Mαγικός Ρεαλισμός - μια ακόμη περιπέτεια του Ιπτάμενου Τσουρεκιού

(χτυπάει το τηλέφωνο)
Τεντώνω το χέρι σκουντούφλικα, αναρωτώμενη ποιος με παίρνει αξημέρωτα.
-Ννννναααααιιιι...
-'Καλημέρα κοριτσάκι μου.
(πολύ γλυκά μου μιλάει, κάτι θα θέλει.)
-Ελα ρε μπαμπά.
-Θα μου κάνεις μια δουλίτσα;
-....νννννααιαιαιαιαιαι...
-Λοιπόν θα πας στις τάδε τράπεζες να πάρεις τα τάδε χαρτιά και μετά θα τα πας στο λογιστή. Καλά;
(σιχτιρίζω από μέσα μου)
-Τττττιιιι ώρα είναι;
-Έντεκα και μισή.
-Οκέικ... Θα πιω τον καφέ μου όμως πρώτα, ναι;
-Καλά κουκλίτσα μου.



(Σε ένα εναλλακτικό κόσμο το δαιμόνιο μέλος Ιπτάμενο Τσουρέκι της διαβόητης ντισκορντιανής ομάδας των Τρελών της Πέμπτης Μαύρης Σακούλας αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας μια άκρως μυστική κι επικίνδυνη αποστολή: να πάει στο Τρίτο Αιθερικό Πεδίο και να μαζέψει τα συστατικά για την κατασκευή ενός πανίσχυρου φυλαχτού εκ μέρους του Κυνοκέφαλου μάγου Μπαλταζόρ Αζόρ Γαββ και να τα μεταφέρει με ασφάλεια στον έμπιστό του φύλακα Χοντρούλη Λεφτογλείφτη. Άραγε θα τα καταφέρει; Ή θα την σκοτώσουν τα πανίσχυρα fnord της Τάξης;)


Πίνω το καφεδάκι μου στα γρήγορα, γλυκό-γάλα-αχτύπητο, κάνω 2 τσιγαράκια να ανάψει η μηχανή, ντύνομαι και φεύγω.

(Είναι μια δύσκολη αποστολή. Το Ιπτάμενο Τσουρέκι προετοιμάζεται με υπερβατικό διαλογισμό για να γίνει επιτυχώς η αστρική προβολή, ειδάλλως τα κομμάτια της ψυχής της θα διασκορπιστούν από τον υλικό κόσμο έως το αχανές limbo με τα πλοκαμοφόρα πλάσματα που αφήνουν γλίτσες, σάλια και λοιπά σιχαμερά b-movie σωματικά υγρά. Αηδία. Αδειάζει το κεφάλι της γρήγορα από αυτές τις ζοφερές σκέψεις, ζωγραφίζει ένα sigil, κλείνει τα μάτια και φεύγει.)

Πρώτη στάση: Τράπεζα #1.
Μια ουρά από ηλικιωμένους που θα προτιμούσαν να παίζουν τάβλι στον καφενέ, αλλά τι να κάνουν, σύνταξη είναι αυτή, κυρίες με ταγέρ που ξεφυσάν σαν να χάλασε το παντεσπάνι της Μαρίας Αντουανέτας, έρμους φοιτητές που περιμένουν ώρα και δεν μπορούν να κάνουν ούτε ένα τσιγάρο. Τους κατανοώ.
Επιτέλους έρχεται η σειρά μου. Ο υπάλληλος που με εξυπηρετεί είναι γύρω στα τριάντα, ξεφυσάει στο κουστουμάκι του, η γραβάτα τον ζορίζει, τρώει τα νύχια του, αγχώνεται, βιάζεται, αναστενάζει και αρχίζει να με ρωτάει για ΑΦΜ, όνομα εταιρίας και όλα αυτά τα μπελαλίδικα. Του τα λέω, παίρνει τηλέφωνο τον πατέρα μου για επιβεβαίωση - “απλά για τα τυπικά, για τη δική σας προστασία”- ξανααγχώνεται, ξαναβιάζεται, ξαναξεφυσάει. Τον βλέπω κι αναρωτιέμαι πόσο βαθιά έχει χωθεί στην κρεατομηχανή κι αν αξίζει τελικά τόσος κόπος στο σχολείο και στις σπουδές, αν είναι να αγχώνεσαι για μια ζωή.
Κλείνει το τηλέφωνο, μου ζητάει ταυτότητα “απλά για τα τυπικά, για τη δική σας προστασία”. Του τη δίνω. “Ε ρε φακέλωμα που πέφτει”, λέω. Με κοιτάει για λίγο περίεργα και μετά γελάει, γελάω, γελάμε πολλή ώρα. Αποφορτίζεται και χαλαρώνει, εκτυπώνει το χαρτί, μου το δίνει, και ο τρόπος που μου λέει “καλό μεσημέρι” δείχνει ότι δε θα φάει άλλο τα νύχια του σήμερα – αν έχει μείνει και τίποτα. Βγαίνω χαρούμενη, έκανα την καλή πράξη της ημέρας.

(Πρώτη Στάση: Στρατόπεδο Εργασίας των Τρολ
Το Ιπτάμενο Τσουρέκι φτάνει πετώντας, η θέα των πελώριων Τρολ με την αλυσίδα στα πόδια να σπάνε πέτρες την γεμίζει μελαγχολία. Κοντά τους βρίσκεται ένα πλήθος από μεγαλειώδη Υψηλά Ξωτικά, που περιμένουν ψηλομύτικα και αλαζονικά να παραλάβουν τους ακατέργαστους πολύτιμους λίθους. “Καταραμένοι Αυτιάδες.” λέει μέσα από τα δόντια της.
Κατόπιν πλησιάζει ένα Τρολ που προσπαθεί με κόπο να σπάσει ένα μεγάλο βράχο. Ένα όμορφο κίτρινο φως φέγγει απαλά από μέσα.

