. Η καημένη η Περσεφόνη είχε χάσει την μπάλα πάνω κάτω, είχε εγκλωβιστεί σε ένα χαλασμένο ασανσέρ και ανεβοκατέβαινε με τραγική ταχύτητα. Φέτος, όμως, κατάφερε και βγήκε, βρήκε τις αγαπημένες της κυλιόμενες, τις λάδωσε κιόλας λίγο να μην της σπάνε τα αυτιά, και κατέβηκε κάτω ήσυχα κι ωραία.
Όλοι ξέρουμε τον μύθο της Περσεφόνης, φαντάζομαι, ήταν μια παιδούλα μοσχολυγερή, κόρη της Δήμητρας και του Δία, και έπαιζε αμέριμνη στα λιβάδια, όταν την μπάνισε ο βασιλιάς του Κάτω Κόσμου, ο Πλούτωνας, και τσουπ, πήρε τη Μερσεντές των τεσσάρων αλόγων (τόσα είχαν τότε, μάτια μου) και ανέβηκε στη γης, “Κοπελιά, έχω όχημα, πάμε μια βόλτα;” Η Περσεφόνη, όμως, δε θαμπωνόταν από κάτι τέτοια, τον είδε και λίγο γκοθά και καχεκτικό γιατί δεν τον έβλεπε το φως και είχε έλλειψη βιταμίνης D και σου λέει πού να πάω εγώ με αυτό το καημένο, λίγο να τον φυσήξω θα πέσει, οπότε τον έγραψε στις θεϊκές της ωοθήκες και συνέχισε να παίζει με τις φίλες της. Ο Πλούτωνας όμως, πέρα από συφιλιάρης ήταν και θεός και τα πήρε κρανίο, και όλοι ξέρουμε τι γίνεται όταν οι θεοί τα παίρνουν κρανίο. Ανέβασε το strength στο θεό, καμτσίκιασε τ' άλογα, τη γράπωσε από το μαλλί και της εξήγησε τη ζωή αλά Manowar: εσύ γκομενάκι δικό μου, πάμε κάτω ΤΩΡΑ.
Και πήγανε κάτω τότε, και η μαμά Δήμητρα έβγαλε φλύκταινες, όχι τόσο για το fail κονέ όσο για το ότι δε θα έβλεπε τη θυγατέρα της κι άρχισε να γυρνάει τον κόσμο και να το ρίχνει στη μεταφυσική, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Το κλου είναι ότι μόλις πάτησαν πόδι στον Άδη η Περσεφόνη αρέστηκε λιγουλάκι, γιατί εκεί είχε ψυχές και πολύτιμα μέταλλα κι όλους τους σπόρους της φύσης, άσε που ο Πλούτωνας ήτανε και ρομαντικούλης κατά βάθος και την τάιζε ρόδια και άκουγαν αγκαλίτσα Cure και ήθελε σχέση σοβαρή, οπότε, η καλή μας, για να μη δυσαρεστήσει ούτε τον έρωτα ούτε τη μαμά, μοίρασε το χρόνο της: Έξι μήνες ήταν κάτω με το σύζυγο, οπότε πάνω στη γη είχαμε χειμώνα και φθινόπωρο, καλτσάκια και ζακετούλες και φασκόμηλο, και την άνοιξη ανέβαινε πάνω στο πατρικό της, όπου και άρχισε να λουλουδιάζει ο τόπος και ο κόσμος ντυνόταν χίπικα και έβγαινε για φωτοσύνθεση.
Αυτός βέβαια είναι ο επίσημος, politically correct μύθος. Αλλά πριν από αυτόν, υπήρχε ένας άλλος, πιο underground και χωρίς το αντρικό στοιχείο (συγγνώμη, Πλούτωνα). Σύμφωνα με το μύθο αυτό, λοιπόν, η Περσεφόνη ήταν η μοσχολυγερή κόρη της Δήμητρας (και αγνώστου πατρός, δεν είχανε πολλά τέτοια οι Προέλληνες), η οποία ήταν μια θεοκόρη ευαίσθητη, και τα βράδια δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Άκουγε θρήνους και οδυρμούς και στριφογυρνούσε στο κρεβάτι της. Μια μέρα δεν άντεξε και είπε στη μαμά Δήμητρα: “Ρε μάνα τι είναι όλα αυτά που ακούω, αν θυμάμαι καλά, η Diamanda Galas δεν έχει γεννηθεί ακόμα”. Και απαντάει η Δήμητρα: “Δεν καταλαβαίνω τι λες, παιδάκι μου, σχιζοφρενής είσαι ή μπας και μου βγήκες αλαφροϊσκιωτο;”
Τελικά ήταν το δεύτερο, καθότι η Πέρσα, αφού είχε που τις είχε τις αϋπνίες, έκανε τις ψαχτικές της και κατάλαβε ότι αυτά που άκουγε τα βράδια ήταν οι ψυχές των νεκρών, οι οποίες, σημειωτέον, τότε περιπλανιόντουσαν πάνω στη γη μέσα στη θλίψη, αφού ούτε με τους δικούς τους μπορούσαν να είναι, ούτε και σε ένα μέρος δικό τους. Συγκινήθηκε η θεοκόρη και αποφάσισε να κάνει κάτι για αυτό. Τους μάζεψε όλους και τους είπε: “Εγώ θα σας πάρω και θα σας πάω κάπου, να είστε όλοι μαζί, και να μην πρήζετε και τους αλαφροϊσκιωτους.”
Και τους πήρε, και τους κατέβασε στον Κάτω Κόσμο, κι έφτιαξαν ένα παλάτι με όλα τα κομφόρ και άκουγαν Cure όλοι μαζί. Η Δήμητρα, βέβαια, καταστενοχωρήθηκε με το μπαϊράκι που σήκωσε η μικρή και με την άδικη, κατ' αυτήν, αυτοθυσία της. Δεν της είπε τίποτα, αλλά της έδωσε έναν πυρσό, ένα στάχυ κι ένα ρόδι για να φτιάξει το σπιτικό κάτω με φώτιση και δημιουργία, αλλά και να νοσταλγεί και το πατρικό της, γιατί αυτό έκανε το ρόδι.
Οι passive aggressive μέθοδοι της μάνας της έπιασαν, και η Περσεφόνη ένιωσε το σκουληκάκι της νοσταλγίας. Άκουσε και φήμες ότι η μάνα της μαράζωσε όσο έλειπε, και ο κόσμος άρχισε να γίνεται κρύος, άρρωστος κι ανέραστος (μην ξεχνάμε ότι η Δήμητρα ήταν η Θεά της Γης και της Γεωργίας), και αποφάσισε να ανέβει μια βόλτα. Σαν την είδε η Δήμητρα πέταξε από τη χαρά της, και τσουπ! λουλουδιάσανε όλα πάλι. Οπότε αποφάσισε κι εδώ να μοιράζει το χρόνο της, για να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι, υγιείς, και με σώας τας φρένας...

Δεν άντεξα, πάλι έκανα μυθολογικό μάθημα.

Ευχαριστώ τη Δήμητρα (τη φίλη μου, όχι τη μαμά της Περσεφόνης) που μου σφύριξε το μύθο, εκείνο το απόγευμα στον Εθνικό Κήπο, που γνωρίσαμε τη χελώνα το Μάριο, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Ιαχήουι

Ήταν τέσσερις μήνες βασανιστικοί. Ατέλειωτοι. Ανυπόφοροι. Δεν έπεφτε φύλλο. Μέχρι να ξανάρθει ο Δούκας Λίτο(το πισί μου, ντε) στην αγκάλη μου κι εγώ στη δικιά σας, τέλειωσε η άνοιξη, πέρασε το καλοκαίρι, τώρα μας χαϊδεύει νωχελικά και πεσμενομπορντοφυλλικά το φθινόπωρο, οι μπαταρίες που υποτίθεται-ότι-είναι-γεμάτες, αλλα εσύ πού πας στον πόλεμο, Θανάση, δε βλέπεις τι γίνεται εκεί έξω;


Το λέει και ο Ελύτης, δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα. Και πού να εξημερωθούν εδώ που τα λέμε, όταν ξυπνάς το πρωί και κάνεις το λάθος να ανοίξεις τιβί μέχρι να φύγει η τσίμπλα και βλέπεις τις ξανθιές και τους λαϊφσταλάτους να χαζοχαίρονται. Όταν βλέπεις την (οικονομική) κρίση (πανικού) να έχει απλώσει τα πλοκάμια της σαν μεταμοντέρνος Κθούλου παντού. Όταν γενικά δεν ξέρεις τι να κάνεις.

Δεν εξημερώθηκαν τα τέρατα, ίσα ίσα, είναι θηρία ανήμερα. Και καλά κάνουν.

Με πιάνει το ντισκορντιανό μου, θέλω να γίνει της Ingolstadt, να κατέβουν αναρχικές δρυάδες και να κάνουν κατάληψη σε κάθε μοναχικό και κατουρημένο δέντρο της Αθήνας. Να αρχίσουμε να πετάμε χρυσόσκονη από τα μπαλκόνια. Να πετάξουμε τα κινητά στις γραμμές του ηλεκτρικού και να παίζουν όλα το ίδιο τραγούδι. Να κάνουμε pole dancing μέσα στο μετρό, κι όχι μόνο οι έμορφες τσούπρες. ΟΛΟΙ. Να γίνει τση Βαβυλώνας, τελοσπάντων.