“Ζαφειρικός Λαμπηδονίτης είναι αυτό;” ρωτάει το Τρολ ευγενικά.
“Ναι”, απαντάει το Τρολ μονότονα. “Γκαργκ'λ πρέπει βγάλει γρήγορα να πάει αφεντικό, αλλιώς αφεντικό όχι σούπα Γκαργκ'λ σήμερα.”
“Μη στενοχωριέσαι Γκαργκ'λ, θα τα καταφέρεις!”
“Γκαργκ'λ κουρασμένος, δε μπορεί βγάλει λαμπηδόνα”.

Το Τσουρέκι λυπάται το Γκαργκ'λ κι αποφασίζει ότι πρέπει να δράσει. Ανοίγει το μαγικό της τσαντάκι και βγάζει ένα πουγκί. Υπνόσκονη Της Μεγάλης Μύτης, προορισμένη να δρα μόνο στις λεγόμενες Φυλές του Μεγαλείου, όπως τα Υψηλά Ξωτικά, οι Δρακοκαβαλάρηδες και γενικά όσοι έχουν εξουσία στα χέρια τους και πουλάνε μούρη. Το πετάει στον αέρα πάνω από τα κεφάλια των Υψηλών Ξωτικών, ένας δυο προσπαθούν να αντισταθούν με κάποιο ξόρκι, αλλά μάταια. Κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με το Τσουρέκι, τους Τρελούς της Πέμπτης Μαύρης Σακούλας και τις παντοδύναμες, χωρίς νόημα πατέντες τους.

Σε λίγο το μόνο που ακούγεται είναι το ροχαλητό των Αυτιάδων, μεγαλειώδες κι αυτό, και οι ζητωκραυγές των Τρολ. Το Τσουρέκι τούς λύνει γρήγορα και, βάρδος ούσα, τους λέει μια ιστορία για τις βαρβαρότητες άλλων πεδίων και δη του Υλικού Κόσμου, και συγκεκριμένα για ένα σύστημα που λέγεται Τραπεζικό και είναι πολύ χειρότερο από τα Στρατόπεδα Εργασίας τους . Τα Τρολ παίρνουν κουράγιο και αναζωογονημένα βγάζουν το λαμπηδονίτη γρήγορα, βοηθούμενα από τις μαγικές λέξεις του Τσουρεκιού. Ο Γκαργκ'λ χαρούμενος δίνει το λαμπηδονίτη στο Τσουρέκι και τρώει τριπλή μερίδα σούπα, έτσι για σπάσιμο στα αφεντικά. Το Τσουρέκι τους χαιρετά και πετά χαρούμενο για τον επόμενο προορισμό.)


Δεύτερη στάση: Τράπεζα #2.

Ο υπάλληλος με κοιτάει επιτιμητικά μέσα από το τζάμι. “Θα δω τι μπορώ να κάνω” λέει, εννοώντας “άντε στο διάολο ανόητη μικρή που έχεις το θράσος να με διακόπτεις από το ξύσιμο των γεννητικών μου οργάνων και το φλερτ με την κοπέλα του διπλανού ταμείου.”
Μου δίνει ένα χαρτί, το κοιτάω, δεν είναι σωστό. “Εμμμ... θα ήθελα την κίνηση από τότε που ανοίχτηκε ο λογαριασμός, όχι μόνο για αυτό το χρόνο.”
Δεύτερο δολοφονικό βλέμμα. “Συγνώμη που θέλω να κάνεις τη δουλειά σου, μαλάκα” λέω από μέσα μου.
“Γιάαααννηηηη...;” ακούγεται ένα νιαούρισμα από δίπλα. “Πότε θα κάνουμε τις πράξεις για τον Χατζητέεεεεεετοιο;”
Μαλλί πιο ξανθό κι από τις Μπρουνχίλντες της Σκανδιναβίας, πουκάμισο ανοιχτό έως την Άβυσσο, φούστα που κανονικά θα έπρεπε να λέγεται ζώνη, μακιγιάζ που δεν αφήνει ούτε καν να υποψιαστείς για το τι κρύβεται από κάτω, δεν είναι τηλεοπτική γλάστρα, δεν είναι η Μπάρμπι, είναι το κορίτσι του διπλανού Ταμείου.
“Με συγχωρείτε για λίγο”, λέει ο Γιάννης, Αιδοιόδουλος -sic- στο επίθετο, τα σάλια του έχουν ξαπλωθεί τόσο που σε λίγο θα βρέξουν τα παπούτσια μου.
Μονολογώ ένα “εντάξει” αλλά δεν τον συγχωρώ ούτε για λίγο ούτε για πολύ, περιμένω, οι πράξεις δεν έχουν τελειωμό, προσθέσεις και διαιρέσεις και πολλαπλασιασμοί, επιτέλους τέλειωσαν τα πιτσουνάκια μου, το “ευχαριστώ” της Μπρουνχίλντας-Χίλντας-Πάρις Χίλτον στάζει μέλι και ανείπωτες υποσχέσεις για καυτά βράδια, επιτέλους έχω την προσοχή του, του λέω αργά και σε ελληνικά δημοτικού τι θέλω ακριβώς, μου το δίνει, φεύγω χωρίς να ευχαριστήσω.

(Δεύτερη Στάση: Κατάστημα του δόκτορα Πούσισλεϊβ
Το Τσουρέκι έχει ακουστά για το μαγαζάκι αυτό. Έχει ό,τι μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος-ή-μη νους, αρκεί να πετύχεις τον εν λόγω δόκτορα χορτασμένο από γλυκιές ηδονές. Γιατί όταν τον πιάνουν οι στερήσεις του, το έχει κλειστό.
Αυτή τη φορά το μαγαζάκι έχει την ταμπέλα “Ανοιχτόν”, και το Τσουρέκι αισθάνεται τυχερή γιατί ξέρει πόσο σπάνιο είναι αυτό. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και μπαίνει μέσα. Ο Δόκτορας, ψηλόλιγνος και γκριζομάλλης, με τεράστια χρωματιστά γυαλιά και μάτια που γυρνάνε σαν τρελά έχοντας δική τους πρωτοβουλία, την ρωτάει μελιστάλαχτα τι θέλει. Η γλώσσα του στάζει γλίτσα και χαλασμένη ζάχαρη.
Το Τσουρέκι θέλει ένα μπουκαλάκι με κάτουρο γυρίνου που γεννήθηκε στην πανσέληνο από βατραχίνα που έχασε την παρθενιά της από τον Πρίγκιπα-που-μεταμορφώθηκε-σε-Βάτραχο-και-μετά-ξαναέγινε-Πρίγκιπας, πριν βέβαια μπει στο τελευταίο στάδιο της εξέλιξης. Ο Δόκτορας ψάχνει για πολλή ώρα γιατί αυτό το συστατικό είναι εξαιρετικά σπάνιο. Εκείνη την ώρα έρχεται η βοηθός του, μια πανέμορφη Γοργόνα με νούμερο τέσσερα κοχυλοσουτιέν, που μόλις έκανε απολέπιση στην υπέροχη ουρά της. “Ήρθε η ώρα για τη θεραπεία σου, Αγαπούλη” του λέει λάγνα.
Ο Δόκτορας ούτε καν κοιτάει το Τσουρέκι, πιάνει τη Γοργόνα από το χέρι και τρέχουν στο πίσω δωματιάκι.
Το Τσουρέκι νευριάζει, κάνει το μαγαζί άνω-κάτω, βρίσκει το συστατικό που θέλει και σχεδιάζει την εκδίκησή της. Πώς θα τιμωρήσει το Δόκτωρα; Μια λαμπρή ιδέα σκάει σαν κεραυνός στο όμορφο κεφαλάκι της, ενθυμούμενη τα λόγια ενός διάσημου στον Υλικό κόσμο σεξολόγου: “για να έχετε περισσότερες σεξουαλικές επαφές, βγάλτε την τηλεόραση από την κρεβατοκάμαρα.” Το Τσουρέκι τρίβει τα χέρια της σατανικά και βγάζει από το θαυματουργό τσαντάκι της ένα home cinema και μπόλικα dvd. Αυτό ήταν Ο Δόκτορας δε θα ξαναπάει ποτέ στο πίσω δωματιάκι.)


Τρίτη στάση: Τράπεζα #3 και το τέλος του προορισμού

Το υπόλοιπο τρέξιμο ήταν χωρίς εμπόδια. Η ταμίας στην τρίτη τράπεζα είχε ήδη μιλήσει με τον πατέρα μου κι είχε τις εκτυπώσεις έτοιμες. Ήταν πολύ γλυκιά και γελαστή, τόσο πολύ που με έκανε να αναρωτηθώ για την ύπαρξη Ανθρώπων σε τράπεζες. Ίσως, λέμε ίσως, να την γλιτώσω την κρεατομηχανή... Όταν μεγαλώσω.
Το πρόβλημά μου ήταν ο λογιστής, που είχε το γραφείο του στην άλλη άκρη της πόλης. Βαριόμουν κάθε φορά να πάω. Ευτυχώς αυτή τη φορά είχα προνοήσει και είχα το Mp3player μαζί. Πέντε τραγούδια Arcade Fire μετά είχα φτάσει. Ο λογιστής τσέκαρε τα χαρτιά, τα βρήκε εντάξει, και έφυγα για το σπίτι τρεχάτη. Είχα μια ιστορία να γράψω...


(Το υπόλοιπο ταξίδι του Τσουρεκιού κύλησε ομαλά. Έκανε μια στάση ακόμα στο Χάνι του Ντουίζιλ, όπου η γελαστή χόμπιτ σερβιτόρα της έδωσε αμέσως αυτό που της ζήτησε, και την κέρασε βουτυρόπιτα με φεγγαρόσαλτσα. Έμεινε εκεί το βράδυ, πληρώνοντας το Χάνι με μια ιστορία όσων της είχαν συμβεί μέχρι εκείνη τη στιγμή και την άλλη μέρα ξεκίνησε για την περιοχή που θα έβρισκε τον Λεφτούλη Χοντρογλείφτη.
'Ενα πράγμα προβλημάτιζε το Τσουρέκι: Η διαδρομή ήταν πάρα πολύ μεγάλη και δεν είχε καμιά όρεξη να την κάνει πετώντας μόνη της. 'Εβγαλε τότε από το θαυματουργό τσαντάκι την δρακοσφυρίχτρα της, φύσηξε πέντε φορές και σε λίγο προσγειωνόταν δίπλα της ο Σινγκ-Σινγκ, ο κινέζικος δράκος , φίλος από παλιά των Τρελών της Πέμπτης Μαύρης Σακούλας. Τον έλεγαν Σινγκ-Σινγκ γιατί του άρεσε πολύ να τραγουδάει στα αγγλικά, ειδικά ένα μυστήριο συγκρότημα μάγων που λέγονταν Arcane Fire. Την πήρε στην πλάτη του και πέταξαν μαζί.
Πέντε τραγούδια μετά, ο Λεφτούλης Χοντρογλείφτης εξέταζε ευχαριστημένος τα μαγικά συστατικά. Το φυλαχτό του Κυνοκέφαλου μάγου Μπαλταζόρ Αζόρ Γαββ θα ήταν έτοιμο σε τρεις μέρες... Κι όλα αυτά, χάρη στην πολύτιμη βοήθεια του πάντα γενναίου Τσουρεκιού. Της έδωσε πέντε ονειρονομίσματα ανεκτίμητης αξίας και την έστειλε στο καλό...)