Χρειάζεται πόλεμος, αλλά δημιουργικός. Χρυσοσκονάτος. Γλυκύς σαν κέηκ της μαμάς, βαρύς όμως, με σταφίδες και πορτοκάλια και καρύδια, να τους κάτσει στο στομάχι. Γιατί το μόνο που έχουμε είναι η ψυχή, κι αν μας την βγάλουν από τη μύτη, κύριοι, την επουτσίσαμαν.

Τώρα θα μου πεις εσύ, που τρέχεις κι ιδρώνεις να βγάλεις το ψωμάκι σου στις δουλειές, ή τρέχεις και ιδρώνεις και λιώνεις τον πωπό σου στα μεταπτωχιακά ή τα δικτατορικά: "Καλά τα λες εσυ, κερα-Πούκα, αλλά εγω δεν έχω χρόνο ούτε να τον κυνόδοντά μου να τροχίσω."

Δε θέλει πολύ. Κάν'το σαν φάρσα, σαν έξοδο, σαν κάτι διαφορετικό. Δοκίμασε μια μέρα, πηγαίνοντας στη δουλειά. να πεις καλημέρα σε όποιον βρεις, ή, αν δε θες να το παίξεις καλός, πες κάτι άσχετο, όπως π.χ. "καμμένα γεμιστά". Ή κάτι ακόμα καλύτερο. Όταν είσαι στην τουαλέτα, τραγούδα, και ανάλογα με την κωλοδουλειά που κάνεις πες και το ανάλογο ύφος. Irish folk για διάρροια ή βαριά μπουζούκια για δυσκοιλιότητα, ας πούμε.

Βρες τον τρόπο σου και τρέλανέ τους όλους, τελοσπάντων. Δώσε μια νότα ωραίας παράνοιας σε αυτή τη γκρίζα φαλτσωδία. Χέσε τις αξιοπρέπειες, έτσι που έχει γίνει η κατάσταση ούτως ή άλλως όλα δικαιολογούνται.

Σου λέω. Θα έχει πλάκα.

Κουτσουμπιλό (ακά It's a pc-less life)

Δέκα μέρες κλείνω χωρίς καθόλου-μα-καθόλου πισί. Μην κοιτάς τώρα, Γουώτσον, έχω φίλους κι έχουν λάπτοπ και είπα να καταχραστώ λίγο τα βαθιά αισθήματα στοργής και προδέρμ που νιώθουν προς το άτομό μου. Έχω κι έμπνευση, με τον αδερφό γαρ, που με έχει ζαλίσει με τον Γιαννάκη τον Ρευστό (Johnny Cash) από τη μια, τις μελέτες μας από την άλλη, εκείνος για τη σχολή κι εγώ με Dylan Thomas και βιλανέλλες, πολύ μπελαλίδικες οι βιλανέλλες, έτσι και καταφέρω να γράψω μια, έστω και για τον φαλλό, θα νιώθω ότι έκανα level up. Έτσι για το γαμώτο.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτά τα ωραία της έμπνευσης. Είναι και τα άλλα. Τα όχι-τόσο-ωραία. Δε θα μιλήσω καν για το σύνδρομο στέρησης που πέρασα, με τις κρίσεις ρίγους και κρύου ιδρώτα επειδή δεν έχω υπολογιστή. Ίσα ίσα που άρχισε να μου αρέσει. Είναι σαν να κόβεις το κάπνισμα κάπως, μετά από λίγες μέρες επιστρέφουν μια-μια όλες σου οι αισθήσεις και νιώθεις μια βαθιά εκτίμηση για τη ζωή και για τα μικρά, απλά, καθημερινά πράγματα και ούτω καθεξής τελοσπάντων.

Μιλάω για τον άδειο χρόνο που αναγκαστικά έχεις και αναγκαστικά πρέπει να γεμίσεις, μια που δεν έχεις υπολογιστή και δεν μπορείς να δεις, να ακούσεις, να ψάξεις, να χαζομαρίσεις όπως ΕΣΥ θέλεις.

Πρώτο στάδιο: τιβί. Ειδικά τα βράδια, μιάμιση με τρεισήμισι, είναι η καλύτερη παρέα, με Law and Order και δέκατες εντολές και κόκκινους κύκλους. Παίρνουμε τη δόση γκοθίλας μας. Αλλά το πρόβλημα είναι οι διαφημίσεις. Πραγματικά είχα ξεχάσει τι πλύση εγκεφάλου μπορούν να σου κάνουν. Εκεί ήρθα σε επαφή με το ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΙΛΟ, με το οποίο και βγάζω φλύκταινες. Γιατί αν πω να δω μιάμιση ώρα πρόγραμμα, θα ακούσω δεκά φορές το γαμημένο το ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΙΛΟ. Και γιατί, δηλαδή, πρέπει να θεωρώ αστείο το ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΙΛΟ; ΚΑI γιατί να ξέρω καν το γαμημένο το ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΙΛΟ; Και γιατί τέτοια τρελή δόση χαράς, μαλάκα Έλληνα;

Όχι πως έχω τις μαύρες μου, Γουώτσον, αλλά χωρίς υπολογιστή είδα κουτσουμπιλά, ειδήσεις στο ΣΤΑΡ, Πετρούλες και διαφημίσεις, και ΧΕΣΤΗΚΑ πόσους πόντους ήταν το νυφικό της τάδε στάρλετ, ενώ οι ανατιμήσεις των προϊόντων με το νέο ΦΠΑ περνάνε κυριολεκτικά στα ψιλά γράμματα. Έπρεπε να ψάξω να βρω τα γυαλιά της μυωπίας για να διαβάσω τα γραμματάκια. Ή να άλλαζα κανάλι, που το έκανα και με έπιασε η καρδιά μου. Δολοφονίες από δω, ζοφερό μέλλον από εκεί, καλέ από πότε ζούμε στο σύμπαν του Mad Max και δεν το είχα καταλάβει; Τέτοια διπολικότητα ούτε στα ψυχιατρικά ιδρύματα δεν βρίσκεις. Καμιά ισορροπία, κανένα έλεος, καμία σωτηρία. Ή μάλλον ναι, υπήρξε σωτηρία: όταν έκλεισα την τηλεόραση, και την άνοιγα μόνο για να δω τα κοκκινοπουλέικα ή εκπομπές με συνταγές.

Στάδιο 2: Βιβλία. Από εκεί που διάβαζα ένα τετράωρο τη μέρα για το βιβλίο, επέκτεινα τις ώρες. Λέω, οι φανταστικοί μου κόσμοι, θα με σώσουν μια φορά. Αλλά φοβάμαι ότι το παράκανα. Χτες, για παράδειγμα, διάβασα όλο το Logicomix και τα 2/3 της "Καταγωγής της Οικογένειας" του Ένγκελς. Αποτέλεσμα: να λιώσει τόσο ο εγκέφαλος που μετά να είμαι σαν να βγήκα από ταινία του Ρομέρο. Φαντάσου, Γουώτσον, βγήκαμε για τσίπουρα και ήπια μόνο μισό ποτήρι. Φοβόμουν για την ασφάλεια των γύρω μου έτσι κι έπινα, θα άρχιζα να τους αραδιάζω θεωρίες περί μητροτοπικών συστημάτων, στάδια της κοινωνιολογικής εξέλιξης των πρωτόγονων λαών και για το νόημα της λογικής και του παραδόξου.

Οπότε έκλεισα και βιβλία, δε χωράει τίποτα άλλο στο μικρό, αυτό, χαριτωμένο κεφάλι. Θα κλατάρει ο σκληρός, πώς το λένε. Και έτσι πάμε στο στάδιο 3, που είναι...

ΟΙ ΠΑΣΙΕΝΤΖΕΣ: πραγματικά, της υπομονής. Με παίρνουν τηλέφωνο φίλοι, τι κάνεις Πουκί, ρίχνω πασιέντζες. Τι λέει, θα παντρευτείς; ΟΧΙ ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΑΣΙΕΝΤΖΕΣ, ΓΙΑ ΤΕΤΧΟΙΑ ΜΕ ΕΧΕΙΣ; Αλλά εύχομαι διάφορα κι ας δεν βγαίνουν. Κι αυτό που εύχομαι είναι αφενός να γίνει καλά ο υπολογιστής μου γρήγορα, αφετέρου να γράψω κι εγώ μια γαμάτη βιλλανέλλα και αφετρίτου να μου βγουν όλες οι ευχοπασιέντζες από δω και πέρα, μπας και δούμε άσπρη μέρα καμιά ώρα σε αυτή την κωλοχώρα με τους φιπιάδες και τα έξοδα, που ανεβαίνουν το stairway to heaven και εμείς είμαστε on the highway to hell, γιατί πάσχουμε όλοι μας (κι εγώ ντε) από κουτσουμπιλίαση.


EDIT, για να σας φτιάξω το κέφι: κι όμως, μπορεί να υπάρξει σωστή παιδεία στας Αμέρικας (κι έτσι κι εγώ παντρεύομαι, χα!)

Magic Bathroom

A bathroom floor - an art of magic.

Balls of hair and dead skin cells

trails of feet and summerdust.

A cosmos of all things,

our universe is like a lazy artist's bathroom.

Tribes of microbes living their golden ages

Before a tidal wave of bleach vanishes them off the face of earth.

And it's the very essence of magic,

to flush your ego down

and get lost in the sewers of oblivion,

be the tiniest, wisest un-you

or just

un-be.

And it's the very essence of life,

to be able to purge yourself

chloridically

while lying on the dirtiest ground.

We are living in a world,

where truth and lie won't apply.

We are living in a world,

where freedom has made us slaves.

In the end, everything is simple:

and all I need is a fruit to eat

a bathtub to soak myself in

and your body to soak into mine.

Simply and between miracle and ridicule,

like writing mystical poetry

or just cleaning a bathroom floor.

Ζεστηζεστηζεστη

Ξέρω, έχω μέρες να γράψω. Τι να κάμω. Ήρθε ο καύσωνας και μας σήκωσε, βάλε και τις παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη, βάλε και τη δουλειά, και την άλλη δουλειά για το βιβλίο, διάβασμα-γράψιμο-μουντζουρολόγημα, ε και λίγη κραιπάλη διότι άνθρωποι είμαστε, έμπνευση kaput.

Η σημερινή μέρα παίζει να ήταν από τις μεγαλύτερες και πιο κουραστικές μέρες που έχω ζήσει. Ξύπνησα στις εφτάμιση το πρωί (από τη ζέστη), αποχαιρέτησα τη Νι (μέσα στη ζέστη), ξεκίνησα να διαβάζω τον "Οδυσσέα" του Joyce (διότι λέει ο Μάικ ότι θα μου ανοίξει άαααλλους ορίζοντες, συμφωνώ, αλλά αμφιβάλλω αν θα έχω σώας τας φρένας μέχρι να ανοιχτούν οι ορίζοντες) με ένα διάλειμμα για να φτιάξω μπιφτέκια (στη ΖΕΣΤΑΡΑ του μεσημεριού).

Μπιφτέκια μου τα 'καναν τα μπιφτέκια μέχρι να γίνουν. Δεν ξέρω τι σεβντά τραβάει ο φούρνος μας, αλλά είναι καύσεως βραδείας. Βράδιασε μέχρι να γίνουν τα μπιφτέκια. Κι όλα αυτά μέσα στη ζέστη. 'Η στη ζεστηζεστηζεστη, όπως θα έλεγε ο Joyce.

Είναι περίεργο αυτό, ξέρεις, να γράφω και να μην έχω ένα ορισμένο θέμα στο μυαλό μου. Συνήθως μού σκάει φλασιά στην αρχή-προς-μέση. Τώρα, φαντάζομαι θα 'μαι στη μέση αλλά ακόμα δε μου έχει σκάσει η φλασιά, οπότε συνεχίζω να φλυαρώ. Κάνει και ζέστη και διαβάζω Joyce, οπότε συγχωρούμαι.

Στη Θεσσαλονίκη ήταν υπέροχα. Η παράσταση ήταν φανταστική, τα παιδιά τα έσπασαν και γενικά περάσαμε πολύ πολύ όμορφα. Ήρθαν και οι πρεσβύτεροι από την πατρίδα να δουν την παράσταση (και με έκαναν περήφανη) και κατενθουσιάστηκαν με την πάρτη μας (και τους έκανα περήφανους). Γαμήσαμε, δηλαδή, Γουώτσον. Δεν το λέω αυτό για να ευλογήσω τα γένια μου, διότι αφενός είναι αλήθεια, αφετέρου δεν έχω γένια (ακόμα δηλαδή, η γιαγιά μου στας Σέρρας έχει όμως μια τρίχα στο πηγούνι που κάνει και μπουκλίτσα και ποτέ δεν ξέρεις πώς θα στα σκάσει η κληρονομικότης). Τώρα ψάχνουμε να κατεβάσουμε την παράσταση και στας Αθήνας, οπότε αν τα καταφέρουμε, να έρθετε.

Κι όσο υπέροχα ήτο εν Θεσσαλονίκη, άλλο τόσο βαρετά είναι εδώ. Δεν παλεύεται. Ξέρεις. Η ζεστηζεστηζεστη. Τα μπιφτέκια. Ο μπερδεμένος ύπνος. Ακόμα κι ο Οδυσσέας, ε ναι, δεν παλεύεται. Και το ότι έχουμε κλειστεί όλοι στα σπίτια με το αιρ-κοντίσιον. Και το ότι γκρινιάζουμε για τη ζεστηζεστηζεστη. Κάνει τόση ζέστη που είναι σχεδόν ψυχεδελικά, έχει αρχίσει να παίζει με το μυαλό μας. Είδα, για παράδειγμα, όνειρο ότι ήμουν στο πλοίο να πάω διακοπές, και με έπιασαν λέει χωρίς εισιτήριο και μου έβαλαν πρόστιμο 6.500 ευρώ. Πάνε οι διακοπές και θα δούλευα ένα χρόνο σαν το σκλαβί. Και η εισπράκτορας έμοιαζε με τη Ζωζώ Σαπουντζάκη και δε μου τη χάριζε να πάω τις διακοπές μου (θα πήγαινα Κέρκυρα, η οποία όμως ήταν στην ουσία εκεί που είναι η Ρόδος κανονικά, λέει να δω την ξαδέρφη μου, η οποία είχε εξαφανιστεί ένα φεγγάρι αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία κι άλλο όνειρο) και με πέταξαν έξω κι έμεινα μόνη μου να εξαϋλώνομαι από τη ζεστηζεστηζέστη σ' ένα λιμάνι της Κρήτης (τώρα, γιατί ήμουν Κρήτη, δεν το ξέρω).

Τέτοια όνειρα σε κάνει η ζέστη να βλέπεις. Παραλλαγμένες γεωγραφίες και αειθαλείς βασίλισσες της νύχτας, να σε τιμωρούν χωρίς συμπόνοια. Severine, Severine. Τζοϋσιακές επιρροές. Αργοκίνητο φαϊ. Γένια στο πηγούνι. Νοσταλγίες για μακρινά παρελθόντα που έγιναν μια βδομάδα πριν.

To hell - ζεσταίνομαι. Αλλά θα κάνω την υπέρβαση. Θα βγω στο μπαλκόνι με ένα ποτηράκι τσίπουρο, να ακούσω τη ζεστηζεστηζέστη και ένα τριζόνι που κάπου-κάπως-κάποτε χώθηκε σε κάποιο από τα μπαλκόνια και τερετίζει για ένα ταίρι που δε θα το ακούσει μέσα στη λεβιαθανική βαβούρα της μεγάλης πόλης.

Δεν πειράζει, θα του κάνω εγώ παρέα.

Θα το ονομάσω Ζωζώ.

Διακοπή ρεύματος

Έκανα έρευνα για το βιβλίο μου, διάβαζα για τα ταρώ (ξέρω, ίσως είναι πασσέ, αλλα δε γαμιέται;) όταν έγινε διακοπή ρεύματος. Σκοτείνιασαν όλα μεμιάς, ίντερνετ γιοκ, τηλέφωνο γιοκ, γιατί είμαστε στην εποχή των ασυρμάτων πλέον, και μέσα στην τσαντίλα μου και την ανησυχία πώς θα έρθει ο παππούς σπίτι από τη νυχτερινή του τσάρκα (πώς θα ανέβει τις σκάλες, μεγάλος άνθρωπος;) έπιασα τα ρεσώ.
Ως πρώην παγάνι και νυν και αεί ρομαντική μέχρι αηδίας έχω πολλά ρεσώ, κι ας τα ανάβω πια μόνο όταν είναι να μοσχομυρίσω το σπίτι με κάποιο αιθέριο έλαιο, κι αυτό με φειδώ, καθότι η γειτόνισσα παθαίνει κρίση άσθματος με τα μυρωδικά (λες και αυτό την πείραξε σε ολόκληρη τη Λιοσίων, τα δικά μου τα μυρωδικά, αλλά δε γαμιέται). Οπότε ναι, τα ρεσώ κάθονταν με τις δεκάδες σε ένα καλαθάκι, περιμένοντας αδίκως να κάνουν κάπου-κάπως-κάποτε ατμόσφαιρα. Κρίμα που δεν είμαι πια τόσο της ατμόσφαιρας, από ένα σημείο και μετά γίνεσαι πιο πρακτικός θες δε θες.

Σήμερα τα άναψα, όμως. Τα άναψα και βγήκα στο μπαλκόνι – όλος ο δρόμος κάτω να φωτίζεται μόνο από τα φώτα των αυτοκινήτων. Άνθρωποι να περιφέρονται μισοχαμένοι, μισογοητευμένοι στο και από το απρόσμενο σκοτάδι, αναρωτώμενοι πού πήγε το τόσο δεδομένο φως. Να προχωράνε με βήματα δειλά στην αρχή και μετά πιο θαραλλέα, σχεδόν με την αποφασιστικότητα ενός τρελού, που ξέρει ότι κάνει τρέλα, αλλά δεν τον νοιάζει. Κι εγώ, στο μπαλκόνι, να μην έχω τι να κάνω, απλά να παρατηρώ, κάτω στο δρόμο το μισοχαμό και το μισογήτεμα και πάνω στο μπαλκόνι τις σκιές του κεριού να αχνοπαίζουν στα φύλλα της πασσιφλόρας. Φυσούσε κιόλας. Χόρευαν.

Και εκεί πάνω στο χορό του ενός και μοναδικού μικρού, ποταπού κεριού, θυμήθηκα. Το μικρό, ποταπό κερί μού θύμισε άσπλαχνα μια άλλη βραδιά με κεριά τρεμάμενα από το αεράκι, κάπου τέτοια εποχή, χρόνια πριν, σε ένα σπίτι φοιτητικό, να μπαίνω κι εκείνος να με υποδέχεται μέσα στο μισοσκόταδο, που γεννιόταν από το δειλό φως πέντε κεριών. Να με απιθώνει απαλά πάνω στην πορτοκαλί φλοκάτη της οικοδέσποινας που τόσο ευγενικά μας παραχώρησε το σπίτι. Και να μιλάμε, απαλά και τρεμάμενα, για πράγματα που μόνο δυο τρελοί ερωτευμένοι, για πρώτη φορά ερωτευμένοι, μπορούν να μιλήσουν και τα οποία θα είναι ιεροσυλία να παραθέσω εδώ.
Ούτως ή άλλως, δε μιλήσαμε πολύ ώρα ως τρελοί, γιατί έπρεπε να κάνουμε το καθήκον μας στη ζωή ως ερωτευμένοι.