A kiss in the dreamhouse

Οχι, δε θα μιλήσουμε για Siouxsie and the Banshees, από τον τίτλο άλμπουμ των οποίων έκλεψα τον τίτλο για το ποστ.

Dreamhouse είναι πουκιστί το σπίτι της γιαγιάς Ελένης - aka Terminator (όποιος δε βαριέται ας ψάξει το ποστ 5/2/2005 - μα πόσο παλιο είναι το πουκομπλογκ τέλος πάντων).

Το Ονειρόσπιτο, λοιπόν, είναι χτισμένο στην πλαγιά ενός λόφου - χαράδρα το λέει η γιαγιά κι έφτιαξε μονοπατάκι να πηγαίνουμε γρήγορα στο σχολείο κάτω, διότι η ευθεία είναι ο συντομότερος δρόμος, όπως έλεγε ο παππούς ο Θανασάκης. Ένα σπιτάκι μικρό και χαμηλοτάβανο, ζεστό και άνετο όμως με όλα τα εργόχειρα της γιαγιάς - τις κουρτίνες, τα μαξιλάρια, τα "σεμέν" και τα "καρέ" (το τελευταίο τι είναι μη με ρωτάτε, είναι ελενίστικα).

Και πέρα από το σπιτάκι, η Αυλή. Μεγάλη και πνιγμένη στα λουλούδια, στα θαμνάκια, και τα παιδοτόπια της γιαγιάς, που όλα τα έφτιαξε αυτή, καστράκια από κοχύλια, ξύλινα μπαλκονάκια, αποθηκούλες που έγιναν κουκλόσπιτα και τόοοοοσα άλλα ακόμα.

Σ'αυτή την αυλή μεγαλώσαμε, εκεί παίξαμε κρουαζιερόπλοια, κούκλες, με βιο-χλαπάτσες (θυμάστε;) , ιδρώσαμε με τη γιαγιά να τρέχει από πισω μας ουρλιάζοντας "φόρα το κασκορσέεεεεεε" - έτσι λέει το αθλητικό φανελάκι-, τσιρίξαμε για να ακουστούμε πιο δυνατά από τα Μεγάλα Παιδιά που έπαιζαν ποδόσφαιρο στο σχολείο από κάτω, μαλώσαμε γιατί η Λένα πάντα ήθελε να κάνει την πριγκίπισσα κι εγώ έπρεπε πααααλι να κάνω την κακιά βασίλισσα , κλάψαμε όταν οι κακοί σουλτάνοι μάς απήγαγαν τις κούκλες , γελάσαμε όταν πέτυχε η επανάσταση στο γαλαξία κτλ κτλ.

Μετά μεγαλώσαμε - αναγκαστικά-, κι όσες αντιστάσεις κι αν κράτησε η γράφουσα δεν μπόρεσε να παίξει άλλο. Το ξύλινο μπαλκονάκι έτρεμε γιατί είχε σαπίσει, η αποθηκούλα ήταν πολύ χαμηλή πια για μας.

Κι έτσι αποφάσισαν να γκρεμίσουν το σπίτι, να χτίσει η θεια μου ένα καινούριο εκεί.

Δε θυμώνω, δε στενοχωριέμαι, δεν ωρύομαι, δε βγάζω το δίκαννο όπως λέει ότι κάνω ο Κωνσταντίνος (είδα πώς με έχεις στα λινκίδια σου, μίστερ:P). Αυτά τα πράγματα κάνουν κύκλους.


Απλά, μετανιωνω.

Μετανιώνω που δεν πέρασα ακόμα πιο πολλές ώρες εκεί.
Μετανιώνω που όταν μεγάλωσα λίγο σνόμπαρα την αυλίτσα και τα οικογενειακά και έτρεχα αλλού.
Μετανιώνω που δεν έμπασα ένα αγόρι εκεί, έστω και λαθραία, να του δώσω ένα φιλί στο μπαλκονάκι.

Γίνεται ονειρόσπιτο χωρίς ούτε ένα φιλί;



(εικόνες από το Ονειρόσπιτο μπορείτε να δείτε εδώ.)

Σκεφτομαι και γραφω - 1993

....ή μαλλον καίγομαι και γράφω;
Δευτέρα δημοτικού ήταν αυτή, οπότε κρίνετε μόνοι σας:)

(note: αν τα δειχνει οπως να 'ναι, καντε κλικ πανω για να τα δειτε σαν εικονα)

Κοσμικά Σκατά Και Κολασμένα Θερμόμετρα

Όλοι μου λένε ότι στροφάρω πολύ γρήγορα, αλλά έχω ένα πρόβλημα. Είμαι αφελής.
Στη γλώσσα του rpg μεταφράζεται ως καλό intelligence αλλά χάλια wisdom (sic).

Ωστόσο, στα 23-παρά-κάτι χρόνια που περιδιαβαίνω σε αυτό τον όμορφο κόσμο (sic), ένα πράγμα έμαθα.

'Οταν κάνεις σχέδια, κάποιος γελάει.