Και όπως πέρασαν τα χρόνια, επέλεξα να θυμάμαι μόνο τα φιλιά και όχι τα λόγια, λόγια που ξέχασα χωρίς σκέψη με το ψυχαναγκαστικό πάτημα ενός νοητικού διακόπτη μέσα στην πληγή της απώλειας. Κακώς. Έπρεπε να γίνει διακοπή ρεύματος για να θυμηθώ τι μου είπες εκείνο το βράδυ και να θυμηθώ τα δώρα που μου έδωσες.
Και θα τα κρατήσω, απαλλαγμένα από τα φιλιά. Δεν με νοιάζουν πια τα φιλιά, μεγαλώσαμε, πήραμε κι άλλα, θα πάρουμε κι άλλα.
Τα δώρα, όμως, που μου έδωσες εκείνο το βράδυ, αυτά τα έδωσες μόνο εσύ, όπως κάθε Τούθμωσις δίνει το δικό του δώρο – και δεν τα ξεχνώ πια.

Φυλαχτά. Φυλαχτά από παντού. Κάθε άνθρωπος δίνει κι από κάτι, που μέσα στη λύπη και τον εγωισμό το ξεχνάμε, κρατώντας μόνο την πίκρα του τέλους ή την εκτρωματική παρθενογένεση μιας χειμερικής προσδοκίας.

Να σου πω κάτι, όμως. Τα δώρα, δεν έχουν τέλος. Τα δώρα δίνονται πέρα από κάθε προσδοκία. Και θα τα κρατήσω, όλα, ακόμα κι όταν σβήσει και το τελευταίο κερί, ακόμα κι όταν έρθει το φως ξανά – είναι τεχνητό, ξέρεις.

Watson. we've got a review!

Aniline Dancetheatre "Efect Dr. Pay"... λίγο μετά την πρεμιέραΚοινοποίηση
Παρασκευή στις 5:29 μ.μ.
Νύχτα με πανσέληνο και η θεατρική ομάδα Aniline Dancetheatre μας χάρισε μία εκπληκτική χοροθεατρική παράσταση. Στο θέατρο Ούγκα Κλάρα, οδός Καθολικών 4 στη Θεσσαλονίκη ανέβηκε από τους Aniline Dancetheatre το έργο "Efect Dr. Pay" ένα μαγικό ταξίδι μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Μία παράσταση η οποία εστιάζει σε αυτά από τα οποία ο καθένας προσπαθεί να ξεφύγει, από τα προσωπικά του "φαντάσματα"...

Ένας χαρακτήρας, έξι χορευτές / ηθοποιοί, ένα δίχρωμο σκηνικό, μουσικές του παρελθόντος και το όνειρο πήρε μορφή σε μία όχι και τόσο μοναδική πραγματικότητα. Από που τελικά προσπαθεί να ξεφύγει ο καθένας μας; Ποιες πόρτες είναι ερμητικά κλειστές και ποιος ευθύνεται τελικά για τα κουτιά στα οποία είμαστε κλεισμένοι, φυλακισμενοι, σχεδόν ακινητοποιημένοι να ψάχνουμε εκνευριστικά διέξοδο από τις ατομικές μας φοβίες;

Το "Efect Dr. Pay" ίσως θα μπορούσε να παρομοιαστεί με την Λερναία Ύδρα. Οι Αλέξανδρος Γκουντινάκης και Νατάσσα Αραμπατζή σκηνοθετούν σχεδόν τέλεια μία παράσταση η οποία τη στιγμή που σου λύνει απορίες σου δημιουργεί πλειάδα ερωτήσεων κατά τη διάρκειά της. Ανατρεπτικές χορογραφίες, μονόλογοι που προσπαθούν να απαντήσουν σε αναπάντητα ερωτήματα και πραγματικότητες τις οποίες μερικές φορές δεν θέλουμε να δεχτούμε. Τα συναισθήματα, συνταξιδιώτες, μας παρασέρνουν να τα αντικρύσουμε μέσα στις χορογραφίες, μας προκαλούν μεταξύ της κίνησης και της ακινησίας και τρεμοπαίζουν σε ένα πολύχρωμο και ταυτόχρονα θολό σκηνικό. Εναλλαγές αγάπης, έρωτα, μίσους, αγωνίας, φιλοδοξίας, ματαιοδοξίας, επιμονής, υπομονής, δύναμης, αδυναμίας, αδιαφορίας, φόβου.

Η απόλυτη αποτύπωση της προσπάθειας να ξεφύγει ο εαυτός μας από το σώμα μας. Να μπορέσουμε να νικήσουμε τις φοβίες μας, τους ατομικούς εχθρούς μας. Μα πως να νικήσεις κάτι που δεν γνωρίζεις; Οι Aniline Dancetheatre καταφέρνουν να μας δείξουν ακριβώς αυτό το μοναδικό παράδοξο, πως να γνωρίσεις του φόβους σου, πως να προσαρμόσεις τα όνειρα σου στην πραγματικότητα και πως να ζήσεις την πραγματικότητα σου μέσα στο όνειρο. Το θολό σκηνικό χρωματίζεται, τα συναισθήματα κυριαρχούν με πρωτοστάτη το φόβο να καλύπτεται και να αγκαλιάζεται από τη διαδοχή εκείνων των συναισθημάτων που ποτέ δεν θα καταλάβουμε γιατί και πως τα νιώθουμε.

Και όταν καταλήξεις να χάσεις τον εαυτό σου, να σε κατασπαράξουν οι φόβοι σου και να εξουσιάσουν την πραγματικότητά σου αυτό που μένει είναι... γλυκιά μουσική και χορός, χορός, χορός.

Καταπληκτικές χορογραφίες, υπέροχη μουσική, απρόσμενες εναλλαγές σε ένα σκηνικό που μόνο πραγματικό δεν είναι.



Ταυτότητα της παράστασης
Ιδέα: Αλέξανδρος Γκουντινάκης
Σκηνοθεσία/ χορογραφία: Αλέξανδρος Γκουντινάκης, Νατάσσα Αραμπατζή
Θεατρική επιμέλεια: Νατάσσα Αραμπατζή
Κείμενα: Δανάη Τάνη
Video art: Τάσος Χατζηπανάγος
Μουσική: Φένια Σκλάβου
Μουσική επιμέλεια: Αλέξανδρος Γκουντινάκης, Νατάσσα Αραμπατζή
Φωτογραφίες: Ελευθερία Καλπενίδου, Δημήτρης Μπαλάσκας
Promo trailer: Μάριος Σπύρογλου

Παρουσιάζουν: Αλέξανδρος Γκουντινάκης, Νατάσσα Αραμπατζή, Θάνος Πισανίδης, Στέλλα Χατζηεμμανουήλ, Αντώνης Δαλκηρανίδης, Γιάννης Κοτίδης

Θεσσαλονίκη, θέατρο 3ος Όροφος (Ούγκα Κλάρα), Καθολικών 4, 27/5 – 6/6/2010.

http://www.facebook.com/home.php#!/event.php?eid=117880648235386&ref=mf
http://www.facebook.com/home.php#!/group.php?gid=107153919325813&ref=ts

(Κριτική από εδώ)

Unresolved Milkweed, aka μια μελέτη στο φαινόμενο captcha

Όλοι τα έχουμε δει, όλοι έχουμε νιώσει σαν δυσλεξικοί στην προσπάθειά μας να τα γράψουμε σωστά, μπερδεύοντας το Α με το 4 και το F με το 7, όλοι έχουμε προσπαθήσει να τα γράψουμε σωστά, ξανά, ξανά και ξανά, όντας μεθυσμένοι, και φυσικά, αποτυγχάνουμε παταγωδώς.
Μιλάω για τα captcha, εκείνες τις ασυνάρτητες φρασούλες ή σειρές γραμμάτων-αριθμών, που πρέπει να γράψουμε κάπου για δημοσιεύσουμε ένα σχόλιο σε κάποιο blog, να ανεβάσουμε ένα βιντεάκι στο φέησμπουκ ή να περάσουμε στην πολυπόθητη σελίδα κατεβάσματος αρχείου σε διάφορα downloading sites.
Σκοπός των captcha είναι να εμποδίσουν τα spammerbots να πλημμυρίσουν κάθε ιστοσελίδα, μπλογκ ή προφίλ με σπαμ, άχρηστες πληροφορίες, δηλαδή. Και καλά να ξεχωρίσει το λογισμικό αν είσαι ρομποτάκι ή άνθρωπος, δηλαδή, γιατί μόνο οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να πλημμυρίζουν κάθε ιστοσελίδα ή προφίλ με άχρηστες πληροφορίες. Εδώ, έχω αντιρρήσεις, αφενός γιατί και τα ρομπότ έχουν ψυχή (το γράφει ο πατήρ της επιστημονικής φαντασίας Ισαάκ Ασίμωφ και ποτέ μα ποτέ μα ποτέ δεν πάμε κόντρα στην επιστημονική φαντασία), και αφετέρου, διότι στην εποχή μας άνθρωποι και bots μοιάζουμε αρκετά μεταξύ μας, αν το καλοσκεφτεί κανείς.
Άχρηστα ή μη, πάντως, τα captcha, έχουν υπερδυνάμεις. Ένα θα σας πω, σκεφτείτε ότι είναι προγράμματα, άρα έχουν και υπερδυνάμεις.
Κι επειδή είμαι ξύπνια από τις εφτάμιση το πρωί και έχω κέφια, γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς (είμαι κι εγώ bot, κι αν πάω εκτός προγράμματος θα κρασάρω), ας απαριθμήσουμε τις captchικές (σαν το “καμτσικιές”) υπερδυνάμεις:

1.Περιορίζουν το πρήξιμο: σκέψου ότι είσαι γαμάτος. Πολύ γαμάτος, όμως. Τόσο γαμάτος που ψάχνεσαι συνεχώς με πράγματα τη γνώση των οποίων θεωρείς ότι πρέπει να μεταλαμπαδεύσεις στην ανθρωπότητα αφειδώς, πράγμα το οποίο μεταφράζεται και ως ότι πρήζεις τον π..τσο των “ηλεκτρονικών γύρω” σου. Ανεβάζεις λινκ, γράφεις captcha, ανεβάζεις λινκ, γράφεις captcha, ανεβάζεις λινκ, γράφεις captcha... ε σε κάποια φάση βαριέσαι και δεν ανεβάζεις άλλο. Σκοπός επετεύχθη.

2.Ενισχύουν την ταπεινοφροσύνη: σκέψου ότι είσαι γαμάτος (ναι, κάνω copy-paste). Πολύ γαμάτος, όμως. Tόσο γαμάτος που κάνεις ό,τι θέλεις, εκτός από το να γράψεις σωστά εκείνο το captcha, και το άλλο captcha μετά, και το επόμενο, και το επόμενο, και όσα περισσότερα captcha αποτυγχάνεις να γράψεις, τόσο πιο ηλίθιος νιώθεις. Κατά συνέπεια λιγότερο γαμάτος. Το βασίλειο του awesomeness σού ρίχνει πόρτα και για λίγο νιώθεις κοινός θνητός. Σκοπός επετεύχθη.

3.Είναι καλοί συμβουλάτορες: έχεις πιει τα κέρατά σου, βράδυ Σαββάτου, θυμάσαι σεβντάδες και καημούς, και θεωρείς πολύ καλή ιδέα να ποστάρεις ένα καψούρικο τραγούδι στο προφίλ του/της πρώην, για το οποίο, την επόμενη μέρα και νηφάλιος πια, θα ντρέπεσαι αλλά δε θα μπορείς να σβήσεις. Ε, το combo captcha-αλκοόλ λειτουργεί προληπτικά, καθώς δε σου επιτρέπει να ανεβάσεις το εν λόγω καψουροτράγουδο, για το οποίο θα μετανιώσεις την επόμενη μέρα.

4.Περιέχουν subliminal messages: σκέψου πόσα captcha έγραψες στο φέσημπουκ που να γράφουν “texas gossling”, “koreans woodpile” κτλ κτλ. Κανείς δεν ξέρει τι σημαίνουν οι συνδυασμοί των λέξεων, αλλά όλοι ξέρουμε πού αναφέρονται. Είναι μυστικός κώδικας; Κρύβεται πίσω κάποια ηλεκτρονική συνομωσία; Εμφυτεύουν μυστικές εντολές στο μυαλό μας οι Ιλλουμινάτοι; Πολλά ακούγονται, αλλά δε θα το μάθουμε ποτέ.

5.Έχουν μαντικές ικανότητες: Πολλές φορές ένα captcha αποδεικνύεται τρομερά προφητικό. Χτες, για παράδειγμα, μού έβγαλε τη φράση “unresolved milkweed”, το οποίο συνοψίζει σε δύο μόλις λέξεις τη ζωή μου.

6.Ξέρουν ποιο είναι το νόημα της ζωής: Tα captcha είναι ένα λογισμικό χωρίς νόημα. Κι υποθέσουμε ότι το σύμπαν και κατ' ακολουθία και η ζωή λειτουργούν σαν ένα τεράστιο (κρασαρισμένο;) λογισμικό, κατ' αναλογίαν, ε, καταλαβαίνετε.

O πόλεμος των -όφσκυ

Άλλο ένα τριήμερο ήλθε και επήλθε, στο οποίο έδειξα σθένος, επιμονή και υπομονή και έφυγα για Πάτρα άνευ υπολογιστή. Αποτοξίνωση κι έτσι, η οποία πήγε καλά, παραδόξως, χωρίς να παρουσιάσω αλλεργικές αντιδράσεις, υπερβολική εφίδρωση, πυρετούς, σπασμούς και κραυγές τύπου “ΑΑΑΑΑΑΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ PC MOYOYOYOOYOYOY”. Ίσως επειδή με το βιβλίο, το blogging και τη σχεδόν πλήρη απουσία κοινωνικής ζωής, είχα αηδιάσει πια. Περίεργο. Νόμιζα ότι η μέρα που θα μισούσα τον υπολογιστή μου δε θα έφτανε ποτέ.

Γυρνώντας από την εξωτική Πάτρα (η οποία, παρεμπιπτόντως είναι ολάνθιστη αυτό τον καιρό, κάθε μπαλκόνι έχει και από μια θηριώδη βουκαμβίλια, και άνετα θα έκοβα κανένα κλαράκι αν δε μου το απαγόρευαν οι φίλοι μου, καθότι νομίζουν ότι θα ήτο βανδαλισμός, μάθετε καλέ για τα μοσχεύματα!), βρήκα μια κατάσταση ημιχαώδη στο σπίτι, και χάρηκα, γιατί την περίμενα χαώδη. Μόνο τα φυτά μου είχαν πάρει λίγο την κατιούσα, ειδικά οι μαργαρίτες ήταν ετοιμοθάνατες, οπότε όλο το χτεσινό απόγευμα πήγε σε πότισμα, καθάρισμα των φύλλων και ενδελεχές κλάδεμα (στην περίπτωση της μαργαρίτας, πετσόκομμα, αλλά δε βαριέσαι, πάλι με χρόνια και καιρούς κτλ κτλ).

Τέλος πάντων, για να μην πολυλογώ, όλο μου το απόγευμα ήταν στο μπαλκόνι και το βραδάκι, με βρώμικα από το χώμα νύχια (μην ανησυχείτε, τα έπλυνα), μια μπίρα και μια σοκολάτα, έκατσα στον καναπέ μου και είπα να δω μια ταινία ελαφριά, να περάσει η ώρα. Η ταινία ήταν το “Ivan's Childhood” του Αντρέι Ταρκόφσκι, κι εδώ τελειώνει ο αδιάφορος πρόλογος.

Εννοείται ότι κοιμήθηκα στο πρώτο μισάωρο της ταινίας. Αλλά χάρηκα, γιατί στο “Solyaris”, του ίδιου σκηνοθέτη, δεν είχα αντέξει παραπάνω από πεντάλεπτο.

Βάλε τις πέτρες στο σακί σου, αναγνώστη. Θυμήσου τα λόγια του μεγάλου χίπη διδασκάλου που έζησε κάποτε στη Γαλιλαία, και μη ρίξεις το λίθο αν δεν είσαι αναμάρτητος. Όπως κι εσύ, κι εγώ στενοχωριέμαι και ντρέπομαι που τέτοιες ταινίες μού φέρνουν υπνηλία, το έχω απομονώσει μάλιστα το φαινόμενο και το ονομάζω ως “Ο Πόλεμος των -όφσκυ”. Βέβαια, δεν πηγαίνει αυτό μόνο στους -όφσκυ, αλλά σε κάθε σκηνοθέτη που είναι...χμ... λίγο ιδιαίτερος. Επίσης, υπάρχουν και εξαιρέσεις στον κανόνα των -όφσκυ, καθότι άνετα βλέπω Αρονόφσκυ, και ο Γιοντορόφσκυ είναι από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές μου αγάπες, καθότι κρούει τα αρχετυπικά καμπανάκια του μυαλού μου με μανία, με όλες αυτές τις υπέροχα φρικιαστικές και φρικιαστικά υπέροχες εικόνες και τα νοήματά του. Άντε να κοιμηθείς μετά.

Στην ουσία, ο “Πόλεμος των -όφσκυ” δεν είναι τίποτα άλλο παρά το εξής: ως φοιτητές καιγόμαστε τόσο πολύ με ταινίες, που στα επόμενα χρόνια δεν μπορούμε να αντέξουμε τόσο, και αυτό μάς προκαλεί ντροπή. Γιατί, ξέρεις, ούτε εγώ ήμουν κάποτε έτσι. Κάποτε είχα τον Λυντς για πρωινό, και τον Παχαράνωφ για κολατσιό ψωμάκι-μερέντα. Ο Κρόνενμπεργκ ήταν μια σπιντάτη βόλτα και ο Κιούμπρικ λούνα-παρκ. Και τώρα, περασμένα μεγαλεία κτλ κτλ.