'Αλλοι τον λένε Θεό, με όλα τα συμπαρομαρτούντα ονόματα, ανάλογα με τη θρησκεία τους.
'Αλλοι τον λένε αστάθμητο παράγοντα, Randomness, Χάος, φαινόμενο της πεταλούδας (πολύ νεραϊδίστικο αυτό, non?)

'Αλλοι τον λένε πολύ απλά ξενοδόχο.

Εγώ το λέω Κοσμικό Σκατό κι εν προκειμένω δε θα πω "(sic)", αλλά "(sick)", διότι η γκαντεμιά χτύπησε με τη μορφή συναχιού, βήχα, πυρετού κτλ κτλ.

Επέλασις αντιπυρετικών και χαρτομάνδηλων, και μια συνεχής νιρβάνα σε 37,5+ βαθμούς.

'Αντε να πω στη μάνα μου ότι δεν έχω καμιά όρεξη να πάω Σέρρες για την Ανάσταση.
Άντε να πω στην καημένη την κολλητή μου που την πεθύμησα τόσο ότι και πάλι δε θα μπορέσουμε να τα πούμε αφού είμαι down with the sickness.
'Αντε να πω στον ξάδερφό μου που θα έρθει από Ιρλανδία (τον οποίο πρώτη φορά και θα γνωρίσω), ότι δε θέλω να πάω Αθήνα μαζί τους και να κάνω την ξεναγό.

'Αντε να πω στους δικούς μου ότι τα δέκατα που έχω είναι μόνο αφού έχω πάρει δυο αντιπυρετικά μαζί.

'Αντε να πω σε ΟΛΟΥΣ να με αφήσουν ΗΣΥΧΗ.

και όλα αυτα, sic.

'Η μάλλον... Sick.

Pleasant Street

Θεσσαλονίκη - η πόλη της μαγείας και της νεραϊδόσκονης.

Κι είναι κάποιες φορές που η Ναυαρίνου μοιάζει σαν να βγήκε από άλλο κόσμο.

Κλόουν, ακροβάτες, ζογκλέρ, παρέες με κιθάρες...

'Ανθρωποι. Με Α κεφαλαίο.

Το Pooka παρατηρεί, νεραϊδιάζεται και χαμογελά.

Κάπου καπου του ξεφεύγει κι ένα τραγούδι από κάποιον που έχει "φύγει" εδώ και καιρό, του Tim Buckley.

Και κανείς δεν το κοιτά περίεργα...

Ελπίζω το χαμογελο να φτάνει και σε σας.

Να είστε καλά.

Being But Men...

Being but men, we walked into the trees
Afraid, letting our syllables be soft
For fear of waking the rooks,
For fear of coming
Noiselessly into a world of wings and cries.

If we were children we might climb,
Catch the rooks sleeping, and break no twig,
And, after the soft ascent,
Thrust out our heads above the branches
To wonder at the unfailing stars.

Out of confusion, as the way is,
And the wonder, that man knows,
Out of the chaos would come bliss.

That, then, is loveliness, we said,
Children in wonder watching the stars,
Is the aim and the end.

Being but men, we walked into the trees.

(Dylan Thomas)

- - - - -


I wish I could help the Carnival to break free.

YouWillKnowUsByTheTrailOfStardust

Νύχτα. Η ώρα της μαγείας.

Πάντα το ήξερες, πάντα το ένιωθες, αλλά ποτέ δεν είχες αποδείξεις. 'Οχι πως σε ένοιαζε. Ωστόσο πάντα ζητούσες μια απάντηση.

Υπάρχει μαγεία;

Πολλές νύχτες περιπλανήθηκες στην πόλη, εκεί που είναι πιο δύσκολο να βρεις τα ίχνη της αστρόσκονης από ό,τι στην εξοχή, που ξέρεις ότι υπάρχουν ξωτικά.

Η πόλη πάλλεται κάτω από τα πόδια σου σε industrial ρυθμούς, γιατί η μαγεία είναι λίγο πιο σκοτεινή, πιο θλιμμένη εδώ.

Η πόλη.

Την αφουγκράζεσαι, την ανασαίνεις. Στο ένα σου χέρι έχεις ζωγραφίσει κάτι σαν αναρριχητικό φυτό λίγο πιο πριν στο μπαρ κι όταν συνειδητοποίησες ότι ζωγραφίζεις-το-χέρι-σου-στο-μπαρ, κατάλαβες ότι η νύχτα σε καλούσε.

Η πόλη. Και το φεγγάρι από πάνω μικρό σαν λεμονόφετα.

Ανασαίνεις και προχωράς. 'Εχεις ένα κουτί θησαυρών να γεμίσεις σήμερα.

'Εγινε ήδη η αρχή νωρίτερα, με μια σκονισμένη βέσπα κάτω από ένα χαμηλό μπαλκόνι, που σου ψιθύρισε ιστορίες μεθυσμένων χιλιομέτρων και σου φανέρωσε τα δώρα που έκρυψε ένας Ονειροταξιδευτής (ή μήπως ήταν ξωτικό; ή μήπως δεν έχει σημασία; ) στην μπροστινή της ρόδα.

Κι εσύ άκουσες και είδες και γέλασες να σπάσεις το σκοτάδι, να βρέξει αστρόσκονη.

Από δω και πέρα θα γελάς και θα ψάχνεις θησαυρούς.
Από δω και πέρα θα γελάς και θα βρέχει αστρόσκονη.
Από δω και πέρα θα γελάς για να καλείς τα Αδέρφια σου.

And they shall know you by the trail of stardust.