Δε φταίει που μεγαλώνουμε, νομίζω, ή ίσως φταίει κι αυτό. Ίσως φταίει η άποψη που έχουμε για κάποιες ταινίες ή το ότι μεγαλώνοντας, από τελετουργικό και ιερουργία η θέαση μια ταινίας γίνεται απλά για να διασκεδάσουμε, το οποίο επίσης δεν είναι κακό, καθότι μεγαλώνουμε και δεν υπάρχει επάγγελμα “βλέπω ταινίες για πάρτη μου”, εκτός αν είσαι κριτικός κινηματογράφου, αλλά κι εκεί, μετά τη θέαση της ταινίας, καλείσαι να γράψεις ένα κατεβατό για τεχνικές και βαρετές λεπτομέρειες, κοινώς στο βγάζουν απ' τη μύτη. Ίσως φταίνε και τα κακά προηγούμενα, όπως στην περίπτωσή μου με τον Ταρκόφσκυ, όπου το μυαλό μου μεταμορφώνεται σε σκυλί του Παβλώφ, λέγοντας “κοιμήθηκες κάποτε με Ταρκόφσκυ, ξανακοιμήσου με Ταρκόφσκυ”.

Και να 'σαι στα είκοσι πέντε σου, να γουστάρεις να βλέπεις μόνο μυστηρίου ή κωμωδίες (εντάξει, είναι ευρωπαϊκές, λες, οπότε συγχωρείσαι). Για κουλτούρα ούτε λόγος, όσο για καμμένες b-movies, που έβλεπες τρεις τη μέρα ως φοιτητής, κάνεις πως δεν ξέρεις τίποτα και διατείνεσαι ότι ποτέ δεν έχεις δει (χμμμ... λέτε να ψεύδεται η μάνα μου ότι δεν έχει δει το “Cannibal Holocaust”;)

Τρόπος αντιμετώπισης του “Πολέμου των -οφσκυ”, φυσικά και υπάρχει, και είναι ίδιος με κάθε τρόπο αντιμετώπισης ψυχολογικής διαταραχής: αναγνώριση του προβλήματος και θεραπεία, κοινώς να παραδεχτούμε ότι δεν έχουμε τις αντοχές που είχαμε κάποτε και να προσπαθήσουμε να βλέπουμε την ταινία όποτε και όπως αξίζει σε αυτήν, και όχι σε εμάς. Κι αν δεν μπορούμε, δεν πειράζει. Ένας καλός τρόπος είναι η διοργάνωση βραδιάς ταινιών, το οποίο θα ήταν καλό να ξεκινάει από νωρίς, μια που πλέον δεν είμαστε φοιτητές, αλλά αγχωμένα early birds. Εκεί δυσκολευόμαστε να κοιμηθούμε, γιατί βλέπουμε ότι οι άλλοι είναι ακόμα ξύπνιοι, και τα εγωιστικά μας ένστικτα απαγορεύουν το κλείσιμο των βλεφάρων (με αποτέλεσμα πολλές, φορές, να έχεις πέντε θεατές που είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, αλλά ΟΧΙ, όλοι βλέπουν ταινία). Επίσης, να σταματήσουμε να βάζουμε να δούμε ταινία, ενώ είμαστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, μόνοι ή με παρέα (με παρέα στο κρεβάτι επιτρέπεται, γιατί αν επακολουθήσει κάτι συγκεκριμένο, είναι πιο εποικοδομητικό και ψυχαγωγικό και από ταινία και από ύπνο, παρόλο που δεν καταπολεμά τον “Πόλεμο των -όφσκυ”).

Αυτά, για τον “Πόλεμο των -όφσκυ”. Κλείνοντας, θα παραθέσω χωρίς φόβο και πάθος, τις 2 ταινίες που με κάνουν να κοιμάμαι ΠΑΝΤΑ και σε ΟΡΙΣΜΕΝΟ ΣΗΜΕΙΟ. Και θα εκτιμούσα ιδιαιτέρως αν δε με λιθοβολούσατε, θυμηθείτε αυτά για τους αναμάρτητους κτλ κτλ.

1. 2001 – Η Οδύσσεια του Διαστήματος: κοιμάμαι πάντα εκεί που εμφανίζεται ένα σαλόνι στο άσχετο, μέση-προς τέλος της ταινίας. Αυτό έγινε τρεις φορές ως τώρα, ώσπου έφτασα στο αμήν, και όποιος με ρωτάει για το “2001”, του λέω πόσο μου άρεσε ο υπολογιστής που είχε δική του θέληση, και η σκηνή με τα πιθήκια και το μονόλιθο. Η ανάγνωση του ομώνυμου βιβλίου του Κλαρκ, αν και αριστουργηματικής γραφής, δε με βοήθησε να καταλάβω Χριστό επίσης.

2. Inland Empire: Εκεί που εμφανίζεται το μυστηριώδες δωμάτιο και ο φακός παίρνει ένα βρώμικο ροζ χρώμα. Ίσως κοιμάμαι επειδή μου φέρνει στο μυαλό αναμνήσεις από την κοιλιά της μάνας μου, τότε που ήταν όλα ροζ και ζεστά, ξέρω γω; Πάντως αυτό γίνεται αρχή-προς-μέση της ταινίας, οπότε ναι, ντροπή και όνειδος, αλλά δεν ξέρω πού πάνε τα τέσσερα όσον αφορά την ταινία αυτή. Όχι πως θα ήξερα, βέβαια, αν κατάφερνα να την δω, Λυντς είναι αυτός.

Υπάρχουν κι άλλες, αμέτρητες ταινίες στις οποίες έχω κοιμηθεί, αλλά έγινε μόνο μια φορά, ενώ οι δύο αυτές έχουν αρχίσει να γίνονται εθιμικό δίκαιο, ήτοι “η συνήθεια που έγινε ύπνος”, και αποτελούν τα δυο μεγάλα μου αγκάθια. Ξέρω ότι μάλλον δε θα τις δω ποτέ. Ποτέ. ΠΟΤΕ.

Πάντως, θα προσπαθήσω να καταπολεμήσω τον "Πόλεμο των -όφσκυ", σήμερα θα προσπαθήσω πάλι να δω το "Ivan's Childhood" (ίσως αφού γράψω ένα Wording Song, που είναι εμπνευσμένο από μια σκηνή της ταινίας, για να μη μου γαμηθεί η φαντασίωση), και μετά θα πιάσω Κισλόφσκυ και όσους άλλους βρω σε -οφσκυ. Fight fire with fire, όπως λένε και οι Άγγλοι.

An Invitation to Song-wording

Είχα σήμερα την ιδέα να γράψω μια ιστορία, με σάουντρακ δικό της ένα τραγούδι που με έχει πορώσει τώρα τελευταία.
Θα την ανέβαζα κι εδω, όπως και θα το κάνω, αλλά περαν αυτού, σκεφτόμουν το εξής. Γιατί να μη μαζευτούμε όλοι οι πανταχού τρελαμένοι μουσικόφιλοι επίδοξοι (και μη) γραφιάδες, και να φτιάξουμε ένα άλλο μπλογκάκι, ένα συλλογικό πρότζεκτ με ιστορίες τραγουδιών και τραγούδια ιστοριών;

Όσοι πιστοί, αναμένω να βγάλετε φωνή να το οργανώσουμε.

Άντε, ακόμα; Ξέρω ότι είστε αρκετοί =)

EDIT: Η φωτιά που μπήκε σαν θείο πυρ στον αναγεννησιακό μου πωπό, καθότι ψήθηκαν άτομα που γούσταρα από καιρό να συνεργαστώ μαζί τους, μου έβαλα φτερά στα πόδια και το έστησα σε χρόνο dt.

ΕΔΩ ΕΙΜΑΣΤΕ. Και σας περιμένουμε.

Τρεις βινιέτες

Ο κύριος που πουλάει χαρτομάντιλα

Ο κύριος που πουλάει χαρτομάντιλα στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου, φοράει άσπρο μακό μπλουζάκι και γκρίζο υφασμάτινο παντελόνι. Σέρνει ένα καροτσάκι λαϊκής, υφασμάτινο κι αυτό.
Πουλάει τα χαρτομάντιλα 2 ευρώ τα τρία πακετάκια σε ενημερώνει η φωνή του, σιγανή και απαλή, όχι όμως παρακλητική. Ο κύριος που πουλάει χαρτομάντιλα δεν είναι ζητιάνος.
Μέχρι πριν λίγο καιρό, πουλούσε μισό ευρώ το ένα πακετάκι.
Η αιτία της ανατίμησης, σε ενημερώνει η σιγανή φωνή του, είναι ότι αυτά τα χαρτομάντιλα είναι καλύτερης ποιότητας. Είναι πολύ απαλά, σε ενημερώνει η απαλή φωνή του.
Δεν πληγιάζουν τη μύτη σου όταν έχεις συνάχι.

Ο κύριος στη Μεσολογγίου πουλάει χαρτομάντιλα που δεν πληγιάζουν τη μύτη σου όταν έχει συνάχι, Μάη μήνα.
Το Μάη κανείς δεν είναι κρυωμένος.
Πολλοί, όμως, υποφέρουν από τις αλλεργίες.



Τα βιβλία που διαβάζαμε παιδιά

Όταν ήμασταν παιδιά, σχεδόν όλοι είχαμε κι από ένα βιβλίο των εκδόσεων Σ. Όλα τα βιβλία των εκδόσεων Σ. είχαν χοντρό εξώφυλλο και πλούσια εικονογράφηση.
Οι εκδόσεις Σ. έβγαζαν αποκλειστικά παιδικά βιβλία. Είχαν κυκλοφορήσει και πολλές σειρές: μία για την ελληνική μυθολογία, μία για τους ήρωες του '21 και μία για διάφορες επιστήμες.
Όσα παιδιά διάβαζαν τα βιβλία τους, έμαθαν πολλά μικροί. Τώρα που μεγάλωσαν, θυμούνται τα βιβλία με νοσταλγία.

Οι εκδόσεις Σ. έχουν τα γραφεία τους στη Λόντου, σ' έναν πεζόδρομο κάθετο στη Μεσολογγίου.
Συχνά -πυκνά βγαίνει από το κτίριο ένας υπάλληλος και κάνει τσιγάρο.
Ο υπάλληλος αυτός δεν πήρε χαρτομάντιλα από τον κύριο που τα πουλάει 2 ευρώ τα τρία πακετάκια, παρόλο που έχει συνάχι.
Πήρε, όμως, ένα λαχείο από το λαχειοπώλη.




Οι φοιτητές

Πολλοί φοιτητές πίνουν τον καφέ τους στη Μεσολογγίου. Φορούν όλοι τους άνετα ρούχα, λίγο ιδιαίτερα, έχουν ιδιαίτερα κουρέματα και κάθονται άνετα στις άβολες καρέκλες, χαϊδεύοντας τα μαλλιά τους ή παίζοντας νωχελικά με τα γένια τους.
Σε πολλά τραπέζια κάθονται μόνο κορίτσι, αλλά δεν υπάρχει τραπέζι στο οποίο κάθονται μόνο αγόρια.
Όλοι δείχνουν πολύ απορροφημένοι από τις συζητήσεις τους, αν και κάθε φορά που περνάει κάποιος, τον κοιτάζουν.
Συχνά κοιτάζουν και όσους κάθονται στα άλλα τραπέζια, αλλά μόλις τους ανταποδώσουν το βλέμμα, γυρνάνε τη ματιά τους αλλού.

Κάποια στιγμή, ένας φοιτητής με όχι τόσο ιδιαίτερο ντύσιμο και κούρεμα, σηκώνεται από το τραπέζι και πλησιάζει τον υπάλληλο των εκδόσεων Σ., ο οποίος αγοράζει ένα λαχείο από ένα γέρο λαχειοπώλη.
Ο φοιτητής κρατάει ένα φύλλο χαρτί, αλλά δεν το δείχνει στον υπάλληλο των εκδόσεων Σ. Ούτε αγοράζει λαχείο από το λαχειοπώλη. Μόνο μιλάει για δύο δευτερόλεπτα με τον υπάλληλο, ο οποίος του σχεδιάζει νοερά μια διαδρομή.

Ο φοιτητής φεύγει.

Άλμπατρος και κρασοφαντάσματα

God save thee, ancient Mariner

From the fiends, that plague thee thus

Why look'st thou so ? - With my cross-bow

I shot the ALBATROSS.

...

Ah. well a-day. what evil looks

Had I from old and young

Instead of the cross, the Albatross

About my neck was hung.

(Samuel Taylor Coleridge,

“The rime of the ancient mariner")

Βγαίνω έξω, και στο δρόμο σέρνεται θυμός και στενοχώρια. Βήματα βαριά, σαν να έχει χυθεί μολύβι στις σόλες. Σαν να φοράμε όλοι μπότες αντί για πέδιλα. Μάη μήνα. Στο δρόμο που καίει.
Το κεφάλι σκυφτό, δεμένο σακί στο λαιμό, ένα ψόφιο άλμπατρος μέσα. Οι δυσκολίες. Μεγάλα φτερά – τέσσερα μέτρα το γαμίδι, όλο μέσα, κι εσύ το κουβαλάς.
Γυρνάω στο σπίτι γρήγορα, πόνος στην κοιλιά, όχι άλλο αίμα στο δρόμο, σπίτι.

Εκεί άλλος, διαφορετικός μικρόκοσμος, άλλα άλμπατρος. Τι θα φάμε σήμερα και τι θα φάμε αύριο, τι θα πάρεις απο το μάρκετ και τι θα κάνεις. Εδώ ο κόσμος χάνεται και ο χρυσός λωτός κουνάει τα κουδούνια της ζώνης του.

Παρένθεση, ξέχασα πως δεν είσαι στο μυαλό μου. Ξεχνάω πολλά τώρα τελευταία. Στην “Ιστορία του σεξ”, που λες, λοιπόν, που υποτιτλίζω για εξάσκηση και για να δουλεύω το μυαλό μου, ή για να το ξεκουράζω όταν το βιβλίο αρχίζει να πονάει, λέει για τους ταοϊστές ότι είχαν πολλές σεξουαλικές μεταφορές. Χρυσοί λωτοί και κορμοί από νεφρίτη κάνουν ό,τι κάνουν ταμουνιάκιοιπούτσοι. Όταν η γυναίκα η χρυσολωτεμένη κουνάει τα κουδούνια στη ζώνη της, είναι από πάνω. Κάουγκερλ κι έτσι, όπως λέμε εμείς. Ποίηση της ποιήσεως για την παλαιότερη πράξη του κόσμου. Ωραία ήταν. Και οι καουμπόηδες καλοί είναι.

Μεταφράζω την ιστορία του σεξ και το σεξ έχει γίνει ιστορία. Καλύτερα έτσι. Θα προτιμήσω την ποίηση μια φορά στη ζωή μου. Ξέρεις, κάποτε δεν ήμασταν έτσι. Είχαμε ξεπεράσει την ποίηση, είχαμε φτάσει σχεδόν στη θεουργία. Ήμασταν η Ιστάρ και ο Τούθμωσις, ταξίδι στη Μεσοτοπαμία σε κρεβάτια που μυρίζουν μέλι. Κάποτε αγαπούσαμε. Μετά πληγωθήκαμε και είπαμε να μην το ξαναπροσπαθήσουμε, γιατί κλάψαμε. Στο λαιμό μας είχε γεννηθεί το πρώτο μας άλμπατρος, και πάλευε για το πρώτο του σκουλήκι.

Όχι πως και στις Μεσοποταμίες και τις αρχαίες Ινδίες το έπαιζαν ιππότες. Ήταν κάτι τυπάδες, οι nagaraka, κοσμικοί νέοι της καλής κοινωνίας, που φλέρταραν τις κοπελίτσες με ψεύτικα λόγια αγάπης, τα οποία τους τα έλεγαν ειδικά εκπαιδευμένοι παπαγάλοι. Μεγάλη επιτυχία οι nagaraka. Από εκεί ίσως να έβγαλαν οι κοπελίτσες το “μακριά απο nagaraka, γιατί θα σου βγει malaka”.

Αστειάκια. Όπως και 'χει, αρκετά με τους παπαγάλους, πολύ φανταχτερό πούπουλο για το τίποτα. Άσε που ήδη έχουμε άλμπατρος, πτηνοτροφείο θα ανοίξουμε;

Κρασί. Και ο Lynch να με λυντσάρει με βρώμικο industrial blues. Φαντάσματα ξεπροβάλλουν, που παρά την άϋλη υπόστασή τους είναι στην πίσσα και στα πούπουλα. Φαντάσματα που κανείς ghost-buster δε θα παγιδεύσει, γιατί θα του κοπανήσω το άλμπατρός μου στο κεφάλι.

Άντε γαμήσου, Τούθμωσι. Δεν ήσουν ποτέ παπαγάλος, αλλά πέταξες κι εσύ μακριά μόλις με είχες κάνει θεά. Σήμερα σου γκρινιάζω, γιατί άφησες το άλμπατρός σου να κρώξει κάποτε τόσο δυνατά, που ήρθαν κι άλλα άλμπατρος και πέταξαν μαζί, τραβώντας σε από πίσω τους. Και πετάς και ταξιδεύεις μόνος σου, χαμένος μέσα σε ένα σμήνος θαλασσοπούλια.

Άντε γαμήσου, Τούθμωσι. Σήμερα σου γκρινιάζω, μη φοβάσαι, αν τυχόν φοβάσαι, μόνο λίγο είναι και μόνο σήμερα. Θα μου περάσει αύριο. Σε θυμάμαι συχνά αυτές τις μέρες γιατί ξύνω και ξαναξύνω πράγματα, για να θυμηθώ ότι, παρά τα γαμημένα άλμπατρος και λοιπά θαλασσοπούλια και παραδεισοπούλια, υπάρχουν και όμορφα πράγματα στη ζωή.
Σε θυμάμαι γιατί σε τρεις μέρες κλείνω ένα τέταρτο του αιώνα (πώς λέμε ένα τέταρτο του κιλού κιμά), και ψάχνω να βρω έναν τρόπο να μη γίνω κιμάς από τις κουτσουλιές.
Σε θυμάμαι γιατί πολύ θα ήθελα να ακούσω το χνούδι της φωνής σου, που με γρατζουνάει σαν νύχι άλμπατρος, ακόμα κι αν μου 'λεγες “ώχου ρε παιδάκι μου”.

Αλλά εσύ πετάς με τα δικά σου πουλιά και δε θα το μάθεις, κι ίσως είναι καλύτερα. Τα κουτσουλημένα αγάλματα ξεχασμένων θεαινών δεν είναι και το καλύτερο θέαμα.

Παρόλα αυτά, άντε γαμήσου Τούθμωσι. Γιατί, αν και θα μου έχουν περάσει όλα αυτά αύριο, γιατί πρέπει να είμαι δυνατή με τις κουτσουλιές και τα άλμπατρος, τις μπότες καλοκαιριάτικα και τους ματωμένους δρόμους, και το hangover που θα 'χω κονομήσει, παρόλα αυτά λοιπόν, σήμερα μου λείπεις.

Always look on the bright side of crisis

Την αφορμή για αυτό το κειμενάκι την έδωσε η κυρία Μέρκελ, κάτι αριθμοί (ή, μάλλον η έλλειψή τους) και οι πανικοβλημένοι συγγενείς που με πήραν πρωί πρωί, πριν πιω καφέ και κάνω τσιγάρο, για να μου πουν: ΚΥΡΙΟΙ, ΤΗΝ ΠΟΥΤΣΙΣΑΜΕ.