Shadowsong

Είχα πολύ καιρό να σε δω.
Κι εκεί που νόμιζα ότι σε είχα πια ξεχάσει, να 'σαι.
Παλλόμενος κι ηλεκτρικός, όπως σε θυμόμουν.
Κι εγώ να γίνομαι απλή, αέρινη και λίγο αυστηρή
όπως μ' αγάπησες - κι όπως με μίσησες.

Εσύ χαμηλώνεις το βλέμμα.
Εγώ αλλάζω δρόμο.

Εσύ θα πας δεξιά, εγώ αριστερά. Ή το αντίθετο. Δεν έχει σημασία.

Σημασία έχει που βρισκόμαστε κατάματα στον ήλιο.

“'Οταν βρεθούμε ξανά κατάματα στον ήλιο, οι σκιές μας θα ενωθούν για πάντα”, είχες πει κάποτε, ήταν σούρουπο θυμάμαι κι ήμασταν αγκαλιά κι οι σκιές μας το ίδιο.

Δεν το πίστευες.. Ακόμη κι εγώ είχα γελάσει.

Οι σκιές μας ξεφυτρώνουν πίσω μας από τον ήλιο, νεογέννητες και τέλεια παραλληλισμένες.

Δεν το περίμενα ότι θα σε ξαναδώ, ούτε εσύ.

Κάνουμε είκοσι βήματα. Εγώ δεξιά, εσύ αριστερά. 'Η το αντίθετο.

Κι όσο απομακρυνόμαστε, τόσο εκείνες πλησιάζουν.

Ακόμα ένα βήμα εμείς. Ακόμη ένα εκείνες.

Κάτι με τραβάει στην πλάτη, λίγο ενοχλητικό, αλλά μπορώ να το πολεμήσω.

Μπορώ να τα πολεμήσω όλα πια.

'Αλλο ένα βήμα εγώ. Εσύ. Οι σκιές.

Είναι τώρα δίπλα-δίπλα.

'Ενα ακόμα βήμα.Το τράβηγμα γίνεται πόνος.

Δεν πρέπει να κοιτάξω πίσω.

Γυρίζω το κεφάλι και κοιτάω πίσω.

Η σκιά μου απλώνει τα χέρια της στη σκιά σου, που την πιάνει από τη μέση και τη σηκώνει ψηλά.

Τα μάτια σου καρφώνονται στα δικά μου, γεμάτα δάκρυα αγωνίας.

Οι σκιές έχουν αγκαλιαστεί τόσο σφιχτά, που έχουν γίνει ένα.

Πρέπει να προχωρήσουμε. Μπροστά.

Κι έτσι όπως κάνουμε το τελευταίο βήμα, οι σκιές σκίζονται από μας.

Είμαστε πια ελεύθεροι.


Είναι περίεργα χωρίς τη σκιά μου.

Δεν πονάει.

Είναι σαν να μην υπάρχω.

Δεν ξέρω αν είναι επειδή έφυγε η σκιά μου.

'Η επειδή πήρε την καρδιά μου μαζί.

H απάντηση της Μπλούμπελ

Αγαπητέ Μερλ!


Βασικά συγνώμη που δε σου απάντησα τόσο καιρό αλλά δεν είχα πολλά νέα να σου πω. Εδώ όλα είναι πολύ βαρετά και βαριέμαι. Πήγα και σε καινούριο σχολείο κι έχασα όλους μου τους φίλους, αλλά δεν πειράζει, θα κάνω άλλους!

Ομως χαίρομαι για σένα και πολύ μου άρεσε που έριξες φαγουρόσκονη σε εκείνο το κακό παιδί. Θα ζητήσω κι εγώ από τον μπαμπά μου να μου φέρει λίγη γιατί εδώ πολλά παιδιά με κοροϊδεύουν γιατί είμαι καινούρια στην τάξη.

Η βασίλισσα Τιτάνια είναι όμορφη; Φοράει πολλά κοσμήματα; Τα φορέματα της πώς είναι; Δεν την έχω δη ποτέ και είπες ότι ο μπαμπάς σου δουλεύει στο παλατι οποτε αν μπορεις ρωτα τον αν είναι όμορφη. Πάντα ήθελα να δω τη βασίλισσα!

Θα αποκτήσω αδερφάκι! Μα πως ξεχασα να σου πω το πιο σημαντικό! Απλά δε μεγάλωσε ακόμα η κοιλιά της μαμάς μου και δε φαίνεται και το ξεχνάω καμιά φορά. Σε λίγο όμως θα φουσκόσει κι αυτό θα κλοτσάει λέει η μαμά και θα μπορώ να του μιλάω! Είμαι πολύ χαρούμενη!

Ελπίζω να είσαι καλός στις ακροστηχήδες , γιατί το καλοκαίρι που έρχεται θέλω να παίξουμε! Είμαι η καλύτερη στην τάξη μου και θέλω να εξασκούμαι συνέχεια, γιατί αλλιώς θα με νικήσει η Ιλλουν και θα με κοροϊδεύει συνέχεια μετά! Επείσις διάβαζε λίγο ορθογραφία γιατί μου βγήκαν τα μάτια να διαβάσω το γράμμα σου! Πρέπει να προσπαθήσεις λίγο παραπάνω στο σχολείο για να μη σε λένε στούρνο! Εγώ που σε ξέρω ξέρω ότι δεν είσαι στουρνος αλλά πολύ έξυπνος αλλά βαριέσαι να διαβάσεις!

Ιλλουν λένε μια συμμαθήτριά μου, που θέλει πάντα να είναι η καλύτερη και πολλές φορές γίνεται κακιά. Μας μαρτυράει συνέχεια στο δάσκαλο για να παίρνει καλούς βαθμούς και καμια φορά μου έρχεται να της τραβήξω τα μαλλιά αλλά δεν το κάνω γιατί θέλω να είμαι καλό κορίτσι.