Ξέρεις τι γίνεται. Όταν μαθαίνεις δυσάρεστα νέα πριν τον καφέ και το τσιγάρο, σε επηρεάζουν ακόμα πιο πολύ. Σε ρουφάνε σε εκείνο το σκοτεινό μάελστρομ δίχως γυρισμό που λέγεται “ξεκίνησε η μέρα μου στραβά”. Πλήθος άπειρων γεγονότων άλλαξε την πορεία της ιστορίας επειδή ξύπνησαν στραβά κάποιοι. Λένε, για παράδειγμα, ότι ο Πόντιος Πιλάτος είχε ξυπνήσει με πονοκέφαλο τη μέρα που του φέρανε κάποιον Γεσούα. Ότι ο Μάρκος Αντώνιος και η Κλεοπάτρα είχαν ερωτικό καυγαδάκι το πρωί της μέρας της μάχης στο Άκτιο. Ότι ο Τσαρλς Μάνσον είχε δει εφιάλτη ότι κυνηγούσε να τον ξεκοιλιάσει η Σάρον Τέητ. Τέτοια πράγματα.

Ωστόσο, εμείς εδώ στο μπλογκάκι δε χαμπαριάζουμε από τέτοια. Έχουμε αποκτήσει ανοσία στα δυσάρεστα νέα, ακόμα κι αν δεν έχουμε καφέ και τσιγάρα. Αντ΄αυτού, αντιδρούμε ως εξής: φτιάχνουμε καφέ και στρίβουμε τσιγάρο.

Ωραία, την πουτσίσαμε. Ωραία, θα είμαστε φτωχοί και καταφρονεμένοι. Ωραία, δε θα έχουμε στον ήλιο μοίρα.

Και θα είναι γαμάτα.

Μη με παρεξηγείς, αναγνώστη. Δεν είμαι στην κοσμάρα μου. Η μάλλον, είμαι. Αλλά αυτό το απαιτεί η δουλειά που διάλεξα. Να γράφω. Ούτε βολεμένη είμαι. Οι γραφιάδες πεινάνε, ξέρεις, με ή χωρίς οικονομική κρίση. Κι αυτό γινόταν ανέκαθεν.

Στο θέμα μας όμως. Ναι, θα είναι γαμάτα, κι όσο πιο φτωχοί γίνουμε, τόσο πιο γαμάτα θα είναι. Γιατί κακομάθαμε. Γιατί συνδυάσαμε, όπως έχω ξαναγράψει, την ευτυχία με την οικονομική ευημερία. Προσπαθήσαμε για τα πολλά, χωρίς να έχουμε εξασφαλίσει καν τα λίγα. Γεμίσαμε με νεόπλουτους, και μετράμε εδώ και χρόνια το πόσο γαμάτος είναι κάποιος με βάση τα ρούχα που φοράει, τα σπίτια που έχει και το αμάξι που οδηγεί. Πήγαμε όλοι να γίνουμε επιστήμονες, ενώ δεν έχουμε καν εργάτες. Αλλά όχι, το δικό μου το παιδί δε θα δουλέψει οικοδομή. Το δικό μου το παιδί θα γίνει δικηγόρος και γιατρός. Θα γεμίσουμε τη χώρα με άχρηστα πτυχία που δε θα απορροφηθούν ποτέ και που η μόνη τους χρησιμότητα είναι να γίνουν κωλόχαρτα.

Σταματάω να κράζω. Σας υποσχέθηκα χιούμορ και χαμόγελο.

Να, λοιπόν, καλέ μου αναγνώστη, γιατί θα είναι γαμάτα με την κρίση:

1. Θα αδυνατίσουμε: Παχαίνεις επειδή δεν μπορείς να αντισταθείς στις σοκολατίτσες και στα σκατολοϊδια. Ε, με την κρίση, δε θα μπορείς να έχεις αυτές τις πολυτέλειες. Θα αγοράζεις μόνο τα απολύτως απαραίτητα, κοινώς τέρμα οι σοκολατίτσες και τα σκατολοϊδια. Σιγά σιγά θα γίνουμε όλοι στυλάκια.

2. Θα κόψουμε τις καταχρήσεις: Έτερη πολυτέλεια, είπαμε, μόνο τα απολύτως απαραίτητα.

3. Θα γίνουμε eco-friendly (άθελά μας, φυσικά): Με τόσο που έχει πάει η βενζίνη, σιγά-σιγά θα αφήσουμε το αυτοκίνητο και θα πιάσουμε το παλιό μας ποδήλατο ή τα ποδαράκια μας. Και θα σταματήσουμε να βασανίζουμε το περιβάλλον και θα αποκτήσουμε κορμάρα.
   

4. Θα αδειάσουν οι πόλεις: Αφού στις πόλεις δε θα βρίσκουμε δουλειά, θα τραβήξουμε όλοι σιγά-σιγά για τα πατρικά μας. Ποια πατρικά; Το σπιτάκι του παππού στο χωριό, το κτήμα της θείας έξω από την πόλη, το σπίτι των γονιών στην επαρχία. Θα αξιοποιηθεί κάθε ταράτσα, κάθε σοφίτα, κάθε δώμα. Οι πιο γενναίοι θα φτιάξουν δικά τους χωριά με cob, τα οποία έχουν πολύ χαμηλό κόστος. Οι ακόμα πιο γενναίοι (έχω 2-3 παραδείγματα), θα το ρίξουν στην αγροτιά. Όλη η Ελλάδα θα αποκτήσει ζωή, και δε θα παστώνονται όλοι στα αστικά κέντρα σαν σαρδέλες. Και όλοι ξέρουμε τα καλά της εξοχής: καθαρός αέρας, δέντρα, συμφιλίωση με τα έντομα και την άγρια φύση κτλ κτλ. Άσε που θα νομιμοποιηθεί και το ελεύθερο κάμπινγκ, γιατί κανείς δε θα έχει λεφτά να πληρώνει ξενοδοχεία.

5. Θα ανοίξουν νέες δουλειές: Όσοι πάρουμε απόφαση ότι το πτυχίο μας χρησιμεύει για σκούπισμα μετά την αφόδευση, θα κάνουμε κάτι άλλο. Θα γίνουμε μοδίστρες, γιατί δεν θα υπάρχουν χρήματα για καινούρια ρούχα, και θα μπαλώνουμε και θα γαζώνουμε. Θα γίνουμε τσαγκάρηδες, γιατί δε θα υπάρχουνε χρήματα για παπούτσια. Θα γίνουμε οινοπαραγωγοί, καστανάδες και σαλεπάδες, γιατί δε θα υπάρχουν χρήματα για johnny black label και ντελικατέσσεν. Θα γίνουμε παραμυθάδες, από χωριό σε χωριό, γιατί δε θα υπάρχουν εκδοτικοί.

6. Θα γράψουμε το νόμισμα στα υποδήματά μας (αυτά που μας διόρθωσε ο κολλητός μας που έγινε τσαγκάρης): Αφού δε θα έχουμε στον ήλιο μοίρα, το νόμισμα θα χάσει σιγά-σιγά τη δύναμή του. Θα αρχίσουμε ξανά να ανταλλάσσουμε αγαθά ή υπηρεσίες. Π.χ., θα σου κάνω αγγλικά μια ώρα, αν μου μαγειρέψεις, θα σου κρατήσω το παιδί αν μου καθαρίσεις το σπίτι κτλ κτλ.

7. Θα αρχίσουμε να γνωριζόμαστε: Επειδή δε θα βγαίνουμε οικονομικά να πηγαίνουμε στο τάδε κλαμπάκι ή μπαράκι, θα αρχίσουμε όλοι να αράζουμε σε πλατείες, με ένα μπουκάλι κρασί από τον κολλητό που το έριξε στα αμπέλια. Στην αρχή όλοι θα γκρινιάζουμε. Μετά για να ξεχάσουμε τον πόνο μας, θα το ρίξουμε στο αλκοόλ. Θα πούμε ένα αστείο με τη διπλανή παρέα. Ε, μετά θα γελάμε όλοι μαζί.

8. Θα αναθεωρήσουμε αξίες και αρχές: Αφού καθετί κουλ και γαμάτο, ήτοι ακριβό και ποζεράδικο, θα έχει πέσει σε αχρησία, δε θα ζηλεύουμε το διπλανό μας για το αμάξι του, αλλά επειδή γελάει τόσο ή είναι με τον τάδε άνθρωπο. Θα ζηλεύουμε πάλι, μεν, για πιο ουσιώδεις λόγους δε. Σιγά-σιγά, επειδή θα ανακτάμε την ανθρωπιά μας, ίσως (ίσως λέω), να σταματήσουμε να ζηλεύουμε επιτέλους.

9. Θα σταματήσουμε να νιώθουμε μόνοι: Αφού θα μαζευόμαστε όλοι σε πλατείες και όχι πίσω από την οθόνη ενός υπολογιστή, καθώς στην εξοχή δεν έχει wireless (δεν το ήξερες αυτό, καλέ;) θα κάνουμε πραγματικές συζητήσεις και όχι chat στο facebook. Αντί να παίζουμε WOW, θα παίζουμε RPG. Αντί να γράφουμε σε blogs, θα λέμε ιστορίες. Αντί να περνάμε τα βράδυα μπροστά από την τηλεόραση, θα κάνουμε σεξ.

10. Θα σταματήσουμε να είμαστε ΜΙΖΕΡΟΙ, διότι, μάτια μου, η φτώχεια θέλει καλοπέραση.