Αυτά είναι τα νέα μου Μερλ. Ελπίζω να είσαι καλά και να μου ξαναγράψεις ξανά ναι; Ανυπομωνώ να έρθει το καλοκαίρι να ξαναπαίξουμε. Να μου δείξεις και το σπαθί των Φαεσίθ! Σου έφτιαξα και μια ζωγραφιά ελπίζω να σαρέσει.


Με πολλή αγάπη
Μπλούμπελ



(σχόλιο του Πούκα: H Mπλούμπελ είναι ένα μικρό παιχνιδιάρικο κορίτσι κι αναρωτιέται αν ο Μερλ μπορεί να διαβάσει και μέσα απ' τις γραμμές. )

Νεραϊδογραμμα

Κι επειδή πολλή μαυρίλα έπεσε στα τελευταία posts, ορίστε και μια καινούρια ιστορία. Ελπίζω να σας αρέσει!






Νεραϊδογράμμα



Αγαπιτή Μπλούμπελ,

Γειασου! Ελπίζο να με θυμάσε. Είμε ο Μερλ, που ειχαμε γινη φιλοι το καλοκερι στη θαλασσα. Μου ειχεσ δωσει τη διευθυνσησου για να σου γραψο γραμμα οταν θα ανηγαν τα σχολήα, θυμάσε; Ε λοιπον τόρα έγηνε φτινόπορο κι άνηξαν τα σχολήα και να σου γραφο!

Περναμε ωρεα εδό στη Φαϊρία που ίρθαμε. Μένουμε σε ένα μεγάλω σπίτη με πολά δομάτια και μεγάλα παράθηρα. Είνε και κοντά στο παλατι του Βασιλιά Ομπερον και τον είχα δει μια φορα και ροτούσα τη μαμα μου γιατι εχη κερατα και μου λεει γιατι ινε σατηρος. Δεν είχα κσαναδή σάτηρο και δεν μπορό να καταλαβω γιατή τον λαίνε έτση αφού δε μιάζη με τηρί! Το ηπα στη μαμα μου και τοτε αφτη που εσκασε μπατσο και μου λέει σκασε κολοπεδο ρεζιλη θα μας κανης μπροστα στο βασιληα και εγό θίμοσα και δεν της μιλούσα πολυ γιατί ήταν κακιά. Μετά όμος μου πήρε μια λαμπιδόνα κι έλαμπε πολή και μου άρεσε.

Ο μπαμπας μου δουλεβηστο παλατι ινε γραματεας. Δεν τον βλεπω πολύ γιατι πολή δουλιά κάνη ο καημενος κι ερχετε το βραδυ. Μου φέρνη όμος πολλά δόρα! Μια φορά μου έφερε φαγουροσκονη κε την πηρα σχολήο κε την ερηξα στον Πορλινορ γιατη ειναι κακο πεδή και βλακας και τραβαη τα μαληά της Τζάρνιαρ και κλοτσαη τον Ντρελλ και του λεεη γιουχου γιουχου αλογάκη (ο Ντρελ ήνε κενταβρως) κε κάνει πολή φασαρία. Του ερηξα ομως εγώ τη φαγουρόσκονι στην καρεκλα και ήταν δηνατή και ο Πορλινορ χοροπιδουσε κι ελεγε με τρόοει ο πισινος μου και ο Σκάλφιρ του λέει ε φατον κιεσή κι όλοι γελούσαμε και η Τζάρνιαρ χαμογελούσαι πολύ κι ήταν πολή όμορφη. Αλά μετά η δασκάλα ήπε σιοπή και ήπε Πορλινορ και Μερλ στον πινακα να πήτε μαθημα και δεν ήπαμε και μασ εβαλε τιμορήα κε με ήπε κε στουρνο κε δε διαβαζο κε της βγαζω την ψηχή.

Τι δόρο θα σου φέρουν στο χειμερινό ηλιοστάσηο. Εγό ήπα στον μπαμπά μου να μου φέρη ένα σπαθί των Φαεσίθ, από το μήθο “Ο πολαιμος των άστρον της Φαϊρίας” και ο μπαμπάς μου ήπε θα μου το πάρη! Μετά βέβεα τον άκουσα να λέεη στη μαμά μου τι μου ζητησε πάλι το κολοπεδο και που θα βρω λαμα να φουσφουράη κε η μαμα μου του ειπε κατι για τα σκατα της Τιτάνιας και γελούσανε. Και ήπα εγό την άλλη μερα στη μαμα μου γιατι φουσφουρανε τα σκατα της Τιτάνια και με ρότησε από πού ακούω τέτηα κακά λόγια και ντροπή. Ακόμα δεν ξέρω τι θα πη φουσφουράω.

Αυτά ήνε τα νέα μου να μου στήλης κι εσή τα δικά σου. Να ξέρης πος μου άρεσε πολή το καλοκέρι που πέζαμε στη θάλασσα κε θελω να σε ξαναδώ!

Γηα σου μπλούμπελ.
Ο φίλος σου Μερλ

Song Of No Name

A bunch of fools crawling.
To the world. For the world.

Secrets from the magician in the their lips.
Skin soaked in priestess rosemary perfume.
A flower from the empress in their hair.
The emperor's sceptre in their hands.

The hierophant saw and gave them riddles.
lovers rejoiced in light-and-darkness.
Carried by the chariot to gain strength and patience.

The hermit saw and smiled, he knew
where the wheel of fortune would stop.
and as justice pointed at the hanged man
whose eyes painted death,
their hearts filled with art
and sang the devilsong.

They climbed the tower and it fell
they didn't care, they reached the stars
moon-and-sun glistening jewels.

Now. The Judgment.

A bunch of fools crawling.
To the world. For the world.

And as they saw the World being sucked in a baby's dream,
they stopped and feared they'd lose it all.

And the cards were shuffled again.

Σκατολογίες Μελαγχολίζουσες και άλλα ΣουπερΗρωικά

Τα πατζούρια της απέναντι πολυκατοικίας έχουν ένα περίεργο χρώμα. Ανάμεσα σε γαλάζιο και πράσινο. Βεραμάν το λέει η γιαγιά σου. Σαν όνομα σούπερ-ήρωα. Ο Βέραμαν, με το χρώμα στοματικού διαλύματος, καθαρίζει την πόλη από το Κοσμικό Σκατό.

Εσύ θες κάτι, κάποιον, χωρίς να ξέρεις τι ή ποιον, να καθαρίσει τα δικά σου σκατά, τα οποία φυσικά δεν ξέρεις σε τι συνίστανται. Ξέρεις μόνο πως είναι σκατά και σε βρωμίζουν ολόκληρο. Διεισδύουν ύπουλα μέσα σου, σαν ραδιοακτίνες, και σε γεμίζουν τοξίνες και δηλητήριο. Ύπουλες σαν φίδια…

Τυπικά είσαι μια χαρά. Το παιδάκι με τα λεφτά του μπαμπά και τη φροντίδα της μαμάς. Παιδάκι ετών εικοσιφεύγα, που σπουδάζει και δε σκέφτεται να δουλέψει, που έχει δημιουργικές ανησυχίες, που ψάχνεται, που είναι όμορφο και πρόσχαρο, έξυπνο και καλοσυνάτο. Κοινώς, μια κουλτούρα και μισή. Αρχίδια καπαμά και σκατά με φράουλες.

Κι όμως, δεν είσαι ΠΟΤΕ καλά. Είναι της μόδας αυτόν τον καιρό. Κι όχι επειδή κάτι πάει στραβά σε σένα, αλλά επειδή κάτι πάει στραβά ΓΕΝΙΚΩΣ. Απλά νιώθεις πως δεν είναι στο χέρι σου να το αντιμετωπίσεις, κοροϊδεύοντας, φυσικά, τον εαυτό σου, γιατί μια χαρά μπορείς να το χειριστείς, όχι το θέμα καθαυτό, αλλά τις επενέργειες που έχει σε σένα: Τα μικρά, τοξικά σκατάκια που σε πετυχαίνουν κατά λάθος, ενώ η Αρχικουράδα πέφτει κατακέφαλα σε κάποιον άλλον.

Κι είναι εύκολο να τα διώξεις, αν το πάρεις απόφαση… Αλλά δεν το κάνεις. Προτιμάς να κάθεσαι, να πίνεις και να γκρινιάζεις, ωσάν νέος Μπουκόφσκι ή Κυρία Με Τις Καμέλιες. Διότι είναι trendy η γκρίνια. Και πολύ έυκολη…

Τα πατζούρια της απέναντι πολυκατοικίας είναι βεραμάν. Σου θυμίζει ένα μπουκάλι αψέντι που είχες πιει κάποτε, μούφα φυσικά. Ωστόσο, έπινες αψέντι. Κι άκουγες Pink Floyd, το Shine On You Crazy Diamond, και είχες σπαράξει στο κλάμα για μια χαμένη αγάπη. Η αγάπη, φυσικά, δε γύρισε, όμως το κλάμα σε ανακούφισε. Ήταν ο προσωπικός, ο Δικός σου Βέραμαν, που σε καθάρισε από τοξίνες και τοξικά σκατάκια. Ήταν…αναζωογονητικό.

Τώρα δεν έχεις πια δάκρυα, όχι γιατί δε λούζεσαι με Johnson’s, αλλά γιατί δεν μπορείς πια να μπεις σε αυτή τη διαδικασία. Φυσικά δεν ξέρεις γιατί. Μήπως διότι όλα είναι ΣΚΑΤΑ;

Χα! Ξεκόλλα. Κι αν δεν έχεις δάκρυα, έχεις ένα τετράδιο. Δεν είναι βεραμάν, αλλά λειτουργεί και σαν απορρυπαντικό του μυαλού σου, που τόσο πια δουλευέι και μπλοκάρει στα δύσκολα, σαν τους Υπερυπολογιστές – Ρομπότ στα διηγήματα του Ασίμοφ.

Νιώσε το μολύβι να πλέει, σαν βαρκούλα στο ποτάμι του μυαλού σου και να χύνει καθαριστικό. Διότι το μυαλό σου έχει μπουκώσει πια από τα random σκατάκια κι έκανε σιγά-σιγά μια μεγάλη κουράδα. Θα καθαριστεί, όμως, διότι τίποτα δεν υπάρχει που να μην μπορεί να αντιμετωπίσει ο Βέραμαν… Αν το πάρεις πραγματικά απόφαση.

Pooka εκδόθηκε!

Κυκλοφόρησε το 9ο τέυχος του περιοδικού Συμπαντικές Διαδρομές (Universe Pathways αγγλιστί, το site είναι τούτο) με την ιστορία μου "Το Χρυσόψαρο" στη σελίδα 11. Μη σας ξεγελάσει το σοβαρό μου ονοματεπώνυμο (Δανάη Τάνη), εγώ είμαι με όλη την Pooka-ness που με διακατέχει.

Μπορείτε να δείτε τα σημεία διανομής του περιοδικού εδώ.

(Περιττό να πω ότι έχω ΤΡΕΛΑΘΕΙ από τη χαρά μου, έτσι;;;